Waar gaat mijn boek over?

Waar gaat mijn boek over?

Waar gaat mijn boek over?

Ja, goede vraag, over politiek antwoord ik vaak, maar daar nemen mensen geen genoegen mee en dat is maar goed ook zeg ik met een glimlach. Ja, de waarover en waarom – een betere vraag trouwens – is en zijn goede vragen waar ik ergens diep van binnen het antwoord wel op weet, maar dat niet aan de oppervlakte ligt.

Oké, het gaat over politiek. Wat dan in de politiek? Dat ik denk en geloof dat de politiek anders kan.

Twee werelden bij elkaar brengen

Alles moet nog duidelijker worden, maar ik zit nu te denken aan een stuk eigen verhaal, waar kom ik vandaan en wat heb ik meegemaakt waardoor ik geloof dat het anders kan. Kortom, waarom heeft u bron de waarheid in pacht of denkt zij dat te hebben? Ik geloof sowieso niet in de absolute waarheid, wel in verschillende visies. Dit is dan de mijne. Of eigenlijk de mindfulness-visie (zo noem ik het dan maar even kort-door-de-bocht) en de politieke visie die ik in mijnzelf bij elkaar zie komen en waarvan ik denk dat ze te verenigen zijn, maar dat nu ab-so-luut niet zijn.

Het gaat om de beleving van de politicus

Ik ga dan in op de belevingswereld van de mensen die erin zitten, want dat zijn de mensen die ik begeleid en die ik ook wil helpen om de cultuur te veranderen. De politieke visie is daarvoor voor mij minder van belang. De grens heb ik gesteld op democratische waarden, dus het uitsluiten van mensen om deel te nemen aan een democratie is voor mij een brug te ver. Verder kan je wat mij betreft heel veel vinden. Van een nieuwe berg in het midden van Nederland tot het oneindig veel geld pompen in de economie nog even los welke van die ideeën een goed idee zijn.

Politieke cultuur

Wanneer ik het heb over een politieke cultuur, een spel, het ego van de mensen in de politiek dan kan ik niet ontkomen om te praten over het politieke systeem. Daar spelen politieke partijen een belangrijke rol, de top daarin vooral, want die bepalen een hoop wat er gebeurd in de politiek en ook wie er tot toe wordt gelaten. Of je moet een eigen politieke partij oprichten, maar dat is niet interessant wanneer je geen nieuwe stroming in de politiek weet aan de boren. Ik durf nu al de voorspelling aan dat De Partij voor de Toekomst (ja die van Henk Krol) weinig kans van slagen heeft. Hij heeft geen nieuw standpunt of andere richting. Met geluk en mazzel haalt hij hooguit 1 zetel, maar ik zet in op 0.

Het gaat al mis voordat je erin gaat

Ik zie een probleem in het systeem om erin te komen. Om in de politiek te komen, want daar kom je alleen in wanneer je de mensen kent die erin zitten. En daar zie ik dat mensen gaan afspreken met die mensen om een netwerk op te bouwen. Slim, maar in hoeverre behouden zij daarbij hun eigen identiteit. Dat vraag ik mij af. En daar begint al wat veel kiezers niet leuk vinden; politici die alleen anderen naar de mond praten. 

Why?

Daar komen een aantal andere dingen bij. Waarom zit je in de politiek? Ook iets wat niet veel politici weten en dus waaien ze snel met alle winden mee. En denken ze dat ze voor heel Nederland in de politiek. Nou ik weet het niet, maar Henk Krol (hij lijkt me best aardig, maar het is gewoon een perfect voorbeeld) zit er niet voor mij wanneer hij allerlei voorstellen doet over het pensioenstelsel. Zo voel ik dat in ieder geval niet, maar ik zal eerlijk zijn, ik heb niet al zijn voorstellen onder de loep genomen. Ik denk ook dat je zeker er niet voor iedereen moet willen zijn, want met dat je er voor iedereen bent, ben je er dus voor niemand. Dan bereik je dus niets.

Wat ik heb geleerd

En dan gaat mijn boek verder over dingen die ik heb geleerd in de politiek, zoals dat je nooit met een schone lei in de politiek komt. Er zitten al mensen die dingen hebben meegemaakt en doordat politiek vaak persoonlijk is of word heeft dat invloed op jou of je nu wilt of niet.

Ego

Dan nog een stuk over het ego. Hoe dat werkt en hoe ik over ego denk, iets met dat je niet je ego en gedachten bent. Echt niet.

Onveilig

En ik wil een stuk over dat het niet veilig is in de politiek. Doordat het een wedstrijd is, is iedereen te allen tijde, je vijand. Dat doet iets met mensen. We hebben onze mond vol over dat kinderen veilig moeten kunnen opgroeien, maar volwassen die 24/7 in een onveilige politieke omgeving rondlopen is prima. Alsof dat niest met je doet. Ik weet niet of jullie wel eens met politici praten – ik wel – en o man, de achterdocht en het cynisme bij de meeste is heel groot. Ook onrealistisch groot in mijn ogen. Alles is zwart, ze denken dat iedereen een dubbele agenda heeft en ondertussen voelen ze zich denk ik redelijk machteloos, maar durven ze dat nooit toe geven. 

En dan nog dit…

Ja, over dat alleen zijn, alles zwart zien – al is het alleen al doordat je de hele dag negatief nieuws tot je neemt – dat drijft mij zeker ook om iets over te zeggen.

Dan nog een stuk over seksisme wat echt belachelijk groot is in de politiek. Of dat nou iets met macht te doen heeft? Ik weet het niet, maar ik kan het niet onbesproken laten. Al is het maar om de idiote voorbeelden te kunnen noemen, haha, nu al zin in.

Dan nog iets over kwetsbaarheid, gevoel en het idee dat je 100% op de hoogte moet zijn voordat je iets kan zeggen over een onderwerp – iets wat veel tegenhoudt om de politiek in te gaan.

Nou ja, dat dus. 

Waar gaat mijn boek over?

Zeg jij het maar, wat moet ik antwoorden wanneer ik deze vraag krijg?

 

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

Ik kan het eigenlijk niet meer horen. “Ik ga de komende tijd heel veel koffie drinken om te onderzoeken of ik een politieke stap moet maken. Of “Ik ben gevraagd, maar ik praat nu met heel veel mensen of ik écht voor een kandidatuur moet gaan.” Haha, begrijp me niet verkeerd, ik heb het ook veel gedaan in de politiek: “koffiedrinken”. Oftewel, draagvlak creëeren, en ja, het is ook nog gewoon leuk. En het helpt ook bij gedachtevorming, maar misschien wel daarom ben ik er nu tegen. 

Wat zou hieronder zitten dacht ik laatst? Is het dat je denkt dat je draagvlak nodig hebt van of bij anderen om (wederom) voor een kandidatuur te gaan? En wat heb je daar dan aan? Heb je echt altijd die anderen nodig? Hoeveel zinloze koffies zou je hebben gedaan die niets hebben opgeleverd? Heb je het idee dat hoe meer mensen jou kennen, hoe groter je kans op politiek succes is? En dat hoe meer belangrijke mensen jij kent, hoe belangrijker je dan ook zelf bent? Hoe meer mensen je kent met meer macht, hoe machtiger je dan zelf bent? En is dat zo? 

Of zouden (toekomstige) politici koffiedrinken (synoniem voor lobbyen voor jezelf) uit onzekerheid. Dit zouden ze zelf nooit toegeven uiteraard, of voor erkenning. Hoe fijn is het wanneer iemand zegt dat hij of zij het met je eens is. Lekker toch? En beter nog: dat ze je steunen. Wellicht in je politieke campagneteam gaan nu de verkiezingen weer in het vizier komen. Daarbij, hoe meer mensen mij kennen, hoe kleiner de kans dat ik fouten maak, want “weet wat er speelt?” Vraagteken, want weet je echt wat er speelt wanneer je met een handvol – totaal niet representatieve mensen spreekt die lid zijn van een politieke partij? Dit is een retorische vraag. 

En, laten we eerlijk zijn, hoe drink je koffie in Corona-tijden????

Mag ik nog even doorgaan over dingen die ik hoor? Dingen zoals “Ik wil het helemaal anders doen”, omdat ze het uit het bedrijfsleven komen en dus de politiek gaan veranderen. Aannemend dat de politiek hetzelfde is als een bedrijf (eh, nee), kijk alleen maar al naar alle ondernemers die hard onderuit gaan in de politiek. Er zijn er honderden die je voor gingen – sorry, ik zeg maar even waar het op staat. 

Wat hier niet aan klopt

Eerlijk, mijn mening is veranderd sinds ik ondernemer ben. Ik moet denken aan de Senseo (ik ben er geen fan van, maar het voorbeeld is tekenend). Ze hebben voordat de Senseo op de markt kwam onderzoek gedaan naar de vraag. Wat bleek? De vraag was nul, want niemand dacht dat je ze een koffiezetapparaat nodig hadden waarmee je maar 1 of 2 koppen koffie kon zetten. En toch hebben ze het toen op de markt gebracht. En het was meteen een hit. Mensen bleken het massaal te kopen (in de beginjaren). 

Nu naar de politiek. Waarom zou je vragen naar wat anderen vinden? Of ze het met je eens zijn? Mensen weten vaak niet wat ze willen totdat het op de markt is. Wanneer jij je idee of toekomstvisie deelt met overtuiging zullen mensen je volgen, maar wanneer je gaat peilen of het goed valt – hmm… ik heb er geen goed idee bij. Wanneer je het mensen gaat vragen dan zullen ze zeggen dat het niet nodig is of je naar de mond praten. Wat heb je daaraan?

Daarbij, wil je niet authentiek zijn? Je past je toch (on)bewust aan om de gunst van de ander te krijgen wanneer jij koffie gaat drinken. Authentieke mensen luisteren ook, ik heb niet het idee dat dat echt gebeurd. Je luistert namelijk niet echt naar mensen; je probeert alleen je eigen agenda te promoten. De ander voelt dat. Mensen kunnen je arrogant vinden omdat ze doorhebben dat jij (net als velen) je ego belangrijker vindt dan echt hun problemen op te lossen.

Feitelijk wordt je het pluche dat je niet wilt zijn; je wordt net zoals veel mensen in de politiek die er zitten om de macht en niet om veranderingen door te voeren (al zeggen ze van wel), want je hebt geen agenda. Je hebt de agenda die je denkt dat anderen willen horen. 

    Bovendien, je bent echt niet belangrijker wanneer je meer mensen kent of spreekt. Wie je kent zegt niets over jou. Je zoekt eigenlijk erkenning van andere mensen, maar dit geef je nooit toe aan jezelf. De rest heeft het echter he-le-maal door en denken dit ook. Je onderschat de kiezer en mede-politicus die slimmer is dan je denkt.

      Wanneer jij weet wie je bent en waarom je het doet dan is alles gemakkelijker. Een fout maken bijvoorbeeld is niet erg wanneer je het uit kan leggen. Mensen begrijpen echt wel dat je een mens bent. Wanneer jij dicht bij jezelf blijft zal je zien dat mensen je vergeven, want je doet het voor hen. Veel politici denken dat ze het middelpunt van het universum zijn, want iedereen die ze tegenkomen weet wat ze doen. Alleen vergeten dat mensen om hen heen aardig willen zijn en dus verdiepen zij zich in jou, maar de rest van de wereld geeft hier niets om. Je bent niet belangrijker dan de AH boodschappen die zij moeten doen.

      Consequenties van “koffiedrinken”

      Maar “koffiedrinken” kan toch nooit kwaad? Hm. Eerlijk. Jawel.

      Mensen zijn niet dom. Kiezers zijn niet dom. Je concurrenten ook niet. En je partijgenoten ook niet. Mensen stemmen niet voor je want ze voelen dat je het voor de macht doet en niet voor hen. Je moet zoeken naar onderwerpen om iets te doen in de politiek, dit maakt je heel zwak. Mensen vinden je niet authentiek. Je bent zoals veel van de huidige politici die hun assistent door de krant laten bladeren om Kamervragen te stellen. Wil je dit echt?

      Echte leiders leiden en laten zich niet leiden door anderen. Wanneer jij je positie ontleent aan anderen dan leiden zij jouw i.p.v. andersom. Je hebt kans opdat mensen ook iets gaan vragen voor hun steun. Rutte heeft veel van zijn mensen ‘beloond’ met een ministersbaan. Daarbij, je hebt weinig voldoening, want je weet niet waar je het voor doet. Je hebt dus nooit een moment van succes. Hierdoor blijf je diep van binnen onzeker, want je ontleent je politieke carrière aan anderen. Dankzij hen zit je er. Uiteindelijk ben je een trekpop van andere mensen.

      Aan het eind van de dag ben je een nobody in de politiek, heb je geen politiek succes of word je op een zijspoor gezet wanneer je er al in zit. Je hebt geen invloed en macht wat je zo graag wilt. Iets met “wanneer twee vechten om een been dan gaat de derde ermee heen”. Wanneer je te graag de macht wilt en koffie gaat drinken om het zogenaamd niet te zeggen dat je dit wilt, maar alleen hun mening wilt horen (zucht) dan krijg je het niet of minder dan je eigenlijk wilt. Dat geloof ik echt. 

      Wat dan wel?

      Het klinkt kinderlijk eenvoudig, maar wat dacht je van eigen agenda zetten. Dat begint met bepalen wie jij bent. Wat je motiveert om de politiek in te gaan en dit uit te dragen. Dan weet je waarvoor je staat. Dit is dan dicht bij jezelf. Waardoor je de motivatie uit jezelf kan halen. Waardoor je op elke politieke vraag een antwoord hebt, want dit is wie jij bent, want je weet waarvoor je het doet. 

      Je wordt niet als de anderen, want je hebt een doel en je weet voor wie je het doet. Je ziet niet heel Nederland als je kiezersdoelgroep. Je weet hoe je een campagneteam bouwt. Je weet hoe je online ook opvalt en je bent authentiek; want er is maar één jij.

      Gevolg: anderen komen naar jou toe i.p.v. jij naar hen. Koffiedrinken is sowieso lastig in corona tijd, dus dat hoeft ook niet. Nu ben je consistent, je bent geen trekpop en je bent interessant voor een partij want je hebt je eigen volgers/kiezers.

        En het beste: je voelt je beter in je vel, want je kan echt jezelf zijn en dit kan je verder uitdiepen – dit is heel spannend, maar wanneer je dit echt durft ook heel mooi en zal je zeker politiek succes opleveren, en dus invloed en macht. Wanneer je loslaat wat je wilt krijg je het. Zo werkt het. Kijk maar naar Rutte, hij wil nu echt het goed doen, Nederland helpen (dit zien mensen en levert hem meer macht op dan ooit). 

          Daarom start ik met een training Personal Mindful Branding op 3 juni 2020 – volg mij om op de hoogte te blijven.  

            Waarom willen politici niet veranderen?

            Waarom willen politici niet veranderen?

            Wat willen politici nu écht? Willen ze echt de wereld veranderen? Willen ze erkent worden voor wat ze doen? Willen ze aandacht? Willen de geschiedenis schrijven? Wat is het? Wat drijft de meesten? En wanneer ze zeggen dat ze het anders willen, willen ze dat wel écht? Want mijn ervaring is dat er vaak een groot verschil zit tussen woorden en daden van politici. 

            In dit artikel geef ik eerst een analyse op authenticiteit, een hip mode woord. Dan ga ik in op hoe ik denk dat de politiek kan zijn en waarom ik Politieke Adem ben begonnen. Dan over veranderen, want man, wat is dat moeilijk en tot slot de mensen die wel willen veranderen, de pioniers en mijn geloof dat het absoluut anders kan en moet, want dat besef bij veel mensen wel doorgedrongen. 

            Authentiek zijn

            Iets wat mij opvalt is de hang naar authentiek of uniek zijn, want wanneer jij echt jezelf bent dan pas kun je het verschil maken. Nep zijn, niet jezelf zijn, dat werkt niet. We hebben allemaal een hele goede afgestemde bullshit-meter en die werkt heel goed. Mensen voelen – al weten ze niet precies hoe het werkt – dat er iets niet in de haak zit wanneer jij jezelf bent. 

            Ik heb er al vaker over geschreven. Je kunt op twee manier naar authenticiteit kijken. Een, hoe wij naar onze (politieke) leiders kijken en hen beoordelen op hun authenticiteit. Zo vinden veel mensen Trump authentiek, omdat zij verwachten dat waar hij ook is, hij altijd dezelfde persoon is. Een tweede manier om er naar te kijken is hoe je jezelf ziet. In hoeverre ben jij authentiek op je werk? Of bij je schoonouders? Het is de mate waarin jij jezelf authentiek vindt in elke situatie. 

            Doordat het een mening is van jezelf of van anderen is authenticiteit per definitie subjectief en daarmee niet meetbaar. Niemand kan jou dus vertellen dat je 100% authentiek bent.

            Veranderen, het politieke spel

            Oké, ik voel het contrast, ik begin over authenticiteit en vervolgens ga ik over veranderen praten. Om authentiek te zijn, moet je juist niet veranderen. Eens, maar wat als je nu niet jezelf bent? Wanneer je voelt dat je je teveel aanpast aan de omgeving? Dan wil je dat veranderen om authentiek te zijn. Om jezelf te durven zijn. 

            Dat is ook precies wat ik wil veranderen: het politieke spel. Politiek is een spel, maar is democratie ook een spel? 

            Wat bedoel ik met het politieke spel? Ik vind het bizar dat wanneer je de politiek in gaat dat je er (meestal) als een idealist in gaat om de wereld te veranderen, maar zodra je erin zit ineens 95% van de tijd bezig bent met het politieke spel dat over ego gaat. Ego. Ego. En ego. En wat schiet de rest van de mensen hiermee op? 

            De media doet er volledig aan mee. Mensen winnen debatten. Politieke partijen winnen of verliezen verkiezingen, want daar waar een winnaar is, zijn er ook verliezers.

            Veel politici willen aandacht en bevestiging – nog los van de vraag waar dat vandaan komt – rijst de vraag: hoe krijg je dat? Precies: door in de media te zijn – een goed politicus is dat veel en vaak in de media. Waarover het gaat is van secundair belang. Nog steeds is het achtuurjournaal (van de NOS – voor wie van een andere generatie is) nog een “ding” in Den Haag. Je bent de held wanneer het je lukt om de opening in het nieuws te zijn. 

            Who cares?

             De politici geven erom, de partij geeft er om en de omgeving van de politicus, want die mensen (je moeder, je buurvrouw, je achterneef en oud-collega’s) vinden het maar wat leuk om je te volgen en wanneer ze je zien – als jij de politicus bent – zullen ze over je baan beginnen. Hoe gaaf is dat? De politicus loopt daardoor al snel naast zijn of haar schoenen en heeft het idee dat de hele wereld meekijkt, maar dat is niet zo. De omgeving van de politicus vind het gewoon cool en doet daarom een beetje extra zijn of haar best om hem of haar te volgen. Ook uit aardigheid. Hadden ze ook al die nieuwsberichten gelezen wanneer diegene niet in de politiek zit?

            Politiek = uitbesteed

            De meeste mensen hebben de politiek uitbesteed. Net zoals ik mijn bankzaken heb uitbesteed, iemand die mijn banden plakt (ik weet het, ik zou dit zelf moeten kunnen, maar ja hè) , of het maken van mijn vaatwasser. Ik noem maar wat, deze dingen kan je allemaal zelf, maar we vertrouwen dat aan mensen toe die dat kunnen.

            Ik heb jarenlang gevonden dat de kennis van mensen over de politiek groter mag zijn, maar toen iemand mij vroeg wat mijn vrienden dan bij hun werk deden – weet ik dat? Eh, nee. Ja, ze werken op een universiteit, bij een bank, bij accountantskantoren of hebben hun eigen hoveniersbedrijf, maar behalve die laatste waarbij ik enigszins een idee heb wat hij doet, weet ik niet zo goed wat mijn andere vrienden precies doen.

            Moeten we 100% weten hoe de politiek werkt?

            Zo is het ook met de politiek. Weten mensen echt hoe de politiek werkt? Nee. Zouden ze het kunnen weten? Ja, want er zijn genoeg goede journalisten die uitleggen hoe het werkt. Wanneer je die volgt krijg je een aardig beeld hoe het in de zogenaamde “wandelgangen” aan toe gaat. Het is net als voetbal, je ziet het resultaat op het veld, wat er in de kleedkamer gebeurd? Ik heb geen idee en ik wil het ook niet weten.

            Wel toen ik in de politiek werkte, maar nu ik een eigen bedrijf heb en gewoon druk ben met werk. Ik heb gewoonweg niet de tijd voor en ik zie en weet dat de politiek een beroep is. Ik wil en streef erna dat die mensen die daar zitten dat beroep serieus nemen. Net zo goed als ik de bankkier daar ook op aanspreek, die moet mijn bankzaken serieus nemen en weten wat hij of zij doet. 

            Politieke Junkies

            Er zijn altijd politieke junkies die alles willen weten. Prima. Zij zullen alles lezen wat vast en los zit om meer over de politieke wandelgangen te weten te komen.

            Zouden Nederlanders in het algemeen meer moeten weten over de politiek? Ik neig naar “ja”, want er worden beslissingen voor en over hen genomen. Zouden Nederlanders meer willen weten? Ik zeg “nee”. Daarbij vind ik het pleidooi van Tom van der Meer in zijn boek De kiezer is niet gek heel mooi. Van der Meer bepleit dat Nederland een volwassen democratie is. Het vertrouwen in de democratie is groot, machthebbers worden met scepsis gemonitord en de kiezer is gaan kiezen. Het gaat helemaal niet slecht dus. Zo hoort het. 

            Het word tijd dat de politicus zijn of haar beroep ook serieus gaat nemen en zelf de agenda bepaald. Bepaalt waarom hij of zij in de politiek zit en hoe je die doelen voor elkaar kunt krijgen en niet elke dag een stagiair het nieuws laat doorpluizen om te kijken waarop je nog in het nieuws kunt komen.

            Veranderen

            Ik wil een andere politicus. Ik wil dat de politiek veranderd. Het is hoog tijd. Hoe anders is de samenleving nu in vergelijking met 1848 toen we onze grondwet kregen? Internet, telefoons, de auto, you name it, maar de politiek? 

            Wat de meeste huidige politici willen weet ik wel: erkenning. Hoewel de meeste dat nooit zullen toegeven. Dit is niet goed of fout, maar er zijn andere manieren om die erkenning te krijgen. En je kunt je afvragen of de politiek de beste manier is. 

            Waar ik wil dat de politiek over gaat: over een ander. Over anderen. Doen de huidige politici dat dan helemaal niet? Jawel, een gedeelte, maar te veel tijd gaat uit naar het spel en scoren. Dat is echt zonde van iedereens tijd. Van ambtenaren die uren antwoorden schrijven op Kamervragen, omdat een Kamerlid zo nodig 0,10 seconden in het NOS-journaal wilde komen. Dat maakt me echt kwaad. Waarom je Kamerlid met een hoofdletter schrijft is mij ook een raadsel. 

            Hoezeer is de politiek veranderd sinds 1848?

            Kortom, tijd voor verandering van de mindset van de politicus, want weten hoe je in elkaar zit. Waar de drive van waardering vandaan komt en daar bovenuit stijgen is niet gemakkelijk, maar het kan wel. Dat proces maakt jezelf en andere zoveel rijker. Je leeft oprecht voor de ander en niet voor jezelf. 

            Ik lees op dit moment het boek De tweede berg van David Brooks. Een absolute aanrader. Brooks praat over de eerste berg, dat is de berg waar de meeste vragen over gesteld worden: heb je al een baan, wat voor een baan heb je? Heb je een vriend? Vriendin? Kinderen? Een huis? Auto? De eerste berg is waar de meeste mensen mee bezig zijn en waar velen nooit de top van bereiken. 

            Dan is er de tweede berg. Die zien de meeste mensen pas wanneer ze op berg een hebben gestaan in hun dure villa met hele mooie auto en dan beseffen: “Is dit het nou?” Dan vallen ze in het dal en dan pas zien velen de berg nummer een. Sommigen komen helaas ook het dal nooit meer uit, maar diegene die wel de tweede berg gaan beklimmen zien ineens dat het daar om gaat: de ander. Het gaat dan niet meer over de auto, de status, het Kamerlidmaatschap, minister zijn of welke functie je dan ook ambieert, maar het gaat om meer dan jezelf.  

            Mindfulness

            Ik ga niet beweren dat ik dit nu allemaal beheers of weet, maar ik weet wel dat toen ik op een vloer in India lag tijdens een tiendaagse stilte dat ik dit besefte. Ik wil niet te lang bezig houden met berg een. Dit lukt mij aardig, met name doordat ik zelf veel yoga doe en geef. En ik mediteer, maar misschien heb ik daardoor soms meer moeite met de ratrace die het “normale leven” heet. Niet eens zozeer de politiek dat nog weer een schouwspel binnen de “rat race” is. 

            Het vraagt lef om te veranderen

            Dit weekend kwam er een vraag bij mij op? Want, willen mensen wel veranderen? Willen mensen wel iets anders dan ze nu doen? Ja, ze willen het anders, maar het als het puntje bij het paaltje komt haken er weer zoveel mensen af.

            In september vorig jaar ben ik met Politieke Adem begonnen en ik coach nu een aantal mensen die het anders willen, die daarin geloven, maar er zijn bijna twee keer zoveel mensen die mij benaderen, maar wanneer het puntje bij het paaltje komt dan toch afhaken. Waarom? Er komt een onwijze onzekerheid en angst bij mensen boven. Sommigen zeggen het eerlijk tegen mij – bij anderen staat het zo op hun gezicht te lezen. Ze durven niet.

            Gek vind ik dat. Het zijn de mensen die in kranten, op de televisie en op Twitter verkondigen hoe de wereld in elkaar zit of zou moeten zitten, hoe het allemaal werkt, wie het allemaal fout of goed doet. Wanneer ik ze spreek dan geven ze aan het anders te willen, maar wanneer ik voorstel om dan echt aan de slag te gaan dan dringt het een soort van door: ja wanneer je het anders wilt, moet je er echt iets voor doen.

            Zijn er andere redenen?

            Ik hoor je denken, maar misschien is het te veel geld, en nee. Dat is het niet. Het zijn de niet politici die mij benaderen voor coaching en hulp die het vaak te veel geld vinden, maar de politici zeggen dat nooit tegen mij. Dat is het niet.

            Ik vraag het ook gewoon, we zijn gewoon mensen en ik leer er net zo goed van als zij, maar op een andere manier, maar nee, de antwoorden die ik krijg zijn vaag en raar. Sommigen reageren helemaal niet meer. Uit angst, ontlopen me zelfs – terwijl ik doe echt niets en het laatste wat ik wil zijn is een stofzuiger-verkoper die mensen stalkt, maar wat het dan wel is?

            Veranderen – I love it! 

            Zelf heb ik totaal geen probleem om alles om te gooien. Ik geloof eerder dat ik aan het tegenovergestelde leidt; niets doen, stil staan vind ik doodeng.

            Ik doe op dit moment vier opleidingen die mij op allerlei vlakken uitdagen en zorgen dat ik elke dag groei. Tijdens een opleiding dat ik dit weekend had ging het over verandering. We kregen het model van verandering van Kubler Ross met de uitleg dat iedereen door deze fase heen gaat voordat we veranderen. Eerst ga je door de fase heen van shock, dan ontkenning, boosheid, depression dat het best vertaald als ‘erbij neerleggen’ en dan door naar acceptatie, enthousiasme en uiteindelijk leg je erbij neer.

            Is dit zo? Gaat iedereen door deze fases heen bij elke verandering?

            De oefening was om een verandering in je leven te noemen en wat je daar dan van geleerd hebt. Ik begon te denken en ongetwijfeld ga ik allemaal ook door deze fases heen, hoewel ik daar stiekem nog niet helemaal van overtuigd ben. Ik weet het: ik ben niet anders dan anderen, maar echt, ik kon niets bedenken. Ik vind verandering heel leuk. Ik verander heel vaak en met groot plezier.

            Dingen zijn zoals ze zijn 

            Op het moment dat er iets op mijn pad komt dan onverwachts is dan denk ik “dit is vast met een reden” en dan ga ik vanuit daar weer door. Misschien naïef. Misschien handig, omdat ik niet ga mokken over dingen die nu eenmaal zo zijn zoals ze zijn. Ergens vind ik het zelfs wel leuk om te gaan met dingen die ik niet heb voorzien, want daar gaat het over in mijn optiek. Je verwacht iets, maar er komt een externe factor doorheen die je niet hebt voorzien en je moet je aanpak veranderen.  

            Een gedachte die gisteren bij mij opkwam was: helpt het dat ik veel mediteer en probeer in het moment te leven? Ik verwacht niet heel veel, omdat ik veel in het moment probeer te leven en minder bezig ben met dingen van morgen of overmorgen. Dit heeft te maken met dat hoe ik nu ga bedenken hoe het morgen zal zijn er anders uit ziet in werkelijkheid, dus ik sta hier niet te lang bij stil.

            Veranderen

            “Ik vind veranderingen heel leuk,” zei ik, kijkend naar een van de deelnemers die net een paar minuten daarvoor had medegedeeld dat hij een hekel heeft aan mensen die van verandering houden. “En ik heb dus ook niet aan de opdracht voldaan.” zei ik waarmee ik het de trainer lastig maakte, maar hij reageerde goed en vroeg mij een vraag: “Kan je dit gegeven dat je het heel goed kunt niet gebruiken in je eigen trainingen?” Dit is voor mijn een moment dat ik niet weet of dit nou een hele slimme opmerking is of juist helemaal niet, maar ik besloot hier wel langer bij stil te staan en dat wil ik met deze blog doen, want heb ik daar iets aan?

            Veranderen is leuk, vind ik. Veel mensen vinden veranderen moeilijk en ik vind het rete moeilijk om anderen helpen te veranderen, want dat is wel zeker ook wat ik leer en geleerd heb in mijn opleidingen tot coach, tot NLP-trainer en bij yoga, hoe stom dat ook mag klinken voor sommigen. Leren om anderen te leren veranderen. Dat is wat ik wil: ik wil politici trainen om anders te leren denken en kijken naar waar zij in zitten. En ik besef mij meer en meer dat het niet eenvoudig is. Veranderen.

            En nu?

            Wat ik zou willen is een wereld waarin politici minder gaan voor het nieuws. Minder gaan voor het scoren. Minder of niet meer voor het ego, maar voor dat waarvoor zij de politiek in zijn gegaan. En met de nieuwe media kunnen zij dat verhaal zelf verspreiden aan hun achterban – het idee dat heel Nederland je achterban is, lijkt me sowieso een rare gedachte. Ik geloof erg in de tribe van 1000 mensen die je volgen, die je fantastisch vinden en die je boodschap zullen verspreiden. Wees er voor die 1000 mensen, focus je daarop. Ik focus mij ook alleen op de politici die het anders willen. Is het een niche, ja, maar hoeveel mensen heb ik nodig?

            Het begint met een JA

            Alleen de voorlopers. De mensen die het anders durven. Die mij bellen en gewoon met mij in zee gaan.

            De mensen die mij wel benaderen maar niet willen, ja, ik weet het niet. Ik kan je helpen, maar het begint met een “Ja” bij jezelf. Dit heb ik tijdens een hypnose seminar geleerd. Voordat je mensen in hypnose kan krijgen – iets wat iedereen kan leren overigens – heb je een “ja” nodig. Daarom vragen hypnotiseurs vaak of je even hier, of nee, hier wilt staan. Wat zeg je dan? Precies. Ja.

            Ik zoek na de ja’s in de mensen. Diegene die willen veranderen en met mij ook willen uitzoeken hoe het anders en beter kan.

            Ik heb namelijk niet het kant en klare antwoord. Ik weet inmiddels veel over spreken, luisteren, ego, over kritiek ontvangen, deep democracy, en een stuk mindset van de politici, maar ik ben anders dan jij. Iedereen die bij mij komt heeft een gemene deler, maar is ook uniek op zijn of haar manier.

            Ik heb besloten dat ik mij richt op je mensen die willen. Die het lastig vinden maar wel willen, waar een wil is is een weg en samen komen we een heel eind. 

             

            Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

            Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

            Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

            Ga naar authentiek leiderschap

            Van Trump tot Obama en Nelson Mandela, iedereen noemt ze wel eens als het onderwerp authenticiteit op tafel komt. Zij zouden het allemaal zijn op hun eigen manier. Misschien Boris Johnson ook wel, maar daarover verschillen de meningen. Het valt mij de laatste tijd op dat het steeds vaker over authenticiteit gaat. Zeker in de politiek. Wil je succesvol zijn in de politiek dan wordt je geacht authentiek te zijn, maar wat is dat eigenlijk? 

            Een geschiedenis van authentiek leiderschap

            Eerst een korte geschiedenis van authentiek leiderschap: in de jaren negentig werd er in de literatuur over gesproken in de vorm van transactual leadership. Waarmee men vooral doelde op de leider op de werkvloer die iedereen mee kreeg door ‘transacties’ aan te gaan. De leider die veel charisma had. 

            Toen kwam de crisis rond 2001 en zette met name het faillissement van Enron (december 2001 waarbij 21.000 mensen ontslagen werden) iedereen aan het denken. Daar had immers een charismatische leider iedereen om de tuin geleid. Hoe goed kon met vertrouwen op een charismatische leider? Het blind vertrouwen in een leider kan ook verkeerde uitwerkingen hebben. De geschiedenis heeft dit ook bewezen. 

            En toen kwam Trump, die stootte veel theorieën van leiderschap omver en in de literatuur werd het: authentiek leiderschap. Dat dit ook een lastig begrip blijft blijkt wel als we induiken wat authenticiteit feitelijk is. 

            Wat is authentiek leiderschap?

            Laat ik maar meteen uit de droom helpen: authenticiteit is subjectief en daarmee niet meetbaar. Niemand kan jou dus vertellen dat je 100% authentiek bent. Authenticiteit zegt iets over hoezeer jijzelf voelt dat wat jij doet in lijn is met wie jij echt bent. Dit is per definitie subjectief. Of is authenticiteit hoe authentiek anderen jouw vinden? En waar baseren ze dat dan op? Ik vind bijvoorbeeld Obama en Nelson Mandela authentiek, daarmee denk ik dat zij zowel in hun werk als wie zij thuis zijn een en dezelfde zijn. Zij zijn authentiek, want de rol als politicus valt samen met wie zij zijn. Ik vind Trump ook authentiek. Ik denk niet dat hij anders is in de oval office dan wanneer hij alleen is.

            Twee manieren om naar authenticiteit te kijken 

            Er zijn twee manieren om naar authenticiteit te kijken: hoe wij naar onze politieke leiders kijken en hen beoordelen op hun authenticiteit. Hierin verschil ik wellicht van jou. Jij hoeft Trump of Obama geen asthenische leider te vinden.

            En hoe de politieke leiders zichzelf zien: vinden zij dat zij in hun rol als politicus anders zijn dan hoe zij thuis op de bank zijn? Deze kan ik niet beantwoorden voor de beide heren, maar hoe zij daar ook over denken, het zal niet het volledige beeld zijn.

            Die hebben wij niet. En zij over zichzelf ook niet en daarmee is authenticiteit objectief en voor iedereen anders. Het beoordelen hoe authentiek politici zijn is dan ook heel lastig. Je kunt wel iets zeggen over hoe mensen oordelen over de authenticiteit van een politicus, maar er is geen exacte wetenschap die kan zeggen hoeveel procent authentiek een politicus is.

            Authentiek worden 

            Authentiek zijn begint met dat je weet wie je bent. Dit weten veel mensen niet. Vervolgens wat je wilt. Ook hier ‘zoeken’ veel mensen na of zeggen gewoonweg dat ze geen ‘hobbies’ hebben. En dan ook jezelf toelaten om jezelf te zijn. Dat je tegen jezelf durft te zeggen dat je gewoon jezelf kan zijn en mag zijn.

            Echt zijn  

            Maar ook dat anderen om jou heen voelen dat jij echt bent. Dat je geen toneelstuk speelt en oprecht bent. 

            Intentie waarom je iets doet

            Je intentie, waarom je iets doet, is hierbij de sleutel. Oprah is volgens mij de QUEEN in dit benadrukken. Zolang jij de goede en beste intentie hebt, dan kun je alles in de wereld bereiken. Mensen voelen welke intentie jij hebt. Wanneer jij vanuit je hart iets doet dan voelen mensen dat. Het is niets voor niets dat woorden zo weinig van onze communicatie uitmaken. De meeste informatie wisselen we onbewust uit. Wanneer jij een intentie zet bij alles wat je doet dan voelen mensen aan alles dat jij die intentie wilt bereiken en ben je in de ogen van anderen authentiek. 

            De mening van anderen

            Want nu komen anderen in beeld. Mensen zijn groepsdieren, dat is heel begrijpelijk toen we nog elkaar nodig hadden om te overleven. Tegenwoordig kunnen we onze eigen boontjes wel doppen, maar is er nog wel de impuls wanneer iemand iets van ons vindt. Dat gaat ook niet verdwijnen. Het was miljoenen jaren nodig voor onze overleving en dat raken we niet zomaar kwijt. Mensen die zeggen nooit iets van iemand aan te trekken liegen. Bewust of onbewust. Iedereen heeft een impuls om erbij te horen. Dit kan op hele verschillende manieren, dus het lijkt niet alsof iedereen zich van anderen iets aantrekt, toch doet iedereen dit op zijn eigen manier.

            Omgaan met kritiek 

            Met anderen omgaan heeft ook vooral te maken met hoe je tegen jezelf praat. Veel mensen hebben de hoogste eisen voor zichzelf, maar wanneer zij zelf bijvoorbeeld willen afvallen en iemand zegt daar iets over dan worden ze boos. Ze zijn eigenlijk niet boos op diegene, maar op zichzelf. Wanneer je aardiger tegen jezelf bent, zal je dat ook naar anderen zijn en is kritiek van anderen gemakkelijker om te horen.

            Je hoeft het niet te accepteren, daarmee bedoel ik de kritiek serieus te nemen, dat bepaal jezelf. Is het iemand die dichtbij je staat en daadwerkelijk een opmerking maakt over jou uit liefde dan kun je het aannemen. Is het iemand die je nog nooit gezien hebt die een opmerking op Twitter maakt; moet je er dan iets mee?

            Authentieke leiders 

            Terug naar authenticiteit. Authenticiteit is jezelf toestaan om te zijn wie jij denkt dat jij bent. Dat dit niet volledig is, is geen probleem. Wanneer je denkt dat je handelingen en woorden overeenkomen met wie jij bent, dan ben je volgens je eigen definitie authentiek. Ga is bij jezelf na: hoe authentiek ben jij? Ben je hetzelfde op je werk als thuis? Er is hier geen goed of fout, maar wanneer jij een authentiek leider wilt zijn dan is het van belang om te weten waar je nu staat.

            Waarom politici konten likken

            Waarom politici konten likken

            Waarom politici konten likken. Iedereen vindt het vreselijk, maar het gebeurt. Zelf doet natuurlijk niemand het, maar je bent een “kontenlikker” als je té hard je best doet om in een goed blaadje te komen bij ‘belangrijke’ mensen. Ik betoog dat het bijna inherent aan ons politieke systeem is dat je moet kontenlikken wil je hogerop komen in de partijdemocratie.

            Partijdemocratie

            Hoe zit een gemiddeld partijlidmaatschap eruit? Allereerst wordt je lid. Dit kan tijdens hun studententijd zijn of op latere leeftijd. Dan leer je langzaam mensen kennen, dan ga je campagne voeren, naar een debat, organiseer je een debat en zo kom je steeds verder ‘in de partij’, want je kent meer mensen.

            Als je ambitie hebt kun je meer doen. Je kunt doorgroeien tot de locale politiek, bijvoorbeeld door gemeenteraadslid te worden. Dit wordt je snel, omdat er weinig mensen lid zijn van een politieke partij. Grappend wordt er wel eens gezegd dat als je een hele zin kan maken, je al kans maakt om gemeenteraadslid te worden. Ik ga niet beweren dat het zo gemakkelijk is, maar het is waar dat in sommige gemeenten je vrij snel gevraagd wordt.

            Een lid doorloopt min of meer deze stappen:

            1. Je wordt lid van een politieke partij;
            2. Dan ga je campagne voeren, debatten bijwonen, congressen bezoeken;
            3. Eventueel ga je trainingen vanuit de politieke partij volgen;
            4. Je leert mensen in de partij kennen;
            5. Je wordt gevraagd om zelf dingen te organiseren;
            6. Je wordt gevraagd voor een bestuursfunctie of een commissie;
            7. En/of voor een politieke functie;
            8. Wanneer je dan het goed doet, in de media bent, de ‘juiste’ mensen kent (konten hebt gelikt);
            9. Dan kom je in de hoogste league van de politiek (als je mazzel hebt);
            10. En dan nog zijn er tig mogelijkheden buiten de politieke partij die meespelen, maar zonder dit spel te spelen is het bijna onmogelijk.
            Obama kust een baby
            Obama kust een baby

            ‘Gefeliciteerd’ van Mark Rutte

            Als je al in de politiek zit of lokaal actief bent, dan ben je waarschijnlijk al bezig om met mensen te praten of eh, hun kont te likken. De meeste mensen met politieke ambities komen niet verder dan de lokale politiek en niet iedereen ambieert ook meer. Deels omdat ze dat niet willen, lokale politiek is heel gaaf, maar het kost veel tijd. En deels – voor diegene die wel carrière wil maken in de landelijke of internationale politiek – die komen niet verder, omdat het ze niet lukt om door te dringen tot de top. Want ja, daarvoor moet je konten likken.

            Van Mark Rutte is bijvoorbeeld bekend dat hij alle verjaardagen van iedereen die ertoe doet in de VVD opgeschreven had – en heeft misschien nog wel – en iedereen kreeg op hun verjaardag dus braaf een felicitatie van hem. Slim, want “o, wat een leuke knul is die Mark toch”. Toch? Of is dit konten likken?

            Konten likken is een negatief frame

            Een snelle google search laat vooral zien dat konten likken of kontenlikken door de media negatief wordt gebruikt. Zij gaan voorbij aan de vraag: waarom politici konten likken. Zij stellen dat de politici die lobbyen ‘konten likken’. In Europa, bij andere politici of waar dan ook. Politici die met anderen praten om iets gedaan te krijgen wordt verstaan onder kontenlikken.

            Als je stelt dat iemand zijn identiteit opgeeft en meepraat met diegene die hij of zij voor zich heeft: ja, dan is het negatief, maar als het is om je eigen mening naar voren te brengen en daarvoor medestanders zoekt, is het dan ook kontenlikken? Of noem je dat lobbyen? Al stel ik vast dat dat woord ook geen goed imago heeft. Je zou kunnen stellen dat bijna alle woorden waarbij je anderen mensen gaat proberen om hen mee te krijgen in jouw verhaal niet goed landen. Lobbyen, oproepen, kontenlikken, kortom, een woord wat erop duidt dat je van de ander iets wilt en daarvoor langer op iemand inpraat.

            Waarom dat politici konten likken broodnodig is

            Toen ik in de politiek werkte was dat een dagtaak van mij: met mensen praten, met koffie, lunch, drankje. Ik betaalde alles zelf, dus ik kan het prima zeggen, maar het is iets wat bij de politiek lijkt te horen. Dat is vast niet alleen voor de politiek zo, maar ook voor het bedrijfsleven, maar hoe heet het daar?

            In elke tak van sport, dus ook in de politiek, als je hogerop wilt komen, zal je mensen moet kennen en zij moeten jou kennen. Het zijn vaak maar een paar mensen die bepalen wie er aan de knoppen in de partij zitten. Ik zou willen dat het niet zo is, maar ik durf te stellen dat het voor elke politieke partij in Nederland geldt. In het buitenland vast ook, maar daar ga ik mij even niet aan wagen.

            Eigenlijk is konten likken, als je het zo wilt noemen, dus broodnodig. Zeker als je aan je carrière wilt werken – en met name in de politiek – of je dat nu wilt accepteren of niet.

            “Biden is only a good vice president because he understood how to kiss Barack Obama’s ass.”

            Donald Trump

            In een goed blaadje komen

            Hoe kom je in een goed blaadje bij die paar mensen die het voor het zeggen hebben? Juist, met ze praten, koffiedrinken en zo, konten likken. Moet je dan persé zeggen dat je met alles wat zij zeggen eens bent? Nee, maar als je het met niets eens bent dan zullen ze in de politiek zeggen dat je naar een andere partij moet.

            En de partijdemocratie? Tja, als er leiderschapsverkiezingen binnen je partij komen dan moet je alleen nog maar meer konten likken, want je moet meer mensen overtuigen van jouw leiderschap. Dus hoe democratischer ons politieke systeem wordt, hoe meer mensen zullen lobbyen voor hun eigen persoon.

            Dus, waarom politici konten likken?

            Kortom, waarom politici konten likken? Om hogerop te komen. En hoe hoger je in de partij zit, hoe meer konten je hebt gelikt. Bovendien, hoe democratischer, hoe meer je sociale capaciteiten belangrijker zijn. Hoe democratisch is dat? En je andere capaciteiten dan? Dat doet er minder toe. Je kunt niet volledig incapabel zijn, maar sociale capaciteiten zijn cruciaal in de politiek. Zonder sociale capaciteiten zul je niet ver komen, dus dan toch maar gaan koffie dringen a.k.a. konten likken. Trump zei het al eens, Biden is ooit Vice President geworden omdat hij zo goed Obama’s ass kon likken. Of het waar is of niet, feit is dat hij inderdaad Vice was en daarvoor in ieder geval meerdere kopjes koffie met Obama zal hebben gedronken.

            Wat is daar mis mee?

            Trump kissing ash
            Wie houdt er niet van om waardering te krijgen?