Je mag op je gevoel vertrouwen

Je mag op je gevoel vertrouwen

Ergens voel ik wel dat dit het niet is, maar ja…” zei een klant die ik (online) coach tegen mij. Mag je hierop vertrouwen? 

Het antwoord is volmondig: ja, maar ik deed het ook jarenlang niet. Ik vond dat ik niet op mijn gevoel, mijn intuïtie, kon bouwen, want dat leer je op je werk, op school en in je opvoeding. “Leuk je gevoel”, zeggen ze dan, maar het gaat om argumenten, ratio en logica. De rest, daarmee doelend op wat je voelt, dat doet er niet toe, maar dat werkte niet voor mij. 

Mijn gevoel was voor mij een hele duidelijke richtsnoer voor als er dingen niet in de haak zijn. Ik voel wanneer dingen niet lekker lopen. Ik voel wanneer ik niet lekker in mijn vel zit. Dan ga ik op zoek naar dingen die niet lekker voelen. Wanneer ik die uit mijn leven ‘verwijder’ dan voelt het weer lekker. Dan stroomt het weer. Welke ratio zit hierachter? Niet, maar het werkt. Ik voel mij lekkerder in mijn vel. 

Taboe

Het is alleen zo’n taboe. Varen op je gevoel. Vandaar de opmerking van mijn coachingsklant “Ergens – dan weet ik het al – voel ik dat dit het niet is, maar ja…”. Wat blijkt, zij voelt dat ze nog iets wil, dat ze iets wil doen, al is ze al 60 jaar. Zij heeft geen zin om thuis te zitten, ze voelt dat en ze weet dat ze iets wilt, maar ja, wat? 

Ergens moet ik daar dan wel op lachen. Het zijn dezelfde vragen waar mijn klanten van in de twintig mee aankomen. Ik voel dat dit werk niet het juiste is, dat het er niet echt toe doen, maar ja, wat dan wel? Dat zijn de vragen waarmee ze komen. Hoe mooi is dat? Dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe oud we zijn. We voelen allemaal dat het soms niet klopt, maar er dan op varen, dat is zo lastig en mag dat wel? 

Laten we dat nu eens allemaal tackelen, ja, je mag varen op je gevoel. Daarna kan je altijd nog met ratio erbij besluiten nemen. Ik zeg niet dat je meteen je werk moet opzeggen, maar als je gevoel zegt dat je niet met het juiste werk bezig bent dan is dat wel iets om te onderzoeken. Al is er rationeel geen reden om ermee aan de slag te gaan, mooi inkomen, fijne collega’s, etc. 

Wat is gevoel eigenlijk?

Wat is gevoel eigenlijk? Uiteindelijk zit het in onze hersenen. Onze gedachten, gevoelens en acties zijn aan elkaar verbonden. In de hersenen krijg je bijvoorbeeld een fijn gevoel wanneer je op vakantie op het strand zit een biertje te drinken. Dit gevoel is fijn en wanneer je de volgende keer een strand op loopt dat voel je je al fijn zonder het biertje, want je krijgt meteen het gevoel van de vorige keer terug. Dit komt omdat dingen zeker wanneer we ze vaker doen aan elkaar verbonden worden. Met hele mooie gevoelens tot gevolg, maar je kunt jezelf ook negatieve gevoelens aanleren. 

Ik volg zelf een NLP opleiding en daar leren we veel over de hersenen. Daar leer ik zo ontzettend veel van. Hoe belangrijk onze hersenen zijn op ons leven en hoe we ons voelen. Ik weet nu dat we veel dingen onszelf aanleren, maar daarmee kunnen we het ook weer afleren, want het zijn verbindingen in onze hersenen die we zelf hebben aangelegd.

Ik zie het als een soort wegen. Tandenpoetsen moet een ware snelweg zijn in je hersenen want dit pad loop je twee keer per dag, maar sommige mensen hebben ook snelwegen met negatieve gevoelens. Deze wegen kan je doorbreken. Dat is wat je als het ware doet met NLP. Je maakt nieuwe wegen aan of zorgt dat je de weg kwijt raakt op je oude pad. 

Het idee dat je oude wegen ook kunt vergeten vind ik een hele fijne gedachte. Dingen in het leven zijn niet voor eeuwig. Een fijn gevoel niet, maar ook een vervelend gevoel niet. Dingen komen en gaan. Met dat gegeven is het leven eenvoudiger. Wanneer je geloofd dat jij nu eenmaal negatief bent of slecht bent of wat dan ook, dan is dat waarheid, omdat je elke dag weer op die snelweg loopt, maar wat als ik je vertel dat we die weg gewoon kunnen vergeten. Lekker toch? 

Kan je ooit niet voelen?

Voelen word vaak ook onderschat, want willen we rijk zijn? Of gaat het om het gevoel dat we hebben wanneer we veel geld hebben en de keuzes kunnen maken die we willen maken? Gaat het niet om het gevoel? Sporten we voor het gevoel dat we hebben na het sporten, dat we slank zijn en dat we ‘goed’ bezig zijn? Of gaat het alleen om het slanke lichaam? Precies, het gaat om het gevoel wat je daarbij hebt. Het gaat niet om de fysieke dingen die je nastreeft, het gaat om de gevoelens die je daarbij voelt. 

Voor mij is het leven dan ook gevoel. Geluk is een gevoel. Een gelukkig leven is in mijn ogen een leven waarin je meer momenten in het leven gelukkig en verbonden voelt dan momenten waarop dat niet zo is. In het boek De Tweede Berg van David Brooks (aanrader) stelt hij ook dat de meeste mensen niet uit elkaar gaan omdat ze ruzie hebben, nee, het gaat om de momenten dat ze met elkaar verbonden voelen. Die nemen op een moment zo significant af dat mensen zich alleen voelen in een relatie. Al lig je dan elke avond naast elkaar, in gedachten ben je mijlenver van elkaar. 

Liefde

Het deed mij verdriet om passages te lezen over mensen die elkaar verloren in een relatie. “Mijn liefde is aan het verdwijnen; mijn hart voelt alsof hij erover heen loopt en het lijkt hem niet te schelen…”, “mijn persoonlijkheid is afgewezen…het heeft mij voor altijd veranderd… ik heb een aantal jaren geleefd zonder een enkele persoonlijkheid.” Ik weet dat dit niet alleen voor een enkeling geldt, dit zijn meer mensen die zich alleen voelen en misschien ook wel echt alleen zijn of ze nu wel of geen relatie hebben.  

David Brooks noemt het voorbeeld dat je aan tafel zit om de krant te lezen. Je partner komt binnen en wijst je op de boom buiten die in bloei staat. Je kunt op dat moment kiezen. Je kunt zeggen dat je de krant aan het lezen bent en of de ander je niet wilt storen. Of je kunt zeggen – ook al vind je de boom niet interessant – “o ja, ik zie het”. Dat laatste is een erkenning van gevoelens. Het eerste een afwijzing. Wanneer de afwijzingen op lange termijn groter zijn dan de erkenning van gevoelens en gedachten dan is het einde relatie. Dat is een (of de) reden dat mensen uit elkaar groeien en (soms) uit elkaar gaan. Niet de ruzie om dingen waarmee je het oneens bent, maar het negeren en erkennen van elkaars gevoel(swereld). 

En wat in het leven is geen gevoel? Ik heb bij alles wat ik zie, hoor, ruik een gevoel. Het ontkennen van gevoel of het idee dat je er niet op mag vertrouwen vind ik onzin. Je gevoel is een fantastisch instrument, de perfecte richtingwijzer in het leven om te ontdekken wat je echt te doen hebt op aarde. Ik maak het maar even groot, maar dat geloof ik echt. Die vrouw die ik sprak. Zij wist heel goed wat ze niet wilde, maar niet wat wel. Ik gaf haar een advies. Dat weet je wel. Je gevoel geeft het al aan, maar je probeert een gevoel te vangen met ratio. Dat gaat niet. Je gevoel vang je onder de douche, in meditatie, buiten in het zonnetje wanneer je voor je uit staart. Niet voor (of zeg je achter?) je computer of wanneer je op je telefoon zit. Dit is absoluut een oproep tot een kleine media-detox

“Ergens voel ik wel dat dit het niet is, maar ja…” Wat een mooi begin is dat. De wereld ligt aan haar voeten. Dit is het niet en haar gevoel weet al wat het is, nu dat gevoel nog de ruimte geven. Toelaten dat gevoel belangrijk is. Dat gevoel je beste raadgever is, meer dan elk ander persoon ooit in je leven zal zijn. Volg je gevoel, waar wacht je nog op?

De wetten waarin ik geloof

De wetten waar ik in geloof 

De wetten waarin ik geloof, naast The Rules Of Life, zijn er een aantal en ik besef mij te weinig dat deze niet vanzelfsprekend zijn voor mensen. Het drong pas recent weer tot mij door toen ik het over verandering had met mensen. Wist ik een voorbeeld waar ik moeite had met een verandering? Nee. Eigenlijk niet. Ik hou van veranderingen zelfs.

Zelfs Corona is er gewoon, het is een feit, niet goed of slecht. Dit klinkt misschien gek, maar staat mijn wereld op zijn kop? De samenleving staat op zijn kop en ik heb natuurlijk geen kinderen, wat helpt, want dan is mijn verandering minder groot. Ik ben zzp-er, dus mijn leven was al ongeordend, dus nee, het is geen onwijze verandering, maar dat is het niet: het is mijn manier van kijken dat het gemakkelijker maakt om met het leven – wat een constante verandering is, maar daarover zo meer – om te gaan.

Ik heb de dingen waarin ik geloof, mijn waarheden, opgesteld waar ik oprecht in geloof en waar ik mee leef. Ik weet niet of het waar is, voor mij wel, maar je hebt zelf een goed stel hersenen, dus bepaal het vooral voor jezelf. Sinds ik leef met deze wetten is het leven wel eenvoudiger en ik zal je ook uitleggen waarom. 

1. Alles is er al 

Een is: alles is er al. Dit lijkt heel stom, maar zoveel mensen zijn op zoek naar iets, naar hun passie, naar een briljante ingeving, weet ik het. Het feit is, het is er al, maar je geeft het niet de ruimte om tot je te komen wanneer je in de ratio blijft zitten. Waarom krijgen de meeste mensen een goed idee onder de douche? Precies, omdat ze niet in hun ratio zitten, maar in hun flow. Ik probeer niets vanuit mijn ratio te doen, ik wil vanuit mijn flow werken. Dat lukt niet altijd, maar wanneer ik vanuit daar werk, dan werkt het, dan vliegt de tijd en heb ik lol in wat ik doe. Hoe je in de flow komt? Daar zal ik nog eens een blog aan besteden, maar dat is niet voor nu. 

2. Geen labels

Twee. Er is geen goed of fout. Mensen labelen alles als goed, slecht, saai, leuk en ga zo maar door, maar dit is een van de dingen die ik leerde in mijn Vipassana meditatie; er is geen goed of slecht. Dingen gebeuren gewoon. Er is geen fout of goed. Het is er. Dat is ook een manier om te kijken naar Corona. Het is niet goed of slecht. Doutzen Kroes noemde Corona een zegen voor de natuur en kreeg honderden mensen over zich heen, in haar geval misschien zelfs wel meer mensen, die allemaal vonden dat ze dat niet kon zeggen want zij vonden het ‘niet goed’ oftewel slecht. Hier kan ik niets mee. Er is geen goed of slecht. Het is er. Punt. Vanuit daar bekijk ik elke situatie. 

3. Intentie telt

Drie. Intentie is de belangrijk. Dit heb ik van Oprah geleerd. Zij stelde aan iedereen die in haar show kwam de vraag wat hun intentie was om langs te komen. Dan zei haar team dat Tom Cruise kwam en dan vroeg ze het ook. Hun reactie was “omdat hij Tom Cruise is,” maar ze heeft gelijk, dat is geen reden. Waarom doe je iets? Wat wil je neerzetten op deze aarde? Wat wil je doen? Hoe wil je dat mensen je herinneren? Dat hoeft niet iets groots te zijn. Een goed mens zijn of ‘vriendelijk’ is een prima antwoord wat mij betreft, maar dit bepaal je natuurlijk ook helemaal zelf. 

4. Verandering is de enige constante

Vier. “Change is the only constant,” zei Napoleon Hill en zo is het wat mij betreft. Dit leerde ik ook in de Vipassana meditatie, alles komt en gaat. De bomen, de natuur, dieren, mensen. Wij allemaal komen en gaan. Emoties komen en gaan. Corona komt en gaat. Het hele leven, alles op de aarde en in het heelal komt en gaat. De hele melkweg is een komen en gaan van sterren, planeten en weet ik wat er nog meer is. Dat is een ding dat we zeker weten. Je komt en je gaat. Emoties komen en gaan. Dat is voor mij vaak een enorme troost wanneer ik mij niet goed voel. Ik weet dat komt en gaat. Het nadeel is dat leuke dingen ook komen en gaan, maar dat is zoals het is. Alles is er al, weet je nog. Dit is het. In zoveel liedjes en teksten word het genoemd. Is dit alles, zong Doe Maar. Ja, dit is alles en het enige wat we zeker weten is dat er een dag is dat we weer gaan en dat alles in het leven zo werkt: het komt en het gaat. 

5. Verzetten heeft geen zin

Vijf, go with the flow. Ik zei het al eerder. Verzetten heeft geen zin. Deins mee op de golven die er zijn en maak er het beste van. Veel mensen die mij kennen noemen mij altijd heel relaxt, precies, omdat ik hierin geloof: just let it be. Go with the flow. Het is er. Het gaat weer weg en tot die tijd maken we het er beste van. Label het niet. Als ik dit zo bekijk is dit een perfecte combinatie om ook naar Corona te kijken. Het is er. Het gaat weer weg en tot die tijd maken we het er beste van. Label het niet. 

Energie, hoe werkt dat eigenlijk?

Energie, hoe werkt dat eigenlijk?

“Dat lijkt mij nou wel interessant om te weten, hoe energie werkt,” zei een vriend tegen mij. Hm, ik moest even denken. Onlangs toen ik het probeerde uit te leggen kwam het niet goed over vond ik zelf, de volgende dag werd het door mijn eigen vrienden in twijfel getrokken. Vervelend vond ik zelf en dit motiveert mij niet om het te vertellen, sterker nog, het weerhoud mij om deze blog te schrijven, maar ik besef mij dat ik er elke dag mee leef en er veel gebruik van maak: ferquenties, hersenferquenties, energie en voelen.

Hoe dit allemaal met elkaar te maken heeft zal ik proberen hier uit te leggen. Help mij vooral waar het niet duidelijk is (PM mij), dan vul ik het aan, omdat dit werkt en wanneer jij dit ook doorhebt zal jij je zoveel beter voelen. Ik durf wel te stellen dat ik mij een ander mens voel sinds ik meer mediteer, sinds ik mij bewust ben van mijn eigen energie, die van anderen en hoe ik mijn eigen energie omhoog krijg waardoor ik mij beter voel.

Wetenschappelijk bewijs

Onzin? Nee hoor, sterker nog, het is allemaal wetenschappelijk bewezen en niet door een vage universiteit en eenmaal, nee, vaak en door de beste universiteiten in de wereld. 

Onze hersenen hebben golven, Beta, Alpha en Theta. Dat weten we omdat we mensen in de een scanner hebben gelegd en hun hersengolven zijn gaan meten. Van de monniken uit de Himalaya tot aan de ‘gewone ziel’ (wie dat ook mag zijn). 

Iemand die ik veel lees en bewonder op dit gebied is Joe Dispenza. Anderen die ik ook volg zijn Greg Bradon en Deepak Chopra (die laatste is bij velen wel bekend). Joe heeft in zijn boek ‘Becoming Supernatural’ een grafiek staan waarin je golflengtes staan, maar een simpel google search levert hetzelfde op. Talloze grafieken waarin de golflengtes van de hersenen verbonden zijn aan emoties. Joe heeft een bijzonder verhaal. Hij was ooit ziek en door de artsen al afgeschreven, maar hij liet het er niet bij zitten en heeft door middel van meditatie, gezond eten, vitaminen en bewegen zichzelf genezen. Sindsdien is hij op een missie ons te vertellen over de effecten van mediteren, onze hersenen en eigenlijk alles wat met de body en mind te maken heeft. 

Ferquenties omhoog krijgen?

Hier komt de sleutel: het mooiste is dat het ook andersom werkt, je kunt door dankbaarheid bijvoorbeeld je golflengte omhoog krijgen. Wat ik ‘vroeger’ altijd een simpele oefening vond om drie dingen op te schrijven waarvoor je dankbaar bent word dan ineens heel zinvol: je brengt je ferquencie en daarmee je gevoel – hoe jij je daadwerkelijk in je vel voelt – omhoog.

Is het zo simpel? Ja, eigenlijk wel. Ik vertelde mijn vrienden dat ik dit gebruik in mijn yogalessen. Grote skepsis, maar het is waarheid voor mij: ik voel wanneer ik iedereen dankbaarheid laat zijn voor dingen in het leven dat de vibratie in de ruimte omhoog gaat. Het kan placebo zijn, maar hé, dan werkt het dus ook. Niet alleen voor mij, het zijn die lessen waarin ik hier aandacht aan besteed dat ik de meeste complimenten krijg. Mensen zeggen vaak “het is net alsof ik een massage heb gehad”. Precies, je bent in een andere wereld. Op een andere golflengte. Dat voelt lekker. 

Waarom doen we het dan niet allemaal?

Wanneer het simpel is, waarom doen we het dan niet allemaal? Tja, dat vraag ik mij ook wel eens af, maar ik denk dat het met een aantal zaken te maken heeft.

Een, we kunnen niet meer voelen. We leren niet meer om te luisteren naar ons lichaam, zie alleen al het aantal mensen wat zichzelf voorbij rent, burn-outs krijgt of vaak ziek is. Je word niet ineens ziek (Corona laat ik even buiten beschouwing), vaak geeft je lichaam eerdere signalen af, maar je negeert ze, omdat je niet geleerd hebt om op je lichaam te vertrouwen. Om je lichaam serieus te nemen. 

Twee, we leiden onszelf constant af. Dit heeft natuurlijk te maken met één, want doordat we onszelf bezig houden, hoeven we niet te voelen. Voelen kan namelijk ook vervelend zijn en dat willen we liever niet in een Insta-samenleving waar natuurlijk alles perfect is. Ik overdrijf een beetje, maar het idee om eens te voelen dat het slecht met je gaat, dat er gewoon laten zijn, dat vinden we lastig en leren we ook nergens. Elk kind word getroost wanneer het slecht gaat zodat het zich snel beter gaat voelen, maar misschien is het wel eens goed om te zeggen dat het oké is om je slecht te voelen. Je hoeft niet meteen iets te doen, Netflix te kijken of te gaan drinken wanneer je je slecht voelt. Ga eens zitten en voel eens hoe dat voelt. Wanneer heb jij dit (voor het laatst) gedaan?

Drie, het geloof in energie. Wanneer je er niet in geloofd dan is het ook lastig om dit te voelen. Ik heb zelf een paar hele bijzondere ervaringen met energie gehad. Een reiki sessie in India die echt heel krachtig was, maar ook in Nederland ken ik mensen die met energie werken en wanneer ik bij hen ben, wow. Ik voel de energie door mij heen. Niet uit te leggen en als ik heel eerlijk ben wil ik dat ook niet uitleggen, omdat het niet is zoals het ‘hoort’. Mensen denken dat het onzin is en kwakzalverij, en die zullen er ongetwijfeld ook zijn, maar dat maakt dat er energie bestaat nog niet minder waar. 

Vier, mensen weten het gewoonweg niet. Ze weten niet dat er nog een hele wereld is die je niet ziet, die je wel kunt voelen en dat je dat kunt gebruiken om je beter te voelen. Wanneer je dat gaat ontdekken dan gaat er een wereld voor je open. Dat kan ik je wel vertellen. Voor mij in ieder geval wel. 

Hoe dan?

Dat is vijf, want ‘hoe dan’ is niet eenvoudig. Er gaat tijd over heen voordat je beter gaat voelen. Ik doe al jaren yoga en mediteer en ben er inmiddels vrij goed in geworden om te voelen. Ik vind het ook lastig om in te denken hoe het ooit was om mij niet zo te voelen als dat ik mij nu doe. En daarom moet ik wellicht niet zo hard zijn naar mijn vrienden, je kunt niet weten wat je nog nooit gevoeld hebt. 

Voor mij is dit waarheid, voor Joe ook (gelukkig, dan ben ik niet alleen) en voor zoveel anderen ook, maar het moeilijke vind ik dit om uit te leggen. Het is allemaal mogelijk, jij kunt je ook zo voelen, het is dichter bij de natuur, dichterbij jezelf, maar ja, het is net als een goed dieet: het kost tijd en geduld. Met één keer mediteren ben je er niet, het is de herhaling, keer op keer weer terug naar je gevoel, naar wie je bent, wat je voelt, je bewust worden wie je daadwerkelijk bent, dan pas ga je heel langzaam voelen hoe jij je voelt. Wanneer je dit voelt dan kan je gaan ‘spelen’ met dit gevoel en dat is magisch. Ik heb er geen andere woorden voor en daar laat ik het ook bij. 

Hoe werkt energie dan? Was de vraag van mijn vriend. Tja, precies weet ik het ook niet. Het is zoals de radio of de zee. Vol met golven. Ik vind het vooral interessant dat we ze kunnen beïnvloeden en ons daardoor beter kunnen voelen. Hoe het verder werkt, dan zou ik echt het boek van Joe er weer bij moeten pakken, dus wanneer je het écht wilt weten zou dat mijn aanrader zijn: Joe Dispenza – Becoming Supernatural. 

Tips: yoga, meditatie, voor je uit staren, media-detox, accepteren van de situatie zoals die is (goed of slecht), dingen niet proberen te kwalificeren als goed of slecht (alles is er gewoon), schrijven en een kleine oefening zoals opschrijven waarvoor je dankbaar bent kunnen allemaal helpen om dichter bij je gevoel te komen.  

 

 

Hoe je angst omzet

Hoe angst om te zetten?

Angst. Het lijkt ineens overal sinds Corona. Terecht, want er is daadwerkelijk wel iets om bang voor te zijn. Angst is een goed hulpmiddel om jezelf te beschermen, maar door de constante media consumptie zitten veel mensen constant in angst. Ik heb hier al een eerdere blog over geschreven, want een kleine media-detox met maximaal een aantal minuten per dag aan nieuws zou veel mensen goed doen. Het helpt mij wel om mij niet constant onder te dompelem met angst, want ik geloof oprecht niet dat lange termijn angst je ergens toe helpt. 

Hoe zat het ook alweer met angst? Angst helpt je om jezelf in veiligheid te brengen wanneer er gevaar dreigt. In het geval van de oertijd waarin we miljoenen jaren geleefd hebben – zoals we nu leven, leven we nog maar heel kort, dus onze hersenen zijn nog ingesteld op ‘toen’ – was het handig om angstig te zijn om in te schatten of je aangevallen kon worden door een tijger of een leeuw. Wel handig om dan geen ‘domme’ acties te ondernemen waardoor je opgegeten kon worden door de vijand: in de meeste gevallen een dier of een hoge klif. 

Deze angsten hebben we niet of nauwelijks nog. Nu zijn onze angsten veranderd voor aanslagen, virussen, en status? Ik weet het niet precies, omdat het voor iedereen anders is, maar de stress die we krijgen, krijgen we tegenwoordig al van emails of een telefoon. Ook Corona, en deze angst is wat mij betreft reëler en die voelen mensen dan ook meer, maar hoe leer je om met je angst om te gaan? 

Niet eigenlijk wanneer je erover nadenkt. Wat gebeurd er met een kind in angst? Een ouder troost het kind en zegt dat het allemaal niet echt is, maar Corona is echt, dus wat dan? Dingen die mij helpen zijn hoe ik tegen het leven aankijk, maar ook het besef dat ik een gevoel kan veranderen, want dat is angst, het is een gevoel en gevoelens kan je veranderen. 

Hoe verander je een gevoel? Dit begint door te accepteren dat het er is. Wanneer je niet wilt dat het er is, hou je het vast en dat helpt je zeker niet. Acceptatie van je eigen angst. Je eigen angst onder ogen komen, je angst omarmen, het er laten zijn is een. Dat lijkt heel eng en kan het ook zijn, maar wat is het ergste wat er kan gebeuren als je je eigen angst omarmt? Stel dat je nu bang bent voor Corona. Ik vraag je nu alleen om op te gaan zitten. Je ogen te sluiten en even te voelen hoe je angst nu voelt. Wat is er nu het ergste dat er kan gebeuren? Dat je meer angst voelt. Oké, maar wat gebeurd er dan? Je gaat misschien huilen of allerlei dingen bedenken die er kunnen gebeuren, maar die gebeuren op dat moment nog niet echt. Dus was is echt het ergste dat er op dat moment kan gebeuren? Je voelt het al aan: niets. Er gebeurd niets. Je kan je angst er gewoon laten zijn. Zelfs dankbaar zijn dat je lichaam aangeeft om op te passen, dat is een goed mechanisme. Je lichaam werkt. 

Weet je nu wat zo bijzonder is aan het er laten zijn? Dat het daarmee minder wordt en zelfs kan verdwijnen. Ik weet niet hoe het werkt, daarmee ben ik ook opgehouden om altijd maar te willen weten, maar ik heb dit al zo vaak gedaan, nooit met Corona, maar met allerlei relatief kleine angsten van mij. Om een bedrijf te beginnen. Om uit te spreken wat ik vind en dat anderen mensen daar iets van vinden. Om een blog te starten. Om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, kortom, allerlei dingen waar ik tegenop zag, maar toch deed omdat ik de angst omarmde. 

Sterker nog. Ik geloof dat de angsten die ik net noemde (niet zozeer Corona) mij heeft geholpen om dingen te doen die ik juist wilde. Ik geloof dat er ergens een diep verlangen zit in de angsten die je hebt en dan noem ik een podiumangst of een angst om te gaan schrijven. Dat zijn angsten omdat je ze diep van binnen wilt. 

Ik geloof ook nooit dat mensen niet weten wat ze willen of dat ze geen hobby hebben. Dat weet je wel, maar je laat je verlammen door de angst. De oplossing om te weten wat je wilt: schrijf op waarvoor je bang bent en ga daarmee aan de slag. Beginnend in je hoofd. Gewoon eens je angst om te gaan schrijven bijvoorbeeld erkennen en er laten zijn. Je ogen sluiten en daaraan denken. Voelen hoe het is om angstig te zijn. Eng? Ja, maar wat kan er gebeuren?

Byron Katie heeft vier vragen: Is het waar? Kun je absoluut zeker weten dat het waar is? Hoe reageer je op die gedachte? Wie zou je zijn zonder deze gedachte? Die min of meer hetzelfde zijn. Mocht je haar niet kennen dan zou ik het absoluut aanraden om haar op te zoeken op YouTube. Mensen geloven in hun eigen waarheden die ze tegenhouden is haar idee, maar die dingen zijn niet waar. Denk je dan eens in hoe je bent zonder die gedachte? 

Dat is dan ook mijn volgende stap, stel dat ik het wel zou doen waar ik bang voor ben? Stel dat ik wel deze blog schrijf? Stel dat ik wel op het podium ga staan? Wat zou er dan gebeuren? Dan komen er soms nog hele enge dingen boven die kunnen gebeuren, maar meestal was het oordeel van anderen het ergste wat ik kon bedenken. En weet je wat het is, ik voel daar vooral jaloezie of angsten bij hen.

Kritiek. Voor mijn online training bij Politieke Adem (mijn eigen bedrijf dat mindfulness leert aan politici) besteed ik er veel aandacht aan. Kritiek zegt iets over de ander. Tony Robbins (ook iemand die je moet googlen mocht je hem niet kennen, op Netflix is een serie over hem: I am not your Guru), hij zegt dat kritiek alleen kan komen uit angst of uit tekortkomingen van mensen. Denk je eens in. Laat je echt daardoor tegenhouden?

Mensen die dus kritiek op je hebben, zijn bang ergens voor, of willen het vaak zelf. Geloof je dit niet? Kijk dan eens naar de dingen waar jij kritiek op hebt. Wees eens heel eerlijk en dan meen ik oprecht: heel eerlijk. Je hoeft het niet met anderen te delen. Waarom heb je hier kritiek op? Waarom ben je boos? Zit hier iets in wat je zelf zou willen doen? Zit hier een angst van jezelf? Ik weet zeker dat het een van die twee is. 

Mag je een media-detox doen in Corona-tijd?

Mag je een media-detox doen in Corona-tijd?

In tijden van veel nieuws, veel nieuwe informatie die belangrijk voor je is, die je wilt en zou moeten weten, in hoeverre kan en mag je dan nog het Coronanieuws mijden?

Ben jij het nieuws over Corona soms niet zat? Wanneer ik heel eerlijk ben, ben ik al een tijdje het nieuws aan het mijden. Heel eerlijk, eigenlijk sinds mijn wereldreis, waar ik meer dan een jaar het nieuws niet heb gevolgd, vind ik ‘nieuws’ niet zo belangrijk meer.  

Zo’n twee jaar geleden was ik een nieuwsjunkie. Ik las alles wat los en vast zat en wilde het liefst zo veel mogelijk weten en op de hoogte zijn. Met name van de politiek. Het liefst natuurlijk inside informatie die nog niet zoveel mogelijk mensen wisten zodat ik nog eens de sier kan maken op verjaardagen en borrels. 

Wat is er gebeurd dat ik in twee jaar tijd dat allemaal niet meer wil? En twee, een vraag die ik vast niet alleen stel, maar die ik bijna niet durf te stellen: mag je het nieuws ook even niet volgen? Zo vrolijk word ik er namelijk niet van en schiet ik er echt iets mee op? 

Waarom ik geen nieuws meer volg(de)

Onlangs zag ik in een boekwinkel een boek liggen over de voordelen om het nieuws niet meer te volgen, de zogenaamde media-detox. Zou het dan toch geaccepteerd zijn, dacht ik?

Ik vind eigenlijk dat je als goed geïnformeerde burger het nieuws moet volgen. Je moet weten wat er speelt in de samenleving waarin je leeft, die gedachte, waarschijnlijk ook ingegeven door mijn ouders die nog steeds elke dag het zes- en achtuur journaal kijken. Meer uit verveling en gewoonte dan dat ze echt denken dat er vaak in twee uur tijd iets veranderd is. 

Eerder deed ik dat dan ook braaf, zoals je ongeveer alles eerst van je ouders over neemt om dan wanneer je erover nadenkt, sommige dingen anders te doen. Tot twee jaar geleden deed ik het zoals zij het deden, hetzij iets moderner: journaal ging via de app en Twitter en zeer fanatieke Whatsapp-groepen waar nieuws uit de hele wereld werd gedeeld hielden mij dag in dag uit op de hoogte van alles wat er speelde van lokaal tot wereldnieuws. Dit werkte perfect. Ik was altijd op de hoogte en elke aanslag hoorde ik binnen enkele minuten nadat het begonnen was. Uitstekend, betekent in dit geval: als een van de eerste op de hoogte, zodat je meteen met het maatschappelijke gesprek mee kan praten en weet wat er speelt.  

Ik kan mij een keer herinneren dat ik een aanslag in Brussel volledig had gemist. Ik kwam er om drie uur in de middag achter terwijl de aanslag in de ochtend was. Ik was geshockt. Hoe kon dat? Het feit wilde dat ik aan een stuk moest schrijven voor mijn werk en mij daarvoor min of meer had opgesloten om goed door te werken. Het werkte, maar ik was verbijsterd dat ik de aanslag zo laat pas hoorde. Dat kon toch niet, dacht ik toen. 

Nu denk ik, waarom kan dat niet? Realistisch gezien heb ik ongetwijfeld veel aanslagen ‘gemist’ – als in, ik heb niet gehoord dat ze zijn geweest. Dat kan simpelweg niet. Even voor de record: ik vind een aanslag daarmee niet minder erg, maar laten we eerlijk zijn, er gebeuren elke dag verschrikkelijke dingen en het meeste gaat (gelukkig) aan ons voorbij. Ik zeg gelukkig, omdat ik niet alles meer wil weten. Ik word misselijk van al het veelal negatieve nieuws en wat heb ik eraan?

Media-detox is gezond

Toen ik meer dan een jaar over de wereld reisde had ik geen zin en tijd om mij te verdiepen in het nieuws. Het lokale nieuws vond ik vaak nog wel leuk, maar op reis had ik niet zoveel zin om het Nederlandse nieuws te gaan volgen. Dan zit ik in het paradijs nog met mijn hoofd in Nederland (ik geloof sterk in het nu) en daarom heb ik bezworen dat ik ‘lekker’ geen nieuws ging volgen.

Het resultaat nieuwsloos door het leven gaan is verbluffend vond ik zelf, al durfde ik dat met bijna niemand te delen, je bent positiever, ik ging mijn wereld beoordelen op de mensen die ik ontmoette en die is heel positief: de meeste mensen zijn heel aardig. Het is niet geheel verwonderlijk dat het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman aanslaat waarin hij stelt dat de wereld eigenlijk heel goed is, de meeste mensen zijn heel erg oké. Ik kom zelden mensen tegen die kwaad in de zin hebben. En ik ging ook steeds meer blogs en artikelen lezen over hoe gezond het is om niet 24-7 met het nieuws bezig te zijn. 

Mijn wereld werd leuker zonder nieuws en dus besloot ik in Nederland ook het nieuws niet of nauwelijks te volgen. Dingen die ik écht wilde zien kon ik gewoon kijken en het allerbelangrijkste nieuws word altijd nog door mijn vrienden gedeeld. Dit werkt heel goed en zou ik iedereen willen aanraden: je leven word leuker.

Mag je het nieuws ook niet volgen (zeker in Corona-tijden)?

Sinds Corona, dat ik overigens meteen van begin af aan meekreeg, want dat vertellen vrienden je wel, zit ik in een dilemma: mag je het nieuws ook niet volgen in Corona tijd? 

Mijn eerste antwoord zou zijn: nee, omdat dit een opgave is voor ons allemaal. Je moet wel op de hoogte zijn van wat er speelt. Ik vind het belangrijk om te weten hoe het ervoor staat en hoe ik voor mijzelf kan zorgen en ook dat ik het niet verspreid. Ik ben mij ervan bewust dat ik onderdeel uit van een samenleving en zoals iedereen het de laatste tijd zo mooi zegt: we moeten voor elkaar zorgen door voor onszelf te zorgen. 

Alleen elke dag het nieuws volgen maakt me meteen weer gek, minder mindful, letterlijk kom ik veel moeilijker in mijn meditatie, door mijzelf en door de angst die in de lucht hangt. 

Daarom zoek ik een middenweg. Ik laat mij informeren over de hoog noodzakelijke maatregelen waar ik mee te maken krijgen en ik praat met mijn omgeving die mij het meeste aan informatie geeft (niet iedereen kan het nieuws ontlopen, maar de meeste willen dat ook niet, dus daar zie ik geen probleem). Vanuit mijn omgeving weet ik dan ook hoe het met ze gaat, wat ik uiteindelijk het belangrijkste vind.  

Ik merk dan grote verschillen tussen waar mensen wonen en hoe ze het ervaren. De mensen die in gebieden wonen waar het nauwelijks nog is, daarvan krijg ik het idee dat het leven minder veranderd is dan mijn leven in Amsterdam dat echt er heel anders uit ziet, omdat het leven in een stad ook socialer is en je sneller in contact staat met elkaar. Ik zie de boze Whapsapp van vrienden over dat mensen nog naar het strand gaan of het bos, tja, ik zie die beelden niet, ik zie mensen op straat zich vrij goed aan de 1,5 meter houden op een enkele tienergroep na, maar ja, hé, dat zijn tieners. Dat is altijd de laatste groep die zich aan de regels (wil) houden of dat nou verstandig is of niet. 

Heeft het zin om het nieuws te volgen?

Heeft het zin om het nieuws te volgen? Die vraag moet iedereen voor zichzelf beantwoorden. Het brengt mij heel veel mij meer te baseren op mijn omgeving dan alleen op het nieuws, want daar zie je toch ook heel veel de uitzonderingen en niet waar het allemaal goed gaat. Wanneer ik het nieuws volg dan is het allemaal he-le-maal fout gegaan op het strand. Ik ben vorige week op het strand geweest en toen liep iedereen 50 meter bij elkaar vandaan en was het niet druk. Het was dan ook geen weekend, maar het is vaak niet zo zwart-wit als het nieuws ons doet geloven. 

Een klein beetje media-detox zou voor velen van ons heel goed zijn. De meeste mensen lezen de meeste nieuwsberichten over en over. Waarom? Vaak staat er weinig nieuwe informatie in. In de praktijk kijk ik nu 1x per dag naar het nieuws en dat is het. Morgen weer een dag. 

Ik hoorde Witteman zeggen dat hij bang is, omdat hij ook veel het nieuws kijkt. Dat begrijp ik. Je word angstiger van het nieuws. Altijd al, maar nu extra met Corona. Een beetje angst is goed, want er is ook echt wat aan de hand, maar wanneer je gewoon een dag thuis bent hoef je wat mij betreft niet jezelf onder te dompelen in de angst. Ik zet liever een muziekje op en werk, schrijf een blog, yoga of ik lees, omdat ik mij dan beter voel en er dan ook beter voor andere mensen kan zijn. Net zoals ik beter voor mijzelf kan zorgen.  

Stel nou eens dat je een maar 10 minuten per dag leest wat je moet weten van het nieuws van die dag en de rest van de tijd besteed aan leuke dingen waardoor je lekkerder in je vel gaat zitten? Ik kan niet zeggen hoe lekker ik mij voel na een dag een boek lezen met een muziekje erbij. Stukken beter dan vijf minuten het nieuws lezen of een filmpje via Whatsapp over Corona kijken, hoe lief bedoeld ook dat mensen dit doorsturen. 

Terug naar de beginvraag: mag je een media-detox doen? Ja. Ook in Corona-tijd? Nou ja, misschien niet helemaal, maar een beetje minderen zou veel mensen heel veel goeds doen, dat weet ik zeker.