Seksisme en machtsmisbruik in de politiek

Seksisme en machtsmisbruik in de politiek

Actueler kan het niet, vrouwen in de politiek die niet gehoord worden, patronen die nu steeds duidelijker worden. Laten we nu niet doen alsof er in de politiek niet gebeurd, wat er ook in het bedrijfsleven of op andere plekken gebeurd. Machtsmisbruik en seksisme.

Het onderwerp gaat mij aan het hart. Ik spreek mij dan ook uit. Ik wil niet zwijgen. De meeste met ervaringsverhalen spreken niet, want die willen nog een politieke carrière opbouwen. Ik niet. Mijn missie in het leven ligt ergens anders, maar ook in het veranderen van de politiek. Door de patronen bloot te leggen die met name vrouwen en minderheden meemaken.

Dit verhaal heb ik zelf gedeeld in de podcast van voormalig wethouder Stefanie Vatta: Het woord is nu aan ons. Ik vind het te heftig om hier te herhalen, maar luister vooral de podcast.

En zelf heb ik een gesprek gehad met wetenschapper, verbonden aan de UvA, Liza Mügge. Een bijzonder en mooi gesprek over de wetenschap achter machtsmisbruik en seksisme in de politiek. Wat we wel weten, maar vooral waar nog veel meer onderzoek naar gedaan moet worden.

Genoeg te luisteren.

p.s. ik ben erg benieuwd wat je van de podcasts vind, laat mij dit weten via een PM in Instagram of LinkedIn. Dat helpt mij ook weer om scherper op dit onderwerp te zijn. Dank alvast!

Jezelf zijn in de politiek kan dat?

Jezelf zijn in de politiek kan dat?

Deze week kwam het nieuws naar buiten dat Tweede Kamerlid Carla Dik Faber (CU) niet terugkomt in de Tweede Kamer. Waarom? “Omdat ze weer zichzelf wil zijn”, zei ze tegen de NOS. En “ik wil mijn leven terug”, zei ze tegen de NRC.

Is het echt zo erg? Heeft ze in de Tweede Kamer dan geen eigen leven? Wordt ze geleefd? En is of kan ze dan niet zichzelf zijn?

Voorbeeldfunctie

Ik begrijp dit heel goed. Het is heel moeilijk om jezelf te zijn in de politiek. Wanneer je werk altijd door gaat. Wanneer je altijd aan moet staan. Pieter Hilhorst, de gefaald wethouder van de PvdA, schreef in zijn boek op dat er maar twee mensen bij het verkeerslicht blijven staan: bankiers en politici. Omdat zij het moraal hoog moeten houden.

Alleen wil ik geen moraalridders die mij vertegenwoordigen. Ik wil echte mensen. Wie zichzelf durven zijn. Wie fouten maken – net als ik. Soms emotioneel is en soms optreedt waar dat moet. Maar niet altijd en met redelijkheid.

Dat geldt voor mij, maar voor heel veel mensen. Wij willen mensen in de politiek, maar dan moet dat wel kunnen. Want Carla Dik Faber is natuurlijk ook mens, maar kon dat niet zijn.

Politiek Klimaat

Inmiddels weet ik dat het komt door een politiek klimaat waarin politici permanent verblijven. Het is een wedstrijd wat nooit stopt. Waardoor je altijd op je hoede moet zijn en iedereen is je vijand. Dat doet iets met je. Je staat daardoor permanent in vechtstand.

Wanneer er gevaar dreigt kunnen we drie dingen doen: vechten, vluchten en bevriezen. In de politiek gebeurd alle drie. Er zijn veel Kamerleden die niets doen – bevriezen. Een derde van de Kamerleden vlucht. Met name de laatste jaren zijn er veel Kamerleden eerder vertrokken. En de laatste is wat de meeste zittende Kamerleden doen: vechten.

Mijn droom

Sigrid Kaag wil een andere politiek, maar alleen kan zij dat niet bereiken. Er zijn er meer. Jesse Klaver wil al heel lang geen scorebord politiek zei hij een jaar geleden, maar kan niet ontkennen dat hij dat hij daar zelf toch ook aan mee heeft gedaan het afgelopen jaar. De voornemens zijn er.

Wat ervoor moet veranderen is het inzien dat er een angstcultuur is in de politiek en dat het invloed op iedereen heeft. Behalve op de paar mensen die aan de knoppen zitten, want die zijn vooral bezig met iedereen in het hok houden. Zij zouden in plaats daarvan het hek moeten opbreken om iedereen te betrekken. Iedereen aan moedigen om zichzelf te zijn en de fractiediscipline-teugels iets te laten varen. Laat iedereen eerst mens zijn, dan politicus.

Dan blijven politici langer zitten. Kunnen zij ons belang beter dienen en mogen zij gewoon zichzelf zijn.

De invloed van influencers en politieke partijen; wat mag wel en niet?

De invloed van influencers en politieke partijen; wat mag wel en niet?

Influencer Famke Louise en anderen kwamen deze week met #ikdoenietmeermee. Met als doel die boodschap: ik doe niet meer mee met de corona-maatregelen. En toen viel Nederland in tweeën.

De ene helft was vol ongeloof en had meestal ook nog nooit van haar gehoord. Zoals Hugo de Jonge die reageerde met #ikdoewelmee. De andere helft, misschien wel haar 1,3 miljoen volgers, zijn het helemaal met haar eens. Wat hebben jongeren met zo’n virus?

Ze werd uitgenodigd bij Jinek met Diederik Gommers en Aboutaleb ook aan tafel. De beide heren deden alles om haar te plezieren. Complimenten dat ze er zat, want alle andere influencers zaten er immers niet. Zo is het.

Famke Louise beantwoorde oprecht de antwoorden en gaf ook toe dat ze een paar duizend euro heeft gekregen van de overheid om juist iedereen te motiveren om zich aan de regels te houden. Hoeveel is onduidelijk. Haar management heeft 65.000 of 75.000 euro gekregen, maar heeft daarmee meerdere influencers betaald. Maar dat was 6 maanden geleden en nu denkt ze er anders over, legt ze uit bij Jinek.

Wie is Famke Louise?

Ik zal eerlijk zijn. Ik had geen idee wie Famke Louise was. En ik was niet de enige. Ook Thierry Baudet gaf toe dat hij haar niet kende. Inmiddels weet ik dat ze zingt, er een documentaire over haar is gemaakt en Ronnie Flex haar ex is.

Gommers probeerde ook aan tafel bij Jinek met haar het contact te behouden en daarmee haar 1,3 miljoen volgers – die dan ook braaf doen wat zij zegt? – “erbij te houden”. Influencers, we kunnen niet meer om ze heen, maar hoe zit het eigenlijk met influencers en de politiek?

Politieke partijen gebruiken influencers?

Niet zo lang geleden sprak ik met een influencer en die zei mij dat ze benaderd was door een politieke partij. Interessant. Ze wilde niet zeggen welke partij en ik zal ook niet zeggen wie ze is, maar het zette mij wel aan het denken. Mag dit? Ik ben geen jurist, maar zolang de media-code wordt gevolgd en de wetgeving voor politieke campagnes mag het. Ik geloof niet dat er iets in de wet staat over influencers en een politieke campagne.

Het is natuurlijk niet nieuw. In Amerika is het heel gewoon dat Hollywood sterren zich uitspreken voor of tegen een kandidaat. Aan de andere kant, influencers hebben veel invloed. Het is heel slim van politieke partijen om ze te benaderen. Ik zoek naar een tegenargument, maar zolang het duidelijk is dat het ‘gesponsord’ is door een partij zie ik geen bezwaar. Het moet echter wel duidelijk zijn.  

De influencer zelf moet goed nadenken of je dat wilt. Je hebt toch een stempel wanneer je aan een bepaalde partij verbindt met als risico dat je volgers verliest. De influencer die ik sprak wist ook nog niet of ze het ging doen. “Wanneer een coalitie van meerdere progressieve partijen zou zijn dat had ze het nog wel gedaan,” zei ze. 

Wat mag nu wel en niet?

Ik zou hier wel meer over willen horen, want mensen worden echt niet meer beïnvloed door een flyer op straat die je vanaf 1,5 meter krijgt. Of via een televisiereclame. Radio? Nee, podcasts, TikTok – waar de VVD heel leuk aan meedoet overigens – en influencers. Het is goed dat er politieke partijen mee gaan in deze trend, maar het is onduidelijk wat wel en niet mag. Tijd voor duidelijkheid.

 

Politiek is een marathon

Politiek is een marathon

Politiek is een marathon. Je neemt het stokje over van je voorganger en je geeft hem weer door – kortom, je bent een voorbijganger in de politiek en je inbreng is dus in lijn van de marathon en niet het gaat dus niet alleen om jouw eigen sprintje. ⁠

Dit zei Tim Versnel in de podcast van Politieke Adem. Tim wie? Ja, niet iedereen kent hem, maar hij heeft met een aantal andere VVD’ers een podcast en heeft voor de VVD gewerkt. Het gaat mij erom om nieuwe gedachten, ideeën in de podcast aan bod te laten komen. Niet zozeer alleen ‘bekende’ mensen. ⁠

Ik vind het initiatief dat hij heeft gestart interessant. Dat toont aan de politieke partijen ook de podcastmarkt aan het ontdekken zijn. Net als Pia Dijkstra (D66) ook een podcast heeft, Pia’s Podcast, over medisch-etische thema’s.

Terug naar de marathon. Dat betekent dat je invloed uiteraard ook beperkt is als politcus. Je kan immers alleen wat betekenen in het stukje dat jij rent of loopt. In zekere zin klopt dat ook. Zeker nu zijn er meer en meer politici die maar een periode in de politiek zitten. Vroeger was het doodnormaal om tientalle jaren in de politiek te zitten. Tegenwoordig is dat not done. Wilders (PVV) is de langstzittende samen met Arib (PvdA).

Heb jij er wel eens over nagedacht of je de politiek ziet als een marathon? Of als een sprint die jij moet winnen? En wat kun je eigenlijk in een sprint bereiken? Hooguit snelle cijfers, maar winnen de duurlopers het niet altijd van de sprinters?

Online politieke campagnes; hoe doe je dat?

Online politieke campagnes; hoe doe je dat?

Ik sta er echt van verbaasd hoe weinig online politieke partijen doen. Ik heb er al eens eerder een webinar over geschreven en ook een blog over hoe ik mijn eigen sociale media doe. Ik zit – spoiler alert – echt niet elke seconde van de dag op Instagram of LinkedIn. Daar heb ik geen tijd voor en jij ook niet. Dus hoe doe je dat dan wanneer je geen assistent die dat voor je kan doen? Wanneer je die wel hebt is de vraag of hij of zij dat moet doen, maar dat daargelaten.

Laat ik eerst even beginnen bij het feit dat ik weet dat veel politici niet hun eigen campagne mogen voeren. Ik zou willen snap ik, maar ik weet niet of ik dit snap. Ik stem op mensen en ik wil weten wie dat dan zijn. Ik wil ze leren kennen, weten wat ze denken en waarom. Waar komen mensen vandaan? En wat brengt ze tot de politiek? Toch zou ik ook willen zeggen dat ondanks dat je een soort gelikte campagne voert, je prima nog online een duidelijke boodschap kan uitzenden. Jezelf kan laten zien.

Dat partijen nog zo weinig online zijn verbaasd mij echt. Hoe weet ik dat? Nou wanneer je bijvoorbeeld hebt over Instagram en Facebook daarvan zijn de campagnes, de kosten en het bereik gewoon openbaar. Kan iedereen opzoeken. Met uitzondering van Forum voor Democratie vind ik de campagnes matig, slecht en veel te weinig. Ik weet het niet hoor, maar wanneer ik in een café zit, op straat loop of waar dan ook dan zie ik maar een ding: iedereen heeft zijn telefoon in handen. Online is de manier om bij mensen binnen te komen.

Natuurlijk zijn er regels voor politieke campagnes, maar online bestaan die (nog) nauwelijks. Ik vind persoonlijk dat die veel strenger mogen, want politieke partijen beginnen het mondjesmaat door te krijgen, maar dat is een andere discussie.

Terug naar de vraag: hoe doe je dat, online campagne voeren?

1. Denk na over je profiel

Waarom zouden mensen op jou moeten stemmen en zorg dat het kraakhelder is wanneer ze aan jou denken dat ze dan ook aan dat onderwerp denken. Doe dat ook vooral zelf; je hoeft niet te wachten tot je in de krant staat totdat je dingen kan delen. Dat is nu juist het mooie aan sociale media. Je kan alles zelf doen en je eigen kanalen gebruiken.

2. Film & geluid

Niet iedereen houdt van lezen. Het bezoeken van podcasts – die van mij bijvoorbeeld 😉 Je mag mij altijd een mail sturen. Dingen die je deelt zijn zaken die je wilt delen, maar ook wat mensen leuk vinden om te volgen en dat kunnen hele simpele dingen zijn.

3. Persoonlijk

Mensen vinden het vaak al leuk wanneer je laat zien dat je mens bent. Sigrid Kaag deelt bijvoorbeeld veel haar honden, zoals Wilders vaak zijn katten deelt. Vinden mensen leuk. Is het nuttig? Inhoudelijk niet, maar mensen zien de persoon achter de politicus, dat spreekt aan.

4. Herhaling, herhaling, herhaling

De meeste mensen zitten niet de hele dag online. Bijna niemand of niemand ziet alles van je, dus herhaling is geen probleem. Het scheelt je ook weer tijd en je kunt naar eerdere posts verwijzen om je verhaal toe te lichten dan hoe je niet elke keer opnieuw het hele verhaal te vertellen. Scheelt ook weer tijd.

5. Plan alles in 

Wetende dat je niet veel tijd hebt. Nou, plannen. Dat leg ik hier uitgebreid uit waarin ik praat over mijn eigen socials. Dit is echt een no-brainer. Dat gaat je zeeën van tijd schelen en je bent toch heel zichtbaar. Heerlijk toch!

 

Ik zie enorm uit naar verbeterde onlinecampagnes. Laat mij weten wanneer je nog meer tips hebt die ik kan delen of opmerkingen of wat dan ook. Ik heb tegenwoordig ook een nieuwsbrief waarin ik veel van deze tips deel. Schrijf je hieronder in!

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Ik kan het eigenlijk niet meer horen. “Ik ga de komende tijd heel veel koffie drinken om te onderzoeken of ik een politieke stap moet maken. Of “Ik ben gevraagd, maar ik praat nu met heel veel mensen of ik écht voor een kandidatuur moet gaan.” Haha, begrijp me niet verkeerd, ik heb het ook veel gedaan in de politiek: “koffiedrinken”. Oftewel, draagvlak creëeren, en ja, het is ook nog gewoon leuk. En het helpt ook bij gedachtevorming, maar misschien wel daarom ben ik er nu tegen. 

Wat zou hieronder zitten dacht ik laatst? Is het dat je denkt dat je draagvlak nodig hebt van of bij anderen om (wederom) voor een kandidatuur te gaan? En wat heb je daar dan aan? Heb je echt altijd die anderen nodig? Hoeveel zinloze koffies zou je hebben gedaan die niets hebben opgeleverd? Heb je het idee dat hoe meer mensen jou kennen, hoe groter je kans op politiek succes is? En dat hoe meer belangrijke mensen jij kent, hoe belangrijker je dan ook zelf bent? Hoe meer mensen je kent met meer macht, hoe machtiger je dan zelf bent? En is dat zo? 

Of zouden (toekomstige) politici koffiedrinken (synoniem voor lobbyen voor jezelf) uit onzekerheid. Dit zouden ze zelf nooit toegeven uiteraard, of voor erkenning. Hoe fijn is het wanneer iemand zegt dat hij of zij het met je eens is. Lekker toch? En beter nog: dat ze je steunen. Wellicht in je politieke campagneteam gaan nu de verkiezingen weer in het vizier komen. Daarbij, hoe meer mensen mij kennen, hoe kleiner de kans dat ik fouten maak, want “weet wat er speelt?” Vraagteken, want weet je echt wat er speelt wanneer je met een handvol – totaal niet representatieve mensen spreekt die lid zijn van een politieke partij? Dit is een retorische vraag. 

En, laten we eerlijk zijn, hoe drink je koffie in Corona-tijden????

Mag ik nog even doorgaan over dingen die ik hoor? Dingen zoals “Ik wil het helemaal anders doen”, omdat ze het uit het bedrijfsleven komen en dus de politiek gaan veranderen. Aannemend dat de politiek hetzelfde is als een bedrijf (eh, nee), kijk alleen maar al naar alle ondernemers die hard onderuit gaan in de politiek. Er zijn er honderden die je voor gingen – sorry, ik zeg maar even waar het op staat. 

Wat hier niet aan klopt

Eerlijk, mijn mening is veranderd sinds ik ondernemer ben. Ik moet denken aan de Senseo (ik ben er geen fan van, maar het voorbeeld is tekenend). Ze hebben voordat de Senseo op de markt kwam onderzoek gedaan naar de vraag. Wat bleek? De vraag was nul, want niemand dacht dat je ze een koffiezetapparaat nodig hadden waarmee je maar 1 of 2 koppen koffie kon zetten. En toch hebben ze het toen op de markt gebracht. En het was meteen een hit. Mensen bleken het massaal te kopen (in de beginjaren). 

Nu naar de politiek. Waarom zou je vragen naar wat anderen vinden? Of ze het met je eens zijn? Mensen weten vaak niet wat ze willen totdat het op de markt is. Wanneer jij je idee of toekomstvisie deelt met overtuiging zullen mensen je volgen, maar wanneer je gaat peilen of het goed valt – hmm… ik heb er geen goed idee bij. Wanneer je het mensen gaat vragen dan zullen ze zeggen dat het niet nodig is of je naar de mond praten. Wat heb je daaraan?

Daarbij, wil je niet authentiek zijn? Je past je toch (on)bewust aan om de gunst van de ander te krijgen wanneer jij koffie gaat drinken. Authentieke mensen luisteren ook, ik heb niet het idee dat dat echt gebeurd. Je luistert namelijk niet echt naar mensen; je probeert alleen je eigen agenda te promoten. De ander voelt dat. Mensen kunnen je arrogant vinden omdat ze doorhebben dat jij (net als velen) je ego belangrijker vindt dan echt hun problemen op te lossen.

Feitelijk wordt je het pluche dat je niet wilt zijn; je wordt net zoals veel mensen in de politiek die er zitten om de macht en niet om veranderingen door te voeren (al zeggen ze van wel), want je hebt geen agenda. Je hebt de agenda die je denkt dat anderen willen horen. 

    Bovendien, je bent echt niet belangrijker wanneer je meer mensen kent of spreekt. Wie je kent zegt niets over jou. Je zoekt eigenlijk erkenning van andere mensen, maar dit geef je nooit toe aan jezelf. De rest heeft het echter he-le-maal door en denken dit ook. Je onderschat de kiezer en mede-politicus die slimmer is dan je denkt.

      Wanneer jij weet wie je bent en waarom je het doet dan is alles gemakkelijker. Een fout maken bijvoorbeeld is niet erg wanneer je het uit kan leggen. Mensen begrijpen echt wel dat je een mens bent. Wanneer jij dicht bij jezelf blijft zal je zien dat mensen je vergeven, want je doet het voor hen. Veel politici denken dat ze het middelpunt van het universum zijn, want iedereen die ze tegenkomen weet wat ze doen. Alleen vergeten dat mensen om hen heen aardig willen zijn en dus verdiepen zij zich in jou, maar de rest van de wereld geeft hier niets om. Je bent niet belangrijker dan de AH boodschappen die zij moeten doen.

      Consequenties van “koffiedrinken”

      Maar “koffiedrinken” kan toch nooit kwaad? Hm. Eerlijk. Jawel.

      Mensen zijn niet dom. Kiezers zijn niet dom. Je concurrenten ook niet. En je partijgenoten ook niet. Mensen stemmen niet voor je want ze voelen dat je het voor de macht doet en niet voor hen. Je moet zoeken naar onderwerpen om iets te doen in de politiek, dit maakt je heel zwak. Mensen vinden je niet authentiek. Je bent zoals veel van de huidige politici die hun assistent door de krant laten bladeren om Kamervragen te stellen. Wil je dit echt?

      Echte leiders leiden en laten zich niet leiden door anderen. Wanneer jij je positie ontleent aan anderen dan leiden zij jouw i.p.v. andersom. Je hebt kans opdat mensen ook iets gaan vragen voor hun steun. Rutte heeft veel van zijn mensen ‘beloond’ met een ministersbaan. Daarbij, je hebt weinig voldoening, want je weet niet waar je het voor doet. Je hebt dus nooit een moment van succes. Hierdoor blijf je diep van binnen onzeker, want je ontleent je politieke carrière aan anderen. Dankzij hen zit je er. Uiteindelijk ben je een trekpop van andere mensen.

      Aan het eind van de dag ben je een nobody in de politiek, heb je geen politiek succes of word je op een zijspoor gezet wanneer je er al in zit. Je hebt geen invloed en macht wat je zo graag wilt. Iets met “wanneer twee vechten om een been dan gaat de derde ermee heen”. Wanneer je te graag de macht wilt en koffie gaat drinken om het zogenaamd niet te zeggen dat je dit wilt, maar alleen hun mening wilt horen (zucht) dan krijg je het niet of minder dan je eigenlijk wilt. Dat geloof ik echt. 

      Wat dan wel?

      Het klinkt kinderlijk eenvoudig, maar wat dacht je van eigen agenda zetten. Dat begint met bepalen wie jij bent. Wat je motiveert om de politiek in te gaan en dit uit te dragen. Dan weet je waarvoor je staat. Dit is dan dicht bij jezelf. Waardoor je de motivatie uit jezelf kan halen. Waardoor je op elke politieke vraag een antwoord hebt, want dit is wie jij bent, want je weet waarvoor je het doet. 

      Je wordt niet als de anderen, want je hebt een doel en je weet voor wie je het doet. Je ziet niet heel Nederland als je kiezersdoelgroep. Je weet hoe je een campagneteam bouwt. Je weet hoe je online ook opvalt en je bent authentiek; want er is maar één jij.

      Gevolg: anderen komen naar jou toe i.p.v. jij naar hen. Koffiedrinken is sowieso lastig in corona tijd, dus dat hoeft ook niet. Nu ben je consistent, je bent geen trekpop en je bent interessant voor een partij want je hebt je eigen volgers/kiezers.

        En het beste: je voelt je beter in je vel, want je kan echt jezelf zijn en dit kan je verder uitdiepen – dit is heel spannend, maar wanneer je dit echt durft ook heel mooi en zal je zeker politiek succes opleveren, en dus invloed en macht. Wanneer je loslaat wat je wilt krijg je het. Zo werkt het. Kijk maar naar Rutte, hij wil nu echt het goed doen, Nederland helpen (dit zien mensen en levert hem meer macht op dan ooit). 

          Daarom start ik met een training Personal Mindful Branding op 3 juni 2020 – volg mij om op de hoogte te blijven.  

            error: Content is protected !!