Waar gaat mijn boek over?

Waar gaat mijn boek over?

Waar gaat mijn boek over?

Ja, goede vraag, over politiek antwoord ik vaak, maar daar nemen mensen geen genoegen mee en dat is maar goed ook zeg ik met een glimlach. Ja, de waarover en waarom – een betere vraag trouwens – is en zijn goede vragen waar ik ergens diep van binnen het antwoord wel op weet, maar dat niet aan de oppervlakte ligt.

Oké, het gaat over politiek. Wat dan in de politiek? Dat ik denk en geloof dat de politiek anders kan.

Twee werelden bij elkaar brengen

Alles moet nog duidelijker worden, maar ik zit nu te denken aan een stuk eigen verhaal, waar kom ik vandaan en wat heb ik meegemaakt waardoor ik geloof dat het anders kan. Kortom, waarom heeft u bron de waarheid in pacht of denkt zij dat te hebben? Ik geloof sowieso niet in de absolute waarheid, wel in verschillende visies. Dit is dan de mijne. Of eigenlijk de mindfulness-visie (zo noem ik het dan maar even kort-door-de-bocht) en de politieke visie die ik in mijnzelf bij elkaar zie komen en waarvan ik denk dat ze te verenigen zijn, maar dat nu ab-so-luut niet zijn.

Het gaat om de beleving van de politicus

Ik ga dan in op de belevingswereld van de mensen die erin zitten, want dat zijn de mensen die ik begeleid en die ik ook wil helpen om de cultuur te veranderen. De politieke visie is daarvoor voor mij minder van belang. De grens heb ik gesteld op democratische waarden, dus het uitsluiten van mensen om deel te nemen aan een democratie is voor mij een brug te ver. Verder kan je wat mij betreft heel veel vinden. Van een nieuwe berg in het midden van Nederland tot het oneindig veel geld pompen in de economie nog even los welke van die ideeën een goed idee zijn.

Politieke cultuur

Wanneer ik het heb over een politieke cultuur, een spel, het ego van de mensen in de politiek dan kan ik niet ontkomen om te praten over het politieke systeem. Daar spelen politieke partijen een belangrijke rol, de top daarin vooral, want die bepalen een hoop wat er gebeurd in de politiek en ook wie er tot toe wordt gelaten. Of je moet een eigen politieke partij oprichten, maar dat is niet interessant wanneer je geen nieuwe stroming in de politiek weet aan de boren. Ik durf nu al de voorspelling aan dat De Partij voor de Toekomst (ja die van Henk Krol) weinig kans van slagen heeft. Hij heeft geen nieuw standpunt of andere richting. Met geluk en mazzel haalt hij hooguit 1 zetel, maar ik zet in op 0.

Het gaat al mis voordat je erin gaat

Ik zie een probleem in het systeem om erin te komen. Om in de politiek te komen, want daar kom je alleen in wanneer je de mensen kent die erin zitten. En daar zie ik dat mensen gaan afspreken met die mensen om een netwerk op te bouwen. Slim, maar in hoeverre behouden zij daarbij hun eigen identiteit. Dat vraag ik mij af. En daar begint al wat veel kiezers niet leuk vinden; politici die alleen anderen naar de mond praten. 

Why?

Daar komen een aantal andere dingen bij. Waarom zit je in de politiek? Ook iets wat niet veel politici weten en dus waaien ze snel met alle winden mee. En denken ze dat ze voor heel Nederland in de politiek. Nou ik weet het niet, maar Henk Krol (hij lijkt me best aardig, maar het is gewoon een perfect voorbeeld) zit er niet voor mij wanneer hij allerlei voorstellen doet over het pensioenstelsel. Zo voel ik dat in ieder geval niet, maar ik zal eerlijk zijn, ik heb niet al zijn voorstellen onder de loep genomen. Ik denk ook dat je zeker er niet voor iedereen moet willen zijn, want met dat je er voor iedereen bent, ben je er dus voor niemand. Dan bereik je dus niets.

Wat ik heb geleerd

En dan gaat mijn boek verder over dingen die ik heb geleerd in de politiek, zoals dat je nooit met een schone lei in de politiek komt. Er zitten al mensen die dingen hebben meegemaakt en doordat politiek vaak persoonlijk is of word heeft dat invloed op jou of je nu wilt of niet.

Ego

Dan nog een stuk over het ego. Hoe dat werkt en hoe ik over ego denk, iets met dat je niet je ego en gedachten bent. Echt niet.

Onveilig

En ik wil een stuk over dat het niet veilig is in de politiek. Doordat het een wedstrijd is, is iedereen te allen tijde, je vijand. Dat doet iets met mensen. We hebben onze mond vol over dat kinderen veilig moeten kunnen opgroeien, maar volwassen die 24/7 in een onveilige politieke omgeving rondlopen is prima. Alsof dat niest met je doet. Ik weet niet of jullie wel eens met politici praten – ik wel – en o man, de achterdocht en het cynisme bij de meeste is heel groot. Ook onrealistisch groot in mijn ogen. Alles is zwart, ze denken dat iedereen een dubbele agenda heeft en ondertussen voelen ze zich denk ik redelijk machteloos, maar durven ze dat nooit toe geven. 

En dan nog dit…

Ja, over dat alleen zijn, alles zwart zien – al is het alleen al doordat je de hele dag negatief nieuws tot je neemt – dat drijft mij zeker ook om iets over te zeggen.

Dan nog een stuk over seksisme wat echt belachelijk groot is in de politiek. Of dat nou iets met macht te doen heeft? Ik weet het niet, maar ik kan het niet onbesproken laten. Al is het maar om de idiote voorbeelden te kunnen noemen, haha, nu al zin in.

Dan nog iets over kwetsbaarheid, gevoel en het idee dat je 100% op de hoogte moet zijn voordat je iets kan zeggen over een onderwerp – iets wat veel tegenhoudt om de politiek in te gaan.

Nou ja, dat dus. 

Waar gaat mijn boek over?

Zeg jij het maar, wat moet ik antwoorden wanneer ik deze vraag krijg?

 

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Ik kan het eigenlijk niet meer horen. “Ik ga de komende tijd heel veel koffie drinken om te onderzoeken of ik een politieke stap moet maken. Of “Ik ben gevraagd, maar ik praat nu met heel veel mensen of ik écht voor een kandidatuur moet gaan.” Haha, begrijp me niet verkeerd, ik heb het ook veel gedaan in de politiek: “koffiedrinken”. Oftewel, draagvlak creëeren, en ja, het is ook nog gewoon leuk. En het helpt ook bij gedachtevorming, maar misschien wel daarom ben ik er nu tegen. 

Wat zou hieronder zitten dacht ik laatst? Is het dat je denkt dat je draagvlak nodig hebt van of bij anderen om (wederom) voor een kandidatuur te gaan? En wat heb je daar dan aan? Heb je echt altijd die anderen nodig? Hoeveel zinloze koffies zou je hebben gedaan die niets hebben opgeleverd? Heb je het idee dat hoe meer mensen jou kennen, hoe groter je kans op politiek succes is? En dat hoe meer belangrijke mensen jij kent, hoe belangrijker je dan ook zelf bent? Hoe meer mensen je kent met meer macht, hoe machtiger je dan zelf bent? En is dat zo? 

Of zouden (toekomstige) politici koffiedrinken (synoniem voor lobbyen voor jezelf) uit onzekerheid. Dit zouden ze zelf nooit toegeven uiteraard, of voor erkenning. Hoe fijn is het wanneer iemand zegt dat hij of zij het met je eens is. Lekker toch? En beter nog: dat ze je steunen. Wellicht in je politieke campagneteam gaan nu de verkiezingen weer in het vizier komen. Daarbij, hoe meer mensen mij kennen, hoe kleiner de kans dat ik fouten maak, want “weet wat er speelt?” Vraagteken, want weet je echt wat er speelt wanneer je met een handvol – totaal niet representatieve mensen spreekt die lid zijn van een politieke partij? Dit is een retorische vraag. 

En, laten we eerlijk zijn, hoe drink je koffie in Corona-tijden????

Mag ik nog even doorgaan over dingen die ik hoor? Dingen zoals “Ik wil het helemaal anders doen”, omdat ze het uit het bedrijfsleven komen en dus de politiek gaan veranderen. Aannemend dat de politiek hetzelfde is als een bedrijf (eh, nee), kijk alleen maar al naar alle ondernemers die hard onderuit gaan in de politiek. Er zijn er honderden die je voor gingen – sorry, ik zeg maar even waar het op staat. 

Wat hier niet aan klopt

Eerlijk, mijn mening is veranderd sinds ik ondernemer ben. Ik moet denken aan de Senseo (ik ben er geen fan van, maar het voorbeeld is tekenend). Ze hebben voordat de Senseo op de markt kwam onderzoek gedaan naar de vraag. Wat bleek? De vraag was nul, want niemand dacht dat je ze een koffiezetapparaat nodig hadden waarmee je maar 1 of 2 koppen koffie kon zetten. En toch hebben ze het toen op de markt gebracht. En het was meteen een hit. Mensen bleken het massaal te kopen (in de beginjaren). 

Nu naar de politiek. Waarom zou je vragen naar wat anderen vinden? Of ze het met je eens zijn? Mensen weten vaak niet wat ze willen totdat het op de markt is. Wanneer jij je idee of toekomstvisie deelt met overtuiging zullen mensen je volgen, maar wanneer je gaat peilen of het goed valt – hmm… ik heb er geen goed idee bij. Wanneer je het mensen gaat vragen dan zullen ze zeggen dat het niet nodig is of je naar de mond praten. Wat heb je daaraan?

Daarbij, wil je niet authentiek zijn? Je past je toch (on)bewust aan om de gunst van de ander te krijgen wanneer jij koffie gaat drinken. Authentieke mensen luisteren ook, ik heb niet het idee dat dat echt gebeurd. Je luistert namelijk niet echt naar mensen; je probeert alleen je eigen agenda te promoten. De ander voelt dat. Mensen kunnen je arrogant vinden omdat ze doorhebben dat jij (net als velen) je ego belangrijker vindt dan echt hun problemen op te lossen.

Feitelijk wordt je het pluche dat je niet wilt zijn; je wordt net zoals veel mensen in de politiek die er zitten om de macht en niet om veranderingen door te voeren (al zeggen ze van wel), want je hebt geen agenda. Je hebt de agenda die je denkt dat anderen willen horen. 

    Bovendien, je bent echt niet belangrijker wanneer je meer mensen kent of spreekt. Wie je kent zegt niets over jou. Je zoekt eigenlijk erkenning van andere mensen, maar dit geef je nooit toe aan jezelf. De rest heeft het echter he-le-maal door en denken dit ook. Je onderschat de kiezer en mede-politicus die slimmer is dan je denkt.

      Wanneer jij weet wie je bent en waarom je het doet dan is alles gemakkelijker. Een fout maken bijvoorbeeld is niet erg wanneer je het uit kan leggen. Mensen begrijpen echt wel dat je een mens bent. Wanneer jij dicht bij jezelf blijft zal je zien dat mensen je vergeven, want je doet het voor hen. Veel politici denken dat ze het middelpunt van het universum zijn, want iedereen die ze tegenkomen weet wat ze doen. Alleen vergeten dat mensen om hen heen aardig willen zijn en dus verdiepen zij zich in jou, maar de rest van de wereld geeft hier niets om. Je bent niet belangrijker dan de AH boodschappen die zij moeten doen.

      Consequenties van “koffiedrinken”

      Maar “koffiedrinken” kan toch nooit kwaad? Hm. Eerlijk. Jawel.

      Mensen zijn niet dom. Kiezers zijn niet dom. Je concurrenten ook niet. En je partijgenoten ook niet. Mensen stemmen niet voor je want ze voelen dat je het voor de macht doet en niet voor hen. Je moet zoeken naar onderwerpen om iets te doen in de politiek, dit maakt je heel zwak. Mensen vinden je niet authentiek. Je bent zoals veel van de huidige politici die hun assistent door de krant laten bladeren om Kamervragen te stellen. Wil je dit echt?

      Echte leiders leiden en laten zich niet leiden door anderen. Wanneer jij je positie ontleent aan anderen dan leiden zij jouw i.p.v. andersom. Je hebt kans opdat mensen ook iets gaan vragen voor hun steun. Rutte heeft veel van zijn mensen ‘beloond’ met een ministersbaan. Daarbij, je hebt weinig voldoening, want je weet niet waar je het voor doet. Je hebt dus nooit een moment van succes. Hierdoor blijf je diep van binnen onzeker, want je ontleent je politieke carrière aan anderen. Dankzij hen zit je er. Uiteindelijk ben je een trekpop van andere mensen.

      Aan het eind van de dag ben je een nobody in de politiek, heb je geen politiek succes of word je op een zijspoor gezet wanneer je er al in zit. Je hebt geen invloed en macht wat je zo graag wilt. Iets met “wanneer twee vechten om een been dan gaat de derde ermee heen”. Wanneer je te graag de macht wilt en koffie gaat drinken om het zogenaamd niet te zeggen dat je dit wilt, maar alleen hun mening wilt horen (zucht) dan krijg je het niet of minder dan je eigenlijk wilt. Dat geloof ik echt. 

      Wat dan wel?

      Het klinkt kinderlijk eenvoudig, maar wat dacht je van eigen agenda zetten. Dat begint met bepalen wie jij bent. Wat je motiveert om de politiek in te gaan en dit uit te dragen. Dan weet je waarvoor je staat. Dit is dan dicht bij jezelf. Waardoor je de motivatie uit jezelf kan halen. Waardoor je op elke politieke vraag een antwoord hebt, want dit is wie jij bent, want je weet waarvoor je het doet. 

      Je wordt niet als de anderen, want je hebt een doel en je weet voor wie je het doet. Je ziet niet heel Nederland als je kiezersdoelgroep. Je weet hoe je een campagneteam bouwt. Je weet hoe je online ook opvalt en je bent authentiek; want er is maar één jij.

      Gevolg: anderen komen naar jou toe i.p.v. jij naar hen. Koffiedrinken is sowieso lastig in corona tijd, dus dat hoeft ook niet. Nu ben je consistent, je bent geen trekpop en je bent interessant voor een partij want je hebt je eigen volgers/kiezers.

        En het beste: je voelt je beter in je vel, want je kan echt jezelf zijn en dit kan je verder uitdiepen – dit is heel spannend, maar wanneer je dit echt durft ook heel mooi en zal je zeker politiek succes opleveren, en dus invloed en macht. Wanneer je loslaat wat je wilt krijg je het. Zo werkt het. Kijk maar naar Rutte, hij wil nu echt het goed doen, Nederland helpen (dit zien mensen en levert hem meer macht op dan ooit). 

          Daarom start ik met een training Personal Mindful Branding op 3 juni 2020 – volg mij om op de hoogte te blijven.  

            Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

            Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

            Een blog waarom ik weet niets van politiek geen reden is. Op een avond debatteren over ‘waarom er zo weinig vrouwen in de politiek zijn’, zei een van de vrouwen dat ze het lastig vindt om een uitspraak te doen over iets waar ze zo weinig vanaf wist. Dit terwijl haar vriend er dan al lang uitspraken over had gedaan hoewel hij er nog minder van wist dan zij. Ze vond het bewonderenswaardig dat hij wel uitspraken deed over zaken waar hij niet alles van wist. Hierdoor leek het dat hij altijd meer wist dan zij. Terwijl dit dus niet zo is.

            Zij was bovendien ook niet in alles geïnteresseerd en haar vriend wel. Daarbij keek ze een beetje moeilijk, omdat ze leek te denken dat ze overal dan 100% van alles moest weten. Zij wilde liever alleen uitspraken doen als ze zeker wist dat dit zo was.

            En nu komt het: daarom was zij niet geschikt voor de politiek en hij wel.

            Wat?!

            Jawel, en zij is niet de eerste die dit zegt. Sterker nog, ik durf te beweren dat ik zeker eens per week een vrouw tegenkom die zegt dat ze er niets van weet en daarom geen uitspraken over de politiek doet. Dit gaf mij ineens heel veel inzicht.

            Vrouwen willen niet in de politiek

            Dit is het: hierom willen vrouwen niet in de politiek. Vrouwen willen alleen uitspraken en beslissen nemen als ze voor 100% op de hoogte zijn. Daarom hoor ik ook zo vaak: ‘ik weet niets van politiek’. Perfectionisme ten top. Dit gaat voor de politiek niet op, want daar weet je van niets 100%, maar eerder van alles een beetje. De meeste vrouwen zijn perfectionisten en willen alles weten. Zodat ze een juiste beslissing kunnen nemen en hebben geen zin om te bluffen.

            Daarbij moet overal van alles van vinden denken veel mensen als ze de politiek in gaan. Hier moet je dan ook weer in verdiepen, want dat wil de perfectionist. Kortom, waarom zou je dat doen? Allemaal werk voor wat? Dat is wat veel vrouwen denken.

            Mij heeft dit zeker gemotiveerd om mij hier verder in te verdiepen en er in de Adem Academy aandacht aan te besteden.

            Jongen schreeuwend
            Jongen schreeuwend

            Politiek voor mannen

            Politiek is zo voor mannen, en vrouwen met bluf, gemaakt. Bluffen, beslissingen nemen op basis van weinig informatie, debatteren en conflict zoeken. Ideaal voor de meeste mannen – ja ik weet dat niet iedereen zo is, maar mijn ervaring leert dat de huidige politici al deze dingen over het algemeen geweldig vinden.

            Desinteresse

            Jarenlang hoorde ik argumenten over dat de politieke werktijden niet zouden uitkomen voor vrouwen, deze zijn vaak in de avond en rond de spitstijden van de kinderen. Vrouwen moesten meerdere keren gevraagd worden en wilden dan nog vaak niet in de politiek. En er zijn te weinig vrouwelijke voorbeelden. Allemaal redenen die werden aangedragen waarom er zo weinig vrouwen in de politiek zouden zitten, maar dat kon toch voor mij niet helemaal verklaren waarom überhaupt de desinteresse bij vrouwen voor de politiek zo laag is. Vrouwen die politiek interessant vinden zijn er wel, maar ze zijn zeer schaars. De meeste vrouwen lezen toch vaker de Linda. Hoewel ik liever niet aan die clichés doe, is het toch vaak waar.

            Vrouw in debat
            Vrouw in debat

            Onderzoek van Atria

            Ook onderzoeken naar redenen waarom er weinig vrouwen in de politiek zijn, zoals onderzoeken van ATRIA bijvoorbeeld, noemen nergens het feit dat vrouwen graag alles voor 100% willen weten voordat ze een uitspraak doen. Wel dat vrouwen meer langs de lijn van inhoud willen doen. Dat dit niet naar boven komt is wellicht, omdat vrouwen hier zelf niet van bewust zijn.

            Ik vermoed, maar daar zou onderzoek naar gedaan moeten worden, dat het 100%-idee een grote invloed heeft op waarom vrouwen niet de politiek in gaan. Daar komt de ‘ik weet niets van politiek’ vandaan. Ik weet het zeker, daarom deze waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is-blog.

            Samen, vrees ik, met het idee dat ze dan midden in een hanengevecht terecht komen. Haantjesgedrag is namelijk een ander aspect wat een grote weerslag heeft op vrouwen waarom ze niet de politiek in gaan denk ik. In onderzoeken van ATRIA blijkt wel dat het in ieder geval een reden is voor vrouwen om de politiek te verlaten. Zij voelen zich er simpelweg niet thuis.

            Risico’s in de politiek

            Daarbij komt nu nog iets bij mij op wat ik niet eerder had bedacht. Mannen en vrouwen denken heel anders. De hersenen werken anders. Uit hersenonderzoek blijkt dat mannen gemiddeld meer risico’s nemen dan vrouwen. Risico nemen hoort bij de politiek. Je moet het risico nemen om je verkiesbaar te stellen met als risico dat je het niet wordt. Mannen zijn genetisch gezien dus ook meer bereid om dit te doen dan vrouwen.

            Het geklaag van mannen over het aantal keer dat ze aan vrouwen moeten vragen en smeken om de politiek in te gaan en het keer op keer afwijzen van vrouwen is waar, maar niet zonder reden. Vrouwen zijn meer risicomijdend en daarom hebben zij vaker dan de mannen die ze vroegen om de politiek in te gaan ‘nee’ gezegd. Dat de man dit niet begrijpt is logisch. Die denkt heel anders.

            Aantal vrouwen in de politiek daalt

            Er zijn vrouwen in de politiek, maar dit blijft al jaren steken en daalt zelfs een beetje. Nu is 30% in de Tweede Kamer vrouw (december 2019). Ik vind dit te weinig, in de samenleving is dit 50%. Feitelijk zijn er 120.000 vrouwen in Nederland meer dan mannen (december 2019).

            Vrouwen kunnen het beste door vrouwen worden vertegenwoordigd. Julia Wouters noemt het voorbeeld van een staatssecretaris die voorstel als de pil niet meer verkrijgbaar is bij de apotheker: “zij dan maar een andere pil moeten nemen.” Elke vrouw weet dat het zomaar wisselen van je pil niet zomaar kan, maar hij niet. Gewoonweg omdat hij een man is.

            Debat langs de inhoud

            Een oplossing is het debat meer langs de inhoud houden. De feminist Joke Smit pleite in 1971 toen zij de gemeenteraad van Amsterdam verliet ook voor een grotere rol van de inhoudelijke commissies.

            Ik ben voor, maar als politicologe moet ik wel erkennen dat het uiteindelijke besluit wel door de voltallige gemeenteraad of de Tweede Kamer moet, want daar zit de representatie van het volk. Die moet voor of tegen de voorstellen stemmen die daar worden ingediend. Ik zie niet voor mij hoe het systeem anders kan zodat inhoud een belangrijke rol speelt dan dat het nu zou doen.

            Vrouw in gesprek
            Vrouw in gesprek

            Perfectionisme loslaten

            Het loslaten van perfectionisme zou een grotere en meteen impact hebben. Dat is dus waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is.

            Het is een illusie is om 100% geïnformeerd te zijn. Op basis van je ervaring en gedegen onderzoek kan je prima uitspraken doen en een standpunt innemen. Hoe doe je dat? Stel je voor hoe jij het in de ideale situatie wilt hebben en deel dat. Bijvoorbeeld: in de ideale wereld werkt iedereen en is de kinderopvang voor vijf dagen geregeld (dat is iets waar ik voor ben, jij misschien niet, maar dit is puur hypothetisch). Ik heb geen kinderen, heb geen kaas gegeten van kinderopvang of kinderopvangtoeslagen, maar ik kan prima zeggen dat ik dit zou willen, omdat ik zou willen dat we allemaal kunnen werken ongeacht of we de kinderopvang kunnen betalen.

            Als zo’n discussie op een verjaardag is dan kan ik dit inbrengen in het gesprek. Je zult merken, door je uit te spreken krijg je tegenargumenten waar je ook weer van kunt leren of overnemen – dat laatste gebeurd zelden in de politiek en het zou verfrissend zijn als het meer zou gebeuren. Op de verjaardag erna heb jij beter je verhaal in elkaar en zo kun je gemakkelijk wel uitspraken doen over allerlei zaken. Ik waarschuw je wel; dit is wel verslavend. Dit is waarom zoveel mensen in de politiek de hele dag aan het discussiëren zijn.

            Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

            Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is. Aan alle perfectionisten – en met name vrouwen waar daar hebben we er meer van nodig in de politiek – zou ik dan ook een oproep willen doen: nee, je weet niet alles. Nee, je weet niet over elk onderwerp iets. Dat maakt niet uit. Wanneer er weer een discussie is waar je in beland. Op een verjaardag, op je werk of gewoon thuis op de bank. Doe eens mee. “Ik heb er geen verstand van,” is geen reden. Zolang je weet wat het is kun je er uitspraken over doen.