Jezelf zijn in de politiek kan dat?

Jezelf zijn in de politiek kan dat?

Deze week kwam het nieuws naar buiten dat Tweede Kamerlid Carla Dik Faber (CU) niet terugkomt in de Tweede Kamer. Waarom? “Omdat ze weer zichzelf wil zijn”, zei ze tegen de NOS. En “ik wil mijn leven terug”, zei ze tegen de NRC.

Is het echt zo erg? Heeft ze in de Tweede Kamer dan geen eigen leven? Wordt ze geleefd? En is of kan ze dan niet zichzelf zijn?

Voorbeeldfunctie

Ik begrijp dit heel goed. Het is heel moeilijk om jezelf te zijn in de politiek. Wanneer je werk altijd door gaat. Wanneer je altijd aan moet staan. Pieter Hilhorst, de gefaald wethouder van de PvdA, schreef in zijn boek op dat er maar twee mensen bij het verkeerslicht blijven staan: bankiers en politici. Omdat zij het moraal hoog moeten houden.

Alleen wil ik geen moraalridders die mij vertegenwoordigen. Ik wil echte mensen. Wie zichzelf durven zijn. Wie fouten maken – net als ik. Soms emotioneel is en soms optreedt waar dat moet. Maar niet altijd en met redelijkheid.

Dat geldt voor mij, maar voor heel veel mensen. Wij willen mensen in de politiek, maar dan moet dat wel kunnen. Want Carla Dik Faber is natuurlijk ook mens, maar kon dat niet zijn.

Politiek Klimaat

Inmiddels weet ik dat het komt door een politiek klimaat waarin politici permanent verblijven. Het is een wedstrijd wat nooit stopt. Waardoor je altijd op je hoede moet zijn en iedereen is je vijand. Dat doet iets met je. Je staat daardoor permanent in vechtstand.

Wanneer er gevaar dreigt kunnen we drie dingen doen: vechten, vluchten en bevriezen. In de politiek gebeurd alle drie. Er zijn veel Kamerleden die niets doen – bevriezen. Een derde van de Kamerleden vlucht. Met name de laatste jaren zijn er veel Kamerleden eerder vertrokken. En de laatste is wat de meeste zittende Kamerleden doen: vechten.

Mijn droom

Sigrid Kaag wil een andere politiek, maar alleen kan zij dat niet bereiken. Er zijn er meer. Jesse Klaver wil al heel lang geen scorebord politiek zei hij een jaar geleden, maar kan niet ontkennen dat hij dat hij daar zelf toch ook aan mee heeft gedaan het afgelopen jaar. De voornemens zijn er.

Wat ervoor moet veranderen is het inzien dat er een angstcultuur is in de politiek en dat het invloed op iedereen heeft. Behalve op de paar mensen die aan de knoppen zitten, want die zijn vooral bezig met iedereen in het hok houden. Zij zouden in plaats daarvan het hek moeten opbreken om iedereen te betrekken. Iedereen aan moedigen om zichzelf te zijn en de fractiediscipline-teugels iets te laten varen. Laat iedereen eerst mens zijn, dan politicus.

Dan blijven politici langer zitten. Kunnen zij ons belang beter dienen en mogen zij gewoon zichzelf zijn.

De invloed van influencers en politieke partijen; wat mag wel en niet?

De invloed van influencers en politieke partijen; wat mag wel en niet?

Influencer Famke Louise en anderen kwamen deze week met #ikdoenietmeermee. Met als doel die boodschap: ik doe niet meer mee met de corona-maatregelen. En toen viel Nederland in tweeën.

De ene helft was vol ongeloof en had meestal ook nog nooit van haar gehoord. Zoals Hugo de Jonge die reageerde met #ikdoewelmee. De andere helft, misschien wel haar 1,3 miljoen volgers, zijn het helemaal met haar eens. Wat hebben jongeren met zo’n virus?

Ze werd uitgenodigd bij Jinek met Diederik Gommers en Aboutaleb ook aan tafel. De beide heren deden alles om haar te plezieren. Complimenten dat ze er zat, want alle andere influencers zaten er immers niet. Zo is het.

Famke Louise beantwoorde oprecht de antwoorden en gaf ook toe dat ze een paar duizend euro heeft gekregen van de overheid om juist iedereen te motiveren om zich aan de regels te houden. Hoeveel is onduidelijk. Haar management heeft 65.000 of 75.000 euro gekregen, maar heeft daarmee meerdere influencers betaald. Maar dat was 6 maanden geleden en nu denkt ze er anders over, legt ze uit bij Jinek.

Wie is Famke Louise?

Ik zal eerlijk zijn. Ik had geen idee wie Famke Louise was. En ik was niet de enige. Ook Thierry Baudet gaf toe dat hij haar niet kende. Inmiddels weet ik dat ze zingt, er een documentaire over haar is gemaakt en Ronnie Flex haar ex is.

Gommers probeerde ook aan tafel bij Jinek met haar het contact te behouden en daarmee haar 1,3 miljoen volgers – die dan ook braaf doen wat zij zegt? – “erbij te houden”. Influencers, we kunnen niet meer om ze heen, maar hoe zit het eigenlijk met influencers en de politiek?

Politieke partijen gebruiken influencers?

Niet zo lang geleden sprak ik met een influencer en die zei mij dat ze benaderd was door een politieke partij. Interessant. Ze wilde niet zeggen welke partij en ik zal ook niet zeggen wie ze is, maar het zette mij wel aan het denken. Mag dit? Ik ben geen jurist, maar zolang de media-code wordt gevolgd en de wetgeving voor politieke campagnes mag het. Ik geloof niet dat er iets in de wet staat over influencers en een politieke campagne.

Het is natuurlijk niet nieuw. In Amerika is het heel gewoon dat Hollywood sterren zich uitspreken voor of tegen een kandidaat. Aan de andere kant, influencers hebben veel invloed. Het is heel slim van politieke partijen om ze te benaderen. Ik zoek naar een tegenargument, maar zolang het duidelijk is dat het ‘gesponsord’ is door een partij zie ik geen bezwaar. Het moet echter wel duidelijk zijn.  

De influencer zelf moet goed nadenken of je dat wilt. Je hebt toch een stempel wanneer je aan een bepaalde partij verbindt met als risico dat je volgers verliest. De influencer die ik sprak wist ook nog niet of ze het ging doen. “Wanneer een coalitie van meerdere progressieve partijen zou zijn dat had ze het nog wel gedaan,” zei ze. 

Wat mag nu wel en niet?

Ik zou hier wel meer over willen horen, want mensen worden echt niet meer beïnvloed door een flyer op straat die je vanaf 1,5 meter krijgt. Of via een televisiereclame. Radio? Nee, podcasts, TikTok – waar de VVD heel leuk aan meedoet overigens – en influencers. Het is goed dat er politieke partijen mee gaan in deze trend, maar het is onduidelijk wat wel en niet mag. Tijd voor duidelijkheid.

 

Politiek is een marathon

Politiek is een marathon

Politiek is een marathon. Je neemt het stokje over van je voorganger en je geeft hem weer door – kortom, je bent een voorbijganger in de politiek en je inbreng is dus in lijn van de marathon en niet het gaat dus niet alleen om jouw eigen sprintje. ⁠

Dit zei Tim Versnel in de podcast van Politieke Adem. Tim wie? Ja, niet iedereen kent hem, maar hij heeft met een aantal andere VVD’ers een podcast en heeft voor de VVD gewerkt. Het gaat mij erom om nieuwe gedachten, ideeën in de podcast aan bod te laten komen. Niet zozeer alleen ‘bekende’ mensen. ⁠

Ik vind het initiatief dat hij heeft gestart interessant. Dat toont aan de politieke partijen ook de podcastmarkt aan het ontdekken zijn. Net als Pia Dijkstra (D66) ook een podcast heeft, Pia’s Podcast, over medisch-etische thema’s.

Terug naar de marathon. Dat betekent dat je invloed uiteraard ook beperkt is als politcus. Je kan immers alleen wat betekenen in het stukje dat jij rent of loopt. In zekere zin klopt dat ook. Zeker nu zijn er meer en meer politici die maar een periode in de politiek zitten. Vroeger was het doodnormaal om tientalle jaren in de politiek te zitten. Tegenwoordig is dat not done. Wilders (PVV) is de langstzittende samen met Arib (PvdA).

Heb jij er wel eens over nagedacht of je de politiek ziet als een marathon? Of als een sprint die jij moet winnen? En wat kun je eigenlijk in een sprint bereiken? Hooguit snelle cijfers, maar winnen de duurlopers het niet altijd van de sprinters?

Online politieke campagnes; hoe doe je dat?

Online politieke campagnes; hoe doe je dat?

Ik sta er echt van verbaasd hoe weinig online politieke partijen doen. Ik heb er al eens eerder een webinar over geschreven en ook een blog over hoe ik mijn eigen sociale media doe. Ik zit – spoiler alert – echt niet elke seconde van de dag op Instagram of LinkedIn. Daar heb ik geen tijd voor en jij ook niet. Dus hoe doe je dat dan wanneer je geen assistent die dat voor je kan doen? Wanneer je die wel hebt is de vraag of hij of zij dat moet doen, maar dat daargelaten.

Laat ik eerst even beginnen bij het feit dat ik weet dat veel politici niet hun eigen campagne mogen voeren. Ik zou willen snap ik, maar ik weet niet of ik dit snap. Ik stem op mensen en ik wil weten wie dat dan zijn. Ik wil ze leren kennen, weten wat ze denken en waarom. Waar komen mensen vandaan? En wat brengt ze tot de politiek? Toch zou ik ook willen zeggen dat ondanks dat je een soort gelikte campagne voert, je prima nog online een duidelijke boodschap kan uitzenden. Jezelf kan laten zien.

Dat partijen nog zo weinig online zijn verbaasd mij echt. Hoe weet ik dat? Nou wanneer je bijvoorbeeld hebt over Instagram en Facebook daarvan zijn de campagnes, de kosten en het bereik gewoon openbaar. Kan iedereen opzoeken. Met uitzondering van Forum voor Democratie vind ik de campagnes matig, slecht en veel te weinig. Ik weet het niet hoor, maar wanneer ik in een café zit, op straat loop of waar dan ook dan zie ik maar een ding: iedereen heeft zijn telefoon in handen. Online is de manier om bij mensen binnen te komen.

Natuurlijk zijn er regels voor politieke campagnes, maar online bestaan die (nog) nauwelijks. Ik vind persoonlijk dat die veel strenger mogen, want politieke partijen beginnen het mondjesmaat door te krijgen, maar dat is een andere discussie.

Terug naar de vraag: hoe doe je dat, online campagne voeren?

1. Denk na over je profiel

Waarom zouden mensen op jou moeten stemmen en zorg dat het kraakhelder is wanneer ze aan jou denken dat ze dan ook aan dat onderwerp denken. Doe dat ook vooral zelf; je hoeft niet te wachten tot je in de krant staat totdat je dingen kan delen. Dat is nu juist het mooie aan sociale media. Je kan alles zelf doen en je eigen kanalen gebruiken.

2. Film & geluid

Niet iedereen houdt van lezen. Het bezoeken van podcasts – die van mij bijvoorbeeld 😉 Je mag mij altijd een mail sturen. Dingen die je deelt zijn zaken die je wilt delen, maar ook wat mensen leuk vinden om te volgen en dat kunnen hele simpele dingen zijn.

3. Persoonlijk

Mensen vinden het vaak al leuk wanneer je laat zien dat je mens bent. Sigrid Kaag deelt bijvoorbeeld veel haar honden, zoals Wilders vaak zijn katten deelt. Vinden mensen leuk. Is het nuttig? Inhoudelijk niet, maar mensen zien de persoon achter de politicus, dat spreekt aan.

4. Herhaling, herhaling, herhaling

De meeste mensen zitten niet de hele dag online. Bijna niemand of niemand ziet alles van je, dus herhaling is geen probleem. Het scheelt je ook weer tijd en je kunt naar eerdere posts verwijzen om je verhaal toe te lichten dan hoe je niet elke keer opnieuw het hele verhaal te vertellen. Scheelt ook weer tijd.

5. Plan alles in 

Wetende dat je niet veel tijd hebt. Nou, plannen. Dat leg ik hier uitgebreid uit waarin ik praat over mijn eigen socials. Dit is echt een no-brainer. Dat gaat je zeeën van tijd schelen en je bent toch heel zichtbaar. Heerlijk toch!

 

Ik zie enorm uit naar verbeterde onlinecampagnes. Laat mij weten wanneer je nog meer tips hebt die ik kan delen of opmerkingen of wat dan ook. Ik heb tegenwoordig ook een nieuwsbrief waarin ik veel van deze tips deel. Schrijf je hieronder in!

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Ik kan het eigenlijk niet meer horen. “Ik ga de komende tijd heel veel koffie drinken om te onderzoeken of ik een politieke stap moet maken. Of “Ik ben gevraagd, maar ik praat nu met heel veel mensen of ik écht voor een kandidatuur moet gaan.” Haha, begrijp me niet verkeerd, ik heb het ook veel gedaan in de politiek: “koffiedrinken”. Oftewel, draagvlak creëeren, en ja, het is ook nog gewoon leuk. En het helpt ook bij gedachtevorming, maar misschien wel daarom ben ik er nu tegen. 

Wat zou hieronder zitten dacht ik laatst? Is het dat je denkt dat je draagvlak nodig hebt van of bij anderen om (wederom) voor een kandidatuur te gaan? En wat heb je daar dan aan? Heb je echt altijd die anderen nodig? Hoeveel zinloze koffies zou je hebben gedaan die niets hebben opgeleverd? Heb je het idee dat hoe meer mensen jou kennen, hoe groter je kans op politiek succes is? En dat hoe meer belangrijke mensen jij kent, hoe belangrijker je dan ook zelf bent? Hoe meer mensen je kent met meer macht, hoe machtiger je dan zelf bent? En is dat zo? 

Of zouden (toekomstige) politici koffiedrinken (synoniem voor lobbyen voor jezelf) uit onzekerheid. Dit zouden ze zelf nooit toegeven uiteraard, of voor erkenning. Hoe fijn is het wanneer iemand zegt dat hij of zij het met je eens is. Lekker toch? En beter nog: dat ze je steunen. Wellicht in je politieke campagneteam gaan nu de verkiezingen weer in het vizier komen. Daarbij, hoe meer mensen mij kennen, hoe kleiner de kans dat ik fouten maak, want “weet wat er speelt?” Vraagteken, want weet je echt wat er speelt wanneer je met een handvol – totaal niet representatieve mensen spreekt die lid zijn van een politieke partij? Dit is een retorische vraag. 

En, laten we eerlijk zijn, hoe drink je koffie in Corona-tijden????

Mag ik nog even doorgaan over dingen die ik hoor? Dingen zoals “Ik wil het helemaal anders doen”, omdat ze het uit het bedrijfsleven komen en dus de politiek gaan veranderen. Aannemend dat de politiek hetzelfde is als een bedrijf (eh, nee), kijk alleen maar al naar alle ondernemers die hard onderuit gaan in de politiek. Er zijn er honderden die je voor gingen – sorry, ik zeg maar even waar het op staat. 

Wat hier niet aan klopt

Eerlijk, mijn mening is veranderd sinds ik ondernemer ben. Ik moet denken aan de Senseo (ik ben er geen fan van, maar het voorbeeld is tekenend). Ze hebben voordat de Senseo op de markt kwam onderzoek gedaan naar de vraag. Wat bleek? De vraag was nul, want niemand dacht dat je ze een koffiezetapparaat nodig hadden waarmee je maar 1 of 2 koppen koffie kon zetten. En toch hebben ze het toen op de markt gebracht. En het was meteen een hit. Mensen bleken het massaal te kopen (in de beginjaren). 

Nu naar de politiek. Waarom zou je vragen naar wat anderen vinden? Of ze het met je eens zijn? Mensen weten vaak niet wat ze willen totdat het op de markt is. Wanneer jij je idee of toekomstvisie deelt met overtuiging zullen mensen je volgen, maar wanneer je gaat peilen of het goed valt – hmm… ik heb er geen goed idee bij. Wanneer je het mensen gaat vragen dan zullen ze zeggen dat het niet nodig is of je naar de mond praten. Wat heb je daaraan?

Daarbij, wil je niet authentiek zijn? Je past je toch (on)bewust aan om de gunst van de ander te krijgen wanneer jij koffie gaat drinken. Authentieke mensen luisteren ook, ik heb niet het idee dat dat echt gebeurd. Je luistert namelijk niet echt naar mensen; je probeert alleen je eigen agenda te promoten. De ander voelt dat. Mensen kunnen je arrogant vinden omdat ze doorhebben dat jij (net als velen) je ego belangrijker vindt dan echt hun problemen op te lossen.

Feitelijk wordt je het pluche dat je niet wilt zijn; je wordt net zoals veel mensen in de politiek die er zitten om de macht en niet om veranderingen door te voeren (al zeggen ze van wel), want je hebt geen agenda. Je hebt de agenda die je denkt dat anderen willen horen. 

    Bovendien, je bent echt niet belangrijker wanneer je meer mensen kent of spreekt. Wie je kent zegt niets over jou. Je zoekt eigenlijk erkenning van andere mensen, maar dit geef je nooit toe aan jezelf. De rest heeft het echter he-le-maal door en denken dit ook. Je onderschat de kiezer en mede-politicus die slimmer is dan je denkt.

      Wanneer jij weet wie je bent en waarom je het doet dan is alles gemakkelijker. Een fout maken bijvoorbeeld is niet erg wanneer je het uit kan leggen. Mensen begrijpen echt wel dat je een mens bent. Wanneer jij dicht bij jezelf blijft zal je zien dat mensen je vergeven, want je doet het voor hen. Veel politici denken dat ze het middelpunt van het universum zijn, want iedereen die ze tegenkomen weet wat ze doen. Alleen vergeten dat mensen om hen heen aardig willen zijn en dus verdiepen zij zich in jou, maar de rest van de wereld geeft hier niets om. Je bent niet belangrijker dan de AH boodschappen die zij moeten doen.

      Consequenties van “koffiedrinken”

      Maar “koffiedrinken” kan toch nooit kwaad? Hm. Eerlijk. Jawel.

      Mensen zijn niet dom. Kiezers zijn niet dom. Je concurrenten ook niet. En je partijgenoten ook niet. Mensen stemmen niet voor je want ze voelen dat je het voor de macht doet en niet voor hen. Je moet zoeken naar onderwerpen om iets te doen in de politiek, dit maakt je heel zwak. Mensen vinden je niet authentiek. Je bent zoals veel van de huidige politici die hun assistent door de krant laten bladeren om Kamervragen te stellen. Wil je dit echt?

      Echte leiders leiden en laten zich niet leiden door anderen. Wanneer jij je positie ontleent aan anderen dan leiden zij jouw i.p.v. andersom. Je hebt kans opdat mensen ook iets gaan vragen voor hun steun. Rutte heeft veel van zijn mensen ‘beloond’ met een ministersbaan. Daarbij, je hebt weinig voldoening, want je weet niet waar je het voor doet. Je hebt dus nooit een moment van succes. Hierdoor blijf je diep van binnen onzeker, want je ontleent je politieke carrière aan anderen. Dankzij hen zit je er. Uiteindelijk ben je een trekpop van andere mensen.

      Aan het eind van de dag ben je een nobody in de politiek, heb je geen politiek succes of word je op een zijspoor gezet wanneer je er al in zit. Je hebt geen invloed en macht wat je zo graag wilt. Iets met “wanneer twee vechten om een been dan gaat de derde ermee heen”. Wanneer je te graag de macht wilt en koffie gaat drinken om het zogenaamd niet te zeggen dat je dit wilt, maar alleen hun mening wilt horen (zucht) dan krijg je het niet of minder dan je eigenlijk wilt. Dat geloof ik echt. 

      Wat dan wel?

      Het klinkt kinderlijk eenvoudig, maar wat dacht je van eigen agenda zetten. Dat begint met bepalen wie jij bent. Wat je motiveert om de politiek in te gaan en dit uit te dragen. Dan weet je waarvoor je staat. Dit is dan dicht bij jezelf. Waardoor je de motivatie uit jezelf kan halen. Waardoor je op elke politieke vraag een antwoord hebt, want dit is wie jij bent, want je weet waarvoor je het doet. 

      Je wordt niet als de anderen, want je hebt een doel en je weet voor wie je het doet. Je ziet niet heel Nederland als je kiezersdoelgroep. Je weet hoe je een campagneteam bouwt. Je weet hoe je online ook opvalt en je bent authentiek; want er is maar één jij.

      Gevolg: anderen komen naar jou toe i.p.v. jij naar hen. Koffiedrinken is sowieso lastig in corona tijd, dus dat hoeft ook niet. Nu ben je consistent, je bent geen trekpop en je bent interessant voor een partij want je hebt je eigen volgers/kiezers.

        En het beste: je voelt je beter in je vel, want je kan echt jezelf zijn en dit kan je verder uitdiepen – dit is heel spannend, maar wanneer je dit echt durft ook heel mooi en zal je zeker politiek succes opleveren, en dus invloed en macht. Wanneer je loslaat wat je wilt krijg je het. Zo werkt het. Kijk maar naar Rutte, hij wil nu echt het goed doen, Nederland helpen (dit zien mensen en levert hem meer macht op dan ooit). 

          Daarom start ik met een training Personal Mindful Branding op 3 juni 2020 – volg mij om op de hoogte te blijven.  

            Vagina Voting voor verandering

            Vagina Voting voor verandering

            Jaren geleden las ik het boek The Black Swan waarin wordt uitgelegd dat we denken dat zwanen wit zijn totdat we een zwarte zwaan tegenkomen. Mensen proberen de wereld te vatten in simpele taal, maar de wereld is nu eenmaal ingewikkeld. Er zijn dus ook zwarte zwanen, oftewel uitzonderingen op de regel of gedachten waarin we onze wereld proberen te vatten.

            Een daarvan is vrouwelijk leiderschap. De vrouwelijke premier is nog een zwarte zwaan, zeldzaam. Alleen in Nieuw-Zeeland, Zuid-Korea, Duitsland, Finland en IJsland is er op dit moment een vrouwelijk premier. Wanneer we denken aan leiders, denken we aan witte mannen in een blauw pak.

            Een stukje Nederlandse politieke geschiedenis

            Dat is ook niet zo gek wanneer je naar de geschiedenis kijkt. Ik beperk mij in dit geval even tot Nederland. Het vrouwenkiesrecht werd in het begin van de vorige eeuw ingesteld en pas tien jaar later, in 1918, werd Suze Groeneweg als eerste en enige (tot 1921) vrouw in de Tweede Kamer gekozen toen ook het passief kiesrecht voor vrouwen was geregeld. Dat wil zeggen dat vrouwen ook gekozen konden worden als volksvertegenwoordiger.

            Het is niet dat daarna de sluizen voor de vrouwen opstonden. Het duurde echter tot 1953 totdat er een vrouwelijke staatssecretaris, Anna de Waal (KVP), kwam. En de eerste vrouwelijke minister Marga Klompé (KVP) was er pas in 1959. En voor een functie als Commissaris van de Koningin moest Tineke Schilthuis (PvdA) wachten tot in 1974.

            En het jaar daarop, in 1984 – schandalig laat – kregen vrouwen in Suriname kiesrecht. En zeer recent, in 2012, werd er met een uitspraak van Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) afgedwongen dat de SGP vrouwen niet mocht uitsluiten van bestuurlijke en politieke functies. Vrouwen hadden passief kiesrecht vanaf 1917 en ook een politieke partij had niet het recht om een vrouw dat recht te ontzeggen.

            Verandering gaat niet vanzelf

            Het World ­Economic Forum berekende in het Global Gender Gap Report 2020 dat met de huidige groei er pas over 95 jaar politieke gelijkheid tussen mannen en vrouwen is bereikt. Dit betekent – mocht ik ooit kinderen krijgen – dat mijn kleindochter met een beetje geluk in een parlement kan zitten waar evenveel of iets meer vrouwen in het parlement zitten.

            Dat doet pijn. In de afgelopen vijftig jaar heeft ban de 153 landen dat McKinsey heeft onderzocht nog maar 85 landen een vrouwelijk staatshoofd gehad. Nederland zit daar niet tussen. Lieve mensen, ik en met mij heel veel vrouwen gaan geen 95 jaar wachten.

            Seksisme

            Dat vrouwen er waren wil overigens niet zeggen dat het zonder slag of stoot ging. Zo had Suze Groeneweg al te maken met seksisme. Wanneer ze speechte werd er vaker gelachen of niet geluisterd. Ook kreeg ze een apart toilet dat door de mannen het Groenewegje werd genoemd, een verwijzing naar de hoerenbuurt uit Den Haag.

            Is het tegenwoordig beter? Nu hebben we nog steeds zo nu en dan discussies over de toiletten, moet dit nu genderneutraal zijn? Ik vind het een onzin discussie, elke toilet thuis is toch een genderneutraal toilet?

            Er is veel onderzoek gedaan naar seksisme. Vrouwen die bijvoorbeeld leidinggevende rollen hebben en dus ingaan tegen het beeld van een leider dat in de hoofden van veel mensen, ook bij vrouwen, die zich vanaf zes jaar al (onbewust) minderwaardig voelen ten opzichte van mannen, hebben vaker te maken met schuine grappen, opmerkingen en me too ervaringen. Dit verzin ik niet.

            De corona crisis is een kans?

            Elke crisis is een kans wordt vaak gezegd. En wanneer je de laatste tijd de media volgt hoor je twee kanten.

            De oude rol is terug

            Een, de corona crisis is nadelig voor vrouwen, want ze worden gedwongen in hun oude rollen, zij deden meer het huishouden en zorgden vaker voor de kinderen en de scholing van de kinderen dan hun man. Ook gebruikten sommige politici in de staten Texas en Ohio onder het mom van de crisis om het recht op abortus tijdelijk stop te zetten.

            Dit geeft maar weer eens aan, rechten moeten elke dag en altijd verdedigd worden, net zoals democratie dat nu in een Amerika onder Trump onder druk staat. Je kan er niet vanuit gaan dat de democratie of rechten een gegeven zijn, daarvoor moet je vechten, elke dag weer.

            Even daargelaten dat er meer landen zijn waar de vrijheid van vrouwen niet toeneemt maar afneemt, ik noem een Hongarije waar onder Orban de studie genderstudies afgeschaft is en hij vrouwen stimuleert meer kinderen te baren. Terug naar je oude rol geeft hij daarmee aan.

            Ander status & Nieuw leiderschap

            Aan de andere kant heeft corona ook veel status-zaken afgenomen. De auto, het kantoor en de secretaresse. Dingen die voor mannen er meer toe doen dan voor vrouwen – wat ik zelf ook meerdere malen heb ervaren wanneer het ging over de verdeling van kantoren. Deze zaken zijn allemaal verdwenen wanneer je alleen door een scherm communiceert stelt professor Mark van Vugt van de Vrije Universiteit Amsterdam scherp vast. Vrouwen hebben hier minder moeite mee.

            Er zijn ook veel positieve berichten over vrouwelijk leiderschap. Vrouwen zouden de crisis beter aanpakken dan hun mannelijke evenknie. Vrouwen zijn meer risico-avers, zijn niet overmoedig zoals sommige mannen, waardoor zij minder risico’s nemen en het zekere voor het onzekere nemen en daarmee meer mensenlevens hebben gered. 

            Mannen zijn van snel beslissen, kordaat optreden en alles simpel maken, denk aan de witte zwanen. Maar de wereld is complex. Vrouwen kunnen hiermee omgaan. Kijk bijvoorbeeld hoe Angela Merkel zich niet laat leiden door narcisme of mannen die willen imponeren, maar afgaat op haar eigen gevoel van rechtvaardigheid en andere belangen. Zij had het lef om in de vluchtelingencrisis in 2015 te zeggen “wir schaffen das” tegen de algemene gedachte in. Dat is lef hebben.

            Ander type leider in een complexe wereld

            In een steeds ingewikkelder wereld hebben we meer vrouwelijke – en een ander type mannelijke – leider nodig. Leiderschap blijft een ingewikkeld woord vind ik. Toen het woord werd uitgevonden waren alle leiders mannen en dat leiderschap neerkomt om veelal wat wij als mannelijke eigenschappen kwalificeren is dan ook niet verwonderlijk, maar er breekt een nieuw tijdperk aan – of beter gezegd, dat is al aangebroken – waar er een behoefte is aan een ander type leider (en breder: politicus). Grote kans dat dit meer vrouwen zijn, minder lijkt me onmogelijk, maar alles kan, en een ander type mannelijke leider.

            Dit nieuwe type leider heeft lef, is flexibel, luistert, werkt samen, geeft om het grotere geheel, weegt belangen en weet wie hij of zij is. Ik vind het zelf verwonderlijk dat er leiders zijn die denken te weten hoe de wereld moet veranderen, maar zichzelf nog niet eens kennen. Hoe kan je iets van en over anderen vinden wanneer je niet bij jezelf begonnen bent?

            Hoe doen we dat?

            Meer voorbeelden hoe het ook kan. Wanneer er meer vrouwen in de politiek gaan, op welk niveau dan ook toont onderzoek uit Amerika aan, dan helpt dat al de emancipatie van vrouwen in de politiek vertelt Liza Mügge. Het zorgt ervoor dat er door vrouwen over politiek nagedacht en gepraat wordt. Dit vergroot het bewustzijn. En dat is nodig. Wanneer ik op een verjaardag zeg dat ik iets met politiek heb of doe dan reageert er altijd wel een vrouw met “o, ja, daar heb ik niets mee hoor…”. Maar politiek heeft wel iets met jou of je dat nou wilt of niet.

            En vrouwen moeten vrouwen gaan steunen. De welbekende krabbenmand. Wanneer er een vrouw omhoog kruipt en bijna uit de mand klimt, trekken de andere vrouwen die ene naar beneden. Liza Mügge stelt dat dit komt, omdat vrouwen de loyaliteit met mannen in de politiek goed willen houden. Vrouwen worden afgerend wanneer ze iets voor vrouwen doen. Wanneer mannen en vrouw helpt dan is hij een held. Heel herkenbaar, maar wat doen we hieraan, want mannen helpen elkaar wel. Keer op keer, ik heb het zo vaak gezien.

            Vrouwenbewegingen

            Bijna elke – of misschien wel elke – politieke partij heeft een vrouwenbeweging. Hier praten vrouwen dan met vrouwen. Tja. Ik weet heel eerlijk gezegd niet of dat de oplossing is. Ik weet dat ik hiermee mensen tegen het zere been schop, maar meedoen is de oplossing. Daarin kunnen we elkaar wel steunen en praten, maar het gaat om het doen.

            Hoewel ik vrouwen die het wel doen zal steunen. En het doet mij ook pijn wanneer ik lees dat in Colombia de leider van een vrouwenrechtenorganisatie, Carlota Isabel Salinas Pérez, op 24 maart werd vermoord. Ik weet niet of haar feminisme daarvan op van invloed was, maar dat het werk niet onomstreden is ben ik mij van bewust.

            Suze Groeneweg vond overigens ook niet dat vrouwenbijeenkomsten de oplossing waren. Zij zei op het SDAP-congres in 1913: ‘Ieder jaar heb ik mijn tegenzin overwonnen en ben ik naar de jaarvergadering der vrouwen gegaan en elk jaar ben ik er ziek van thuis gekomen. … Ik voel het als iets tegennatuurlijks, dat daar een groepje van hetzelfde geslacht zich afzondert en daar aardig en lief tegen elkaar doet.’

            Stem op een vrouw

            Wel ben ik ervoor om op een vrouw te stemmen, want dan kan ze het waarmaken. Meedoen. Het blijkt echter dat veel vrouwen niet aan vagina voting doen. Uit een recent onderzoek van Ipsos bleek dat 16 procent van de stemgerechtigden – bijna 2 miljoen mensen – zouden stemmen op een vrouwelijke premier. In de leeftijdscategorie van 18 tot 34 jaar was dit 21 procent – jongeren hebben er dus meer oog voor. ‘Ik vind het belangrijk dat de politieke partij waarop ik stem gelijke kansen tussen vrouwen en mannen bevordert’, werd door 66 procent van de mensen onderschreven.

            Het CDA laat kansen liggen

            Recent hadden de CDA-leden de kans om op een vrouw te stemmen. Slechts 11 procent deed dat. Ik weet dat meer mannen lid zijn van politieke partijen, maar het aantal vrouwen dat lid is van het CDA kon ik helaas nergens vinden, want ik had wel willen weten wie er op het Mona hebben gestemd.

            Het CDA heeft kansen laten liggen. Besef je dat wanneer politieke partijen geen lijsttrekker kiezen als vrouw de kans op een vrouwelijke minister-president aanzienlijk afneemt aangezien het meestal de leider van de grootste partij is die de premier levert – dit hoeft niet, maar is vaak wel de praktijk.

            De leden van het CDA hebben daarmee een enorme kans laten liggen om geschiedenis van de vrouwenemancipatie te schrijven in Nederland: een eerste vrouwelijke minister-president van CDA-huize. De eerste staatssecretaris en minister was min of meer ook van de voorloper van het CDA, namelijk de KVP. Die ooit met twee andere partijen de CHU en de ARP opgingen in het CDA.

            D66 heeft Sigrid Kaag

            Bij D66 ziet het erna uit de Sigrid Kaag de kar gaat trekken. Dat is een positief bericht voor vrouwen in Nederland. Kaag is zich ook bewust van de voorbeeldfunctie die ze heeft en draagt dit dan ook uit.

            Andere partijen met een vrouwelijke leider zijn SP en de Partij voor de Dieren. Nog niet alle lijsttrekkers zijn bekend, dus wie weet, komt er nog een vrouw op het toneel erbij. En kunnen we opmerkingen van bijvoorbeeld de minister-president wanneer hij wordt gevraagd waarom de VVD maar met één vrouw kwam “ik ga voor kwaliteit gaat” zegt. Waarmee hij impliceert dat er geen vrouwen met kwaliteit zijn.

            Anti-feminisme

            Ik las de boosheid van enkele Amerikaanse vrouwen die boos zijn op de 53% van de witte vrouwen die op Trump hebben gestemd. Elke vrouw weet, vrouwen verwijten vooral vrouwen. In dat op zicht ben ik dan ook niet verbaasd, wel dat je op een man stemt die net voor de verkiezingen zei: “Grab them by the pussy”.

            Vrouwenrechten, een andere manier van kijken en handelen, daar is behoefte aan. Mannen die zo over vrouwen praten zijn voor mij geen optie. Ik wil zo niet behandeld worden en niemand zou dat moeten willen.

            Ik kijk dan ook met verbazing naar een beweging die dit helemaal niet wil. Die zich anti-feminist noemt, ik denk aan een Eva Vlaardingerbroek, omdat feminisme zogenaamd met links samengaat. Daarmee ben ik niet eens. Net zoals de natuur of het welzijn van de aarde iets links zou zijn. Wij zijn allemaal op aarde en leven met elkaar, mannen en vrouwen, en mensen willen daarin gezien en gekend worden.

            Vergaderen tot vijf uur ‘s nachts

            Voorbeelden kunnen het verschil maken, net als simpele dingen zoals een vergadercultuur. In 2018 deed Atria onderzoek naar vrouwen in gemeenteraden. Vrouwen konden zich ergerden aan haantjesgedrag van hun mannelijke collega’s maar dat was niet direct de reden om de politiek te verlaten, dat was juist het gevolg van het haantjesgedrag: de lange vergaderingen.

            Hier kan ik over meepraten. In de gemeenteraad van Rotterdam gingen we niet zelden tot in de vroege ochtend door. Ik heb een aantal keren meegemaakt dat het ver na drie uur en een keer zelfs vijf uur in de ochtend was wanneer de vergadering werd gesloten – gekkenwerk.

            “Het is een meisje geworden en ze heet Els.”

            Hans van Mierlo

            De Nederlandse Black Swan

            Gaan we bij de volgende verkiezingen in maart 2021 onze Black Swan vinden? Ik hoop het, maar ik ben sceptisch. Ik zie de SP, de PvdD en zelfs D66 nog niet de grootste partij worden. In de peilingen ligt de VVD mijlenver voor, maar er kan veel gebeuren tussen nu en volgend jaar maart. Mark Rutte heeft nog geen uitspraken gedaan of hij doorgaat. Hij zit er al meer dan tien jaar. Tijd voor verandering?

            Elk VVD-lid dat nog de kans heeft een vrouwelijke lijsttrekker te kiezen zou alle middelen in willen zetten om wanneer er keuze is, de keuze voor “een meisje” te laten vallen zoals van Mierlo dat zei toen Els Borst de leider werd van D66.  

            error: Content is protected !!