Hoe ik elke dag op Insta post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe ik elke dag op Insta post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe ik iedere dag op Instagram post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe doe ik dat? Zoveel berichten op Insta en ook op Facebook – met name Instagram. En hoe komt het dat het er zo gelikt uit ziet? Die vragen krijg ik steeds vaker van politici en als ik heel eerlijk ben krijg ik soms kromme tenen wanneer ik de Instagrams van de politici zien. Het lijkt dat iedere politicus de weg naar Instagram heeft gevonden, maar er is niemand – en dus ook geen medewerker – die écht werk maakt van het account. Daarom mijn tips voor Instagram, omdat ik daarin thuis ben.

Daarbij ben ik natuurlijk de verkondiger van mindfulness en probeer ik mijn tijd op mijn telefoon te minimaliseren, dus hoe doe ik dat dan, want ik post wel elke dag? 

Hier mijn strategie, en met als laatste een vraag voor jullie hulp, want hoe doe ik dat op Twitter? Daar zijn immers de politici – mijn doelgroep – maar hoe kan ik met zo min mogelijk tijd daar toch aanwezig zijn en er niet 24/7 mee bezig zijn? Tips zijn zeer welkom (stuur mijn een mail op info@politiekeadem.nl)!!

In ruil daarvoor mijn Insta-strategie. Goed om te weten: ik heb twee Insta accounts, MarleenWeener en PolitiekeAdem, die laatste is mijn eigen bedrijf.

Tip 1: Wat post je op Insta?

1. Laten we beginnen met het begin: ik heb besloten wat ik post. Het lijkt stom, maar wat wil je vertellen? Schrijf goede content. Dit is belangrijk. Denk niet dat mensen niet lezen. Dat doen ze wel. Hoe beter je content, hoe vaker mensen de post opslaan en ze je blijven volgen, wanneer jij niets te melden hebt of alleen reclame. Waarom zouden mensen je volgen? Wanneer je een duidelijk antwoord weet op die vraag kun je aan de slag.

Ik ga meestal een hele dag zitten om 30 posts te schrijven, maar dan heb ik ook echt goede content. Dan heeft het inhoud en vind ik zelf ook dat het goed is.

Tip 2: Hoe vaak post je op Insta?

2. En ik heb besloten hoe vaak ik post. Dit is belangrijk, mensen houden van ritme. Wanneer je nooit iets posts en dan ineens wel of heel veel is dat gek, dus als je eens per week post is dat prima, maar heel afwisselend vinden mensen gek. Tenzij je dat altijd doet, dan is het ook weer goed. Make sense?

Zo post ik voor PolitiekeAdem elke dag en voor mijn persoonlijke account wanneer ik iets te melden heb, maar zeker eens per week. Op vakantie spam ik iedereen, gewoon omdat ik dat leuk vind.

Tip 3: Plan je berichten

3. Ik plan mijn posts voor PolitiekeAdem. Hiervoor gebruik ik LATER. Met LATER kan je Insta posts inplannen. Je kan er 30 gratis plannen, dat is er een per dag en dat doe ik dan ook. Je kunt online heel simpel een account aanmaken en dan per dag inplannen. Ik ga meestal 1 dag per maand zitten om alle posts te schrijven voor die maand. Ja echt! Een dag en verder kijk ik er zo min mogelijk op. 

Met LATER kan je ook stories maken, maar dan moet je wel betalen. Deze heb ik niet, niet omdat ik niet wil betalen, maar omdat ik nog te weinig video’s maak – moet ik wel gaan doen, video is de toekomst.

Ik weet dat geadviseerd wordt om te reageren op posts van anderen en dat probeer ik te doen wanneer ik tijd heb, maar vaak vind ik mijn zen-modus en gewoon zijn waar ik ben belangrijker dan mijn Insta. En, heel eerlijk, dat vind ik ook echt, ik geloof echt dat er veel meer een sociale media detox gaat komen en ik ben graag de voorloper 😉

Tip 4: Highlights makes it shine 

  1. Ik heb mooie highlights op mijn Insta. Wat? Ja, precies, die rondjes bovenaan je profiel. Deze heb ik in Canva gemaakt. Dat maakt het allemaal zoveel professioneler. Ik zie bij politici zoveel houtje-touwtje highlights, tenenkrommend. Het is 5 minuten werk om een highlight te maken en het maakt het helemaal af.

Daarbij is het handig om na te denken over de tekst onder de highlights, liefst kort en ook weer niet te veel highlights. Tip is om ook een ‘start hier’ te hebben en daar een intro van jezelf – maar hé, dit heb ik zelf ook nog niet. Iets met bij de loodgieter lekt het thuis ook. Dat moet ik dus echt nog doen.

Tip 5: Mooie foto’s & posts 

5. Nou en dan de gelikte posts op mijn PolitiekeAdem profiel. Ik zou dit niet persé aan een individuele politicus aanraden. Ik gebruik het ook niet voor mijn persoonlijke account, maar wel zeker aan politieke partijen en fracties: Canva. Hiermee kan je hele mooie Instaposts maken. Er staan ook al heel veel voorbeelden in die je zo over kunt nemen. Ik betaal wel voor Canva en ik weet niet zo goed wat je gratis kan doen, maar wanneer je een fractie bent dan lijkt mij die paar euro per maand die investering meer dan waard.

En wanneer je foto’s plaats, tja, zorg dat er geen afgehakte benen, voeten, handen op staan. Foto’s worden mooi met 1/3, 2/3 regel. Dus 1/3 lucht, 2/3 ‘aarde’ (je begrijpt wat ik bedoel) of andersom. En gebruik een leuke filter. Ook hier geldt, gebruik het liefst hetzelfde, mensen houden van herkenbaarheid. 

Op mijn PolitiekeAdem Insta zijn alle foto’s in het zwart-wit bijvoorbeeld. 

 

Tip 6: Een goede profieltekst 

  1. Je profieltekst. O man, ik kan sommige niet eens lezen. Maak het simpel.

De ‘naam’ is vindbaar op Instagram. Het is slim om hier iets neer te zetten waarop mensen zoeken, dus vaak niet je naam, maar iets waar jij voor staat. Zo heb ik Politieke Goeroe hier neergezet. Hoe handig, want wanneer mensen nu op politiek zoeken in Instagram kom ik naar boven. Precies wat ik wil. 

Dan bij de tekst: daar staat dan mijn naam met wie ik ben, wat ik doe en waar ik in geloof. Hierin kan je jezelf laten zien. Denk erover na, want mensen lezen dit echt en bepalen aan de hand van deze tekst vaak of ze je gaan volgen.

Tip 7: Check je statistieken

7. Check je statistieken. Hoe handig. Wanneer je naar een business profiel van Insta gaat – gratis – kan je statistieken zien, volgens mij ook als je geen bedrijfsprofiel hebt, maar dat weet ik niet zeker.

In ieder geval is het nuttig om zo nu en dan eens te kijken wat het bereik is. Wat wel en niet goed loopt, wat opgeslagen wordt, wat gedeeld wordt en welke posts uitnodigde om je profiel te bezoeken.

Daarbij staat erbij of je doelgroep voornamelijk mannen of vrouwen zijn, leeftijd, en ga zo maar door. Handige informatie toch voor een politicus of politieke partij?

Tip 8: Reageer op je kiezer, doelgroep

8. Het advies is dus om zoveel mogelijk te reageren op posts voor je doelgroep. Dit zal ik zeker aanraden wanneer je voor een fractie werkt en dit je werk is. Voor een mindfull politicus? Hm, hoeveel tijd wil je eraan kwijt zijn?

Tip 9: Reageer op je PM’s

9. Reageer op elke PM en block de mensen die je rare berichten sturen. Duidelijk toch? Rare mensen heb je overal, niet te veel aandacht aan besteden en iedereen die de moeite en tijd neemt mij een bericht te sturen, stuur ik met liefde een bericht terug.

Tip 10: Have fun!

10. Verder, heb er een beetje lol in. Het zijn gewoon mensen. We zijn allemaal mensen die in de verloren tijd op Instagram kijken. Wanneer ik iets meemaak wat ik graag wil delen, dan deel ik dat en ik vind het heel leuk wanneer mensen daarop reageren. Ik sta er altijd weer van verbaasd hoeveel mensen het ook in mijn omgeving het gezien hebben. 

Hierbij mijn tips. Ik hoop dat je er iets aan hebt gehad en ik verwacht dat ook shiny Insta profielen vanaf nu 😉

Ps. Wanneer jullie mij zouden kunnen helpen voor mindfull en liefdevol aanwezig zijn (en daarbij kosten-baten zo optimaal mogelijk als het kan) op Twitter, heel graag! Daar ben ik nog op zoek naar de gouden tips hoe ik dat het beste kan aanpakken. Is er bijvoorbeeld een LATER-variant voor Twitter waarmee ik posts kan inplannen? Wie heeft hier ervaring mee en hoe werkt het? Uiteraard deel ik deze tips ook wanneer ik hier mijn weg in gevonden heb.

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Ga naar authentiek leiderschap

Van Trump tot Obama en Nelson Mandela, iedereen noemt ze wel eens als het onderwerp authenticiteit op tafel komt. Zij zouden het allemaal zijn op hun eigen manier. Misschien Boris Johnson ook wel, maar daarover verschillen de meningen. Het valt mij de laatste tijd op dat het steeds vaker over authenticiteit gaat. Zeker in de politiek. Wil je succesvol zijn in de politiek dan wordt je geacht authentiek te zijn, maar wat is dat eigenlijk? 

Een geschiedenis van authentiek leiderschap

Eerst een korte geschiedenis van authentiek leiderschap: in de jaren negentig werd er in de literatuur over gesproken in de vorm van transactual leadership. Waarmee men vooral doelde op de leider op de werkvloer die iedereen mee kreeg door ‘transacties’ aan te gaan. De leider die veel charisma had. 

Toen kwam de crisis rond 2001 en zette met name het faillissement van Enron (december 2001 waarbij 21.000 mensen ontslagen werden) iedereen aan het denken. Daar had immers een charismatische leider iedereen om de tuin geleid. Hoe goed kon met vertrouwen op een charismatische leider? Het blind vertrouwen in een leider kan ook verkeerde uitwerkingen hebben. De geschiedenis heeft dit ook bewezen. 

En toen kwam Trump, die stootte veel theorieën van leiderschap omver en in de literatuur werd het: authentiek leiderschap. Dat dit ook een lastig begrip blijft blijkt wel als we induiken wat authenticiteit feitelijk is. 

Wat is authentiek leiderschap?

Laat ik maar meteen uit de droom helpen: authenticiteit is subjectief en daarmee niet meetbaar. Niemand kan jou dus vertellen dat je 100% authentiek bent. Authenticiteit zegt iets over hoezeer jijzelf voelt dat wat jij doet in lijn is met wie jij echt bent. Dit is per definitie subjectief. Of is authenticiteit hoe authentiek anderen jouw vinden? En waar baseren ze dat dan op? Ik vind bijvoorbeeld Obama en Nelson Mandela authentiek, daarmee denk ik dat zij zowel in hun werk als wie zij thuis zijn een en dezelfde zijn. Zij zijn authentiek, want de rol als politicus valt samen met wie zij zijn. Ik vind Trump ook authentiek. Ik denk niet dat hij anders is in de oval office dan wanneer hij alleen is.

Twee manieren om naar authenticiteit te kijken 

Er zijn twee manieren om naar authenticiteit te kijken: hoe wij naar onze politieke leiders kijken en hen beoordelen op hun authenticiteit. Hierin verschil ik wellicht van jou. Jij hoeft Trump of Obama geen asthenische leider te vinden.

En hoe de politieke leiders zichzelf zien: vinden zij dat zij in hun rol als politicus anders zijn dan hoe zij thuis op de bank zijn? Deze kan ik niet beantwoorden voor de beide heren, maar hoe zij daar ook over denken, het zal niet het volledige beeld zijn.

Die hebben wij niet. En zij over zichzelf ook niet en daarmee is authenticiteit objectief en voor iedereen anders. Het beoordelen hoe authentiek politici zijn is dan ook heel lastig. Je kunt wel iets zeggen over hoe mensen oordelen over de authenticiteit van een politicus, maar er is geen exacte wetenschap die kan zeggen hoeveel procent authentiek een politicus is.

Authentiek worden 

Authentiek zijn begint met dat je weet wie je bent. Dit weten veel mensen niet. Vervolgens wat je wilt. Ook hier ‘zoeken’ veel mensen na of zeggen gewoonweg dat ze geen ‘hobbies’ hebben. En dan ook jezelf toelaten om jezelf te zijn. Dat je tegen jezelf durft te zeggen dat je gewoon jezelf kan zijn en mag zijn.

Echt zijn  

Maar ook dat anderen om jou heen voelen dat jij echt bent. Dat je geen toneelstuk speelt en oprecht bent. 

Intentie waarom je iets doet

Je intentie, waarom je iets doet, is hierbij de sleutel. Oprah is volgens mij de QUEEN in dit benadrukken. Zolang jij de goede en beste intentie hebt, dan kun je alles in de wereld bereiken. Mensen voelen welke intentie jij hebt. Wanneer jij vanuit je hart iets doet dan voelen mensen dat. Het is niets voor niets dat woorden zo weinig van onze communicatie uitmaken. De meeste informatie wisselen we onbewust uit. Wanneer jij een intentie zet bij alles wat je doet dan voelen mensen aan alles dat jij die intentie wilt bereiken en ben je in de ogen van anderen authentiek. 

De mening van anderen

Want nu komen anderen in beeld. Mensen zijn groepsdieren, dat is heel begrijpelijk toen we nog elkaar nodig hadden om te overleven. Tegenwoordig kunnen we onze eigen boontjes wel doppen, maar is er nog wel de impuls wanneer iemand iets van ons vindt. Dat gaat ook niet verdwijnen. Het was miljoenen jaren nodig voor onze overleving en dat raken we niet zomaar kwijt. Mensen die zeggen nooit iets van iemand aan te trekken liegen. Bewust of onbewust. Iedereen heeft een impuls om erbij te horen. Dit kan op hele verschillende manieren, dus het lijkt niet alsof iedereen zich van anderen iets aantrekt, toch doet iedereen dit op zijn eigen manier.

Omgaan met kritiek 

Met anderen omgaan heeft ook vooral te maken met hoe je tegen jezelf praat. Veel mensen hebben de hoogste eisen voor zichzelf, maar wanneer zij zelf bijvoorbeeld willen afvallen en iemand zegt daar iets over dan worden ze boos. Ze zijn eigenlijk niet boos op diegene, maar op zichzelf. Wanneer je aardiger tegen jezelf bent, zal je dat ook naar anderen zijn en is kritiek van anderen gemakkelijker om te horen.

Je hoeft het niet te accepteren, daarmee bedoel ik de kritiek serieus te nemen, dat bepaal jezelf. Is het iemand die dichtbij je staat en daadwerkelijk een opmerking maakt over jou uit liefde dan kun je het aannemen. Is het iemand die je nog nooit gezien hebt die een opmerking op Twitter maakt; moet je er dan iets mee?

Authentieke leiders 

Terug naar authenticiteit. Authenticiteit is jezelf toestaan om te zijn wie jij denkt dat jij bent. Dat dit niet volledig is, is geen probleem. Wanneer je denkt dat je handelingen en woorden overeenkomen met wie jij bent, dan ben je volgens je eigen definitie authentiek. Ga is bij jezelf na: hoe authentiek ben jij? Ben je hetzelfde op je werk als thuis? Er is hier geen goed of fout, maar wanneer jij een authentiek leider wilt zijn dan is het van belang om te weten waar je nu staat.

Wat doet een politiek assistent?

Wat doet een politiek assistent?

Vandaag had ik een gesprek met Mariken en Maud. Zij hebben een politiek bureau die met name gemeenteraden en ambtenaren trainen. Wij hadden een super leuk gesprek, over wat ik met Politieke Adem doe, maar het leukste vond ik eigenlijk dat onze achtergrond hetzelfde is: wij zijn allen politiek assistent geweest. Zij beiden in Amsterdam, ik in Rotterdam. Het was gezellig, oude jongens krentenbrood. Oude verhalen uitwisselen, praten over de verschillen tussen de steden en over de politiek in het algemeen.

Ik was politiek assistent

Vier jaar lang ben ik zelf politiek assistent geweest van een wethouder in Rotterdam. Assistent vind ik zelf niet het goede woord, want je bent feitelijk zijn rechterhand, niet zijn secretaresse. In de grote steden in Nederland hebben wethouders een wethouders team. Die bestaat uit een secretaresse, een communicatieadviseur/persvoorlichter, bestuursadviseur(s) en een politiek assistent. In ieder geval in Rotterdam, Amsterdam en in de landelijke politiek waar het fenomeen politiek assistent vandaan komt. Elke minister en staatssecretaris in Nederland heeft een politiek assistent, oftewel een PA.

Rotterdamse stadhuis
Het Rotterdamse stadhuis waar ik 4 jaar werkte

Wat doet een politiek assistent?

Voor mij betekende dat ik als politiek assistent al het politieke werk deed achter de schermen. Dat wil zeggen: praten met de politieke partijen. Het is heel simpel. De wethouder wil plan X realiseren. In Nederland leven we in een democratie – gelukkig maar – en dus is er een meerderheid van de gemeenteraad nodig. Waarom? Omdat de mensen in de gemeenteraad gekozen zijn door de kiezers.

De wethouder legt dus in de raad plan X voor en wil dat de meerderheid van de handen omhoog gaan (in Rotterdam ging dit digitaal, maar je begrijpt wat ik bedoel). En daarvoor gaat de politiek assistent op stap: om een meerderheid te krijgen. Op landelijk niveau is de wethouder de minister of staatssecretaris. De gemeenteraadsleden zijn de Kamerleden.

Mega-cool werk

Dat praten, lobbyen en debatteren vond ik geweldig. Ik ben van mening dat je beter psychologie kan studeren dan politicologie als je verstand wil hebben van het werk, want je werkt met mensen en ik had voor mijn idee niets aan mijn opleiding Politicologie, maar het ging mij toch goed af (al zeg ik het zelf haha).

Ik deed niets anders dan constant in contact staan met iedereen. Hen helpen om hun doelen te bereiken, dus niet zozeer de wethouder op 1 zetten – uiteindelijk natuurlijk wel – maar vooral ook de mensen die de wethouder nodig had voor een meerderheid betrokken te houden. Dat betekende niet dat ik het met ze eens moest zijn, maar puur het feit dat ik contact bleef hielp onwijs.

Hierdoor hoorde ik op tijd als ze tegen gingen stemmen. Als er al een meerderheid was: geen probleem. Zo niet: dan kon het plan nog worden teruggetrokken of ik kon een masterplan uit mijn mouw schudden om alsnog een meerderheid te krijgen – meestal in samenspel met de wethouder zelf.

De PA zit altijd aan de telefoon
De PA zit altijd aan de telefoon

De PA = de wandelgangen

Dit spel, want dat is het feitelijk, is wat ik daarmee speelde. Ik zou willen dat het wellicht niet zo ging. Dat het echt allemaal gebeurd in de arena, maar dat is niet zo. Wat je ziet of leest in de krant is vaak een schouwspel van wat zich vooraf al af heeft gespeeld in de wandelgangen. Dat wil zeggen tussen mij en de politici.

Deed ik dat alles? Laat ik zeggen dat ik alle lopende zaken sowieso deed en alleen de grote dossiers – zeg 10% – deed ik samen met de wethouder waarvoor ik werkte. Allereerst vond hij dat leuk, maar het waren ook grote dossiers. Bovendien moet hij ook goed contact hebben met de gemeenteraadsleden. Je persoonlijke relatie met iemand is wel degelijk van belang. We blijven allemaal mensen.

Het gebeurde ook dat ik wel goed met iemand overweg kon en de wethouder niet of andersom. Daar speelde wij vaak op in en dat werkte prima.

Waarom is er een politiek assistent?

Om te weten waarom er een politiek assistent is, is het van belang om te weten wat een wethouder of minister (op landelijk niveau) doet. Over het algemeen: vergaderen.

Echt waar, het is niet heel spannend. De bestuurder zit aan een tafel en de hele dag komen er mensen voorbij met plannen. Jij bent dan de politicus – als wethouder of minister – en neemt een besluit. Je bent als het ware de directeur. Af en toe doe je dan een werkbezoek. Dit kost allemaal zeeën van tijd en daarom is er een politiek assistent die de relatie met Kamerleden of gemeenteraadsleden doet.

Er bestaan geen PA’s in de kleinere gemeenten of bij de provincies. Gewoonweg omdat daar geen geld voor is, maar wellicht ook wel omdat de bestuurder zelf de tijd heeft om alle contacten warm te houden. Bovendien kan ik mij voorstellen dat het minder politiek kan zijn dan in de Tweede Kamer.

In de serie Borgen was PA Kasper Juul altijd in de buurt van premier

De functie politiek assistent

Ik weet uit ervaring dat PA’s overal verschillend zijn. Het heeft te maken met de persoon die minster, staatsecretaris of wethouder is, maar ook waar het is, welke onderwerpen het betreft. Ik ga dus niet beweren dat het werk van een PA in een hokje te gieten is. Het is en blijft mensenwerk en daarmee is het werk van een PA overal en op elke plek anders.

Wel is de PA vaak verbonden aan de bestuurder, want de Kamerleden of de gemeenteraadsleden kunnen een bewindspersoon wegsturen. Wanneer dat gebeurd heeft de PA dat niet kunnen voorkomen.

PA = politiek

Een PA is daarbij vaak gekozen door een bestuurder en daarom verbonden aan diegene. Hij of zij is vaak van dezelfde politieke partij. En daarmee zou het gek zijn als de wethouder van partij A weg moet en wordt vervangen door een wethouder van partij B, maar wel met de PA van partij A opgescheept zit. Ook wettelijk vallen PA’s daarom niet onder bescherming van het ambtenarenrecht, maar kunnen zij ook zo op straat staan. Net als hun bestuurders waarvoor zij werken. En zijn daarmee ook WOB-baar. Een journalist kan dus informatie over ze opvragen.

Sophie Hermans PA Rutte
Sophie Hermans was ooit PA van Rutte, nu Kamerlid voor de VVD

Waarom zou je PA worden?

Waarom zou je PA worden? Nou, omdat je politiek leuk vindt, maar het is zeker ook een hele goede opstap voor je eigen politieke carrière. Er zijn geen officiële cijfers helaas, maar een (groot) deel van de mensen die in de Tweede Kamer zitten zijn PA geweest.

Ik ben PA geweest van 2014 tot 2018. Een bestuursperiode in de politiek van vier jaar. Ik heb bewust besloten om niet door te gaan, omdat je 24/7 werkt en ik mijn baan was geworden. Ik besloot om te gaan reizen en daarna Politieke Adem te starten, omdat ik ook heb gezien wat de andere kant van de politiek is. Hoe politici zich gek laten maken door zichzelf – in hun hoofd – en door het spel waar je hoe dan ook onderdeel van bent.

Ik haal nu onwijze voldoening door die politici te helpen. Zij mogen de politieke wereld veranderen doordat zij met rust en zelfvertrouwen daarin bewegen. Nelson Mandela is het voorbeeld dat je met meditatie en je boodschap, beide eigenlijk, de wereld wel degelijk kan veranderen. Ik ben geen Nelson Mandela en jij ook niet, maar het streven naar een betere wereld en rust in je hoofd is het streven waard.

Vandaag kon ik daarover praten, maar ook weer even smullen van de verhalen van toen. Heerlijk!

Hoe krijg je rust in de politiek?

Hoe krijg je rust in de politiek?

Hoe krijg je rust in de politiek? Of beter gezegd: hoe krijg je rust in de hoofden van politici, want alleen zo krijg je rust in de politiek.

Politiek is mensenwerk. Het zijn de mensen, de politici, die beslissingen nemen. De ambtenaren die de stukken maken. De journalisten die het opschrijven en wij, ook mensen, die het lezen. En sommigen van ons die dan weer boos – of soms complimenteus – naar politici zijn. Vaker is de reactie naar politici die van boosheid die vaak weer met diezelfde boosheid wordt doorgegeven aan iemand anders. En zo geven we de boosheid en frustratie door.

Rust kan de verandering zijn die we allemaal nodig hebben.

Gedachten houden ons voor de gek

Wanneer er echt iets mis is dan is het goed dat er gehandeld wordt, maar dat is niet altijd acuut zo. Sterker nog, politici en journalisten zijn op zoek naar het negatieve: dat is nieuws en daarmee kunnen beide doelgroepen scoren. Hierdoor is de focus van journalisten en politici op het negatieve gefocust.

Dit is niet zonder gevolgen voor de hersenen. Wanneer je altijd op het negatieve bent gefocust dan geef je dat aandacht. Stel dat het leven een grote tuin is. Dan zijn politici en journalisten de hele dag op zoek naar het onkruid. En gij die zoekt; zult vinden, maar of je daar nu gelukkig van wordt?

En worden wij daar wel gelukkig van? Ik ken steeds meer mensen die geen nieuws meer kijken, omdat ze dan elke dag het onkruid zien. Wanneer ze stoppen met het onkruid-nieuws dan zien ze ineens ook de bloemen. Daar wordt je leven leuker van.

Mindfulness is bewust met je gedachten bezig zijn

Een maatschappelijk probleem

Politici en journalisten worden onrustig van al het negatieve. Allereerst omdat zij moeten handelen. Er is iets negatiefs en zij willen scoren (ego). Onrust in het hoofd vertaald zich in onrust in het handelen. In onverstandige beslissingen nemen. En dat is niet beter voor ons allemaal wat niet goed is voor de politicus zelf. Veel mensen ervaren dit. Er zijn ontelbare mensen die zich gek laten maken door de onrust in hun hoofd. Het aantal gevallen van burn out en depressie groeit. Met een reden: de onrust in hun hoofd.

Hoe krijg je rust in de politiek?

Hoe krijg je rust in de politiek? Rust in je hoofd krijgen begint door in te zien dat je veel gedachten hebt – ongeveer 80.000 gedachten per dag, de onderzoeken verschillen, maar iedereen komt rond dit getal uit – maar dat je niet je gedachten bent. Laat me dit laatste herhalen: je bent niet je gedachten.

Je kunt jezelf trainen om je minder van je gedachten aan te trekken. Hierdoor heb je ze nog wel, maar zie je ze niet want je negeert ze en/of ze zijn er minder. Hoe lekker is dat?

Dit klinkt simpel, maar dat is het niet. In tegendeel: mediteren, want daar hebben we het hier over, is een skill. Je moet het oefenen, maar iedereen kan het leren. Wanneer je een mens bent, dan kun je ook mediteren. Als je simpel wilt starten kun je met een meditatie app beginnen – neem bijvoorbeeld Headspace – of op een training gaan.

Mediteren voor rust in de politiek

Meditatie is een onderdeel van de Adem Academy, omdat ik geloof in meditatie. De politici leren zo mediteren onder begeleiding en creëeren zo zelf meer rust in hun hoofd. Ruimte voor andere dingen. Voor mooie dingen. Om in te gaan zien wat zij willen bereiken in de politiek en die ruimte in hun hoofd daarvoor te gebruiken i.p.v. al het negatieve waar ze nu mee bezig zijn. Dat is namelijk een vicieuze cirkel waar niemand iets mee opschiet. De kiezer, de journalist en de politicus niet.

Ik ben niet de enige die dit geloofd. Meditatie, mindfulness, yoga en de retreats, het is allemaal hot.

Meditatie in de politiek
Meditatie is hot

Onderzoek naar wereldvrede

Femke Bakker gaat voor de universiteit Leiden onderzoeken of mediteren – rust creëeren in het hoofd – bijdraagt aan de wereldvrede. Ja, wat een missie. Er is in de Politicologie een theorie dat de democratische vrede theorie heet. Democratische landen zouden elkaar niet aanvallen en als de hele wereld dan democratisch zou zijn, zouden we wereldvrede hebben. Nelson Mandela mediteerde bijvoorbeeld elke dag. Hij heeft altijd een boodschap van vrede uitgedragen ook al had hij alle reden om dat niet te doen na jarenlang gevangenschap.

Nu blijkt de theorie niet volledig te kloppen. Democratische landen vallen elkaar wel aan. Al kunnen we een discussie voeren hoe democratisch sommige landen zijn.

Femke Bakker heeft echter nog een ander aspect wat zij wil onderzoeken. De Democratic Peace Theory gaat uit van het systeem, maar stelt zij, mensen maken de democratie. Wat als die mensen nu eens de doorslaggevende factor zijn. Zouden mensen die mediteren vredelievender zijn? En zo ja, als zij dan regeren, heeft dit effect op de wereldvrede? Volg haar vooral wanneer je hier meer over wilt weten, want dit is mijn vertaling van haar onderzoek. Dat ik zeker op de voet ga volgen.

Bewuste Politici = de toekomst

Hoe fijn zou het zijn als er minder ego in de politiek zal zijn? Ik weet dat dit meer en meer de toekomst zal zijn. Ik heb vooral jongere politici die hulp zoeken, omdat zij geen diepgang en rust kunnen vinden in de politiek. Nee. Ik heb nieuws voor ze: zij gaan dat brengen. Je kunt het niet vinden, want het is er niet, maar zij komen het brengen.

“As I walked out the door toward the gate that would lead to my freedom, I knew if I didn’t leave my bitterness and hatred behind, I’d still be in prison.”

Nelson Mandela

Voor de shift zover zal zijn in de politiek gaat het even duren. De meerderheid in de politiek en zeker de posities die ertoe doen zijn ‘bezet’ door een oude generatie die niets tot weinig met mindfulness heeft, maar het is een kwestie van tijd voordat een nieuwe generatie politici meer rust in de politiek gaat brengen. En wie weet, maar dat mag Femke gaan bewijzen, ook meer vrede. Een en al positiviteit dus.

Hoe fijn is dat?

Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

Een blog waarom ik weet niets van politiek geen reden is. Op een avond debatteren over ‘waarom er zo weinig vrouwen in de politiek zijn’, zei een van de vrouwen dat ze het lastig vindt om een uitspraak te doen over iets waar ze zo weinig vanaf wist. Dit terwijl haar vriend er dan al lang uitspraken over had gedaan hoewel hij er nog minder van wist dan zij. Ze vond het bewonderenswaardig dat hij wel uitspraken deed over zaken waar hij niet alles van wist. Hierdoor leek het dat hij altijd meer wist dan zij. Terwijl dit dus niet zo is.

Zij was bovendien ook niet in alles geïnteresseerd en haar vriend wel. Daarbij keek ze een beetje moeilijk, omdat ze leek te denken dat ze overal dan 100% van alles moest weten. Zij wilde liever alleen uitspraken doen als ze zeker wist dat dit zo was.

En nu komt het: daarom was zij niet geschikt voor de politiek en hij wel.

Wat?!

Jawel, en zij is niet de eerste die dit zegt. Sterker nog, ik durf te beweren dat ik zeker eens per week een vrouw tegenkom die zegt dat ze er niets van weet en daarom geen uitspraken over de politiek doet. Dit gaf mij ineens heel veel inzicht.

Vrouwen willen niet in de politiek

Dit is het: hierom willen vrouwen niet in de politiek. Vrouwen willen alleen uitspraken en beslissen nemen als ze voor 100% op de hoogte zijn. Daarom hoor ik ook zo vaak: ‘ik weet niets van politiek’. Perfectionisme ten top. Dit gaat voor de politiek niet op, want daar weet je van niets 100%, maar eerder van alles een beetje. De meeste vrouwen zijn perfectionisten en willen alles weten. Zodat ze een juiste beslissing kunnen nemen en hebben geen zin om te bluffen.

Daarbij moet overal van alles van vinden denken veel mensen als ze de politiek in gaan. Hier moet je dan ook weer in verdiepen, want dat wil de perfectionist. Kortom, waarom zou je dat doen? Allemaal werk voor wat? Dat is wat veel vrouwen denken.

Mij heeft dit zeker gemotiveerd om mij hier verder in te verdiepen en er in de Adem Academy aandacht aan te besteden.

Jongen schreeuwend
Jongen schreeuwend

Politiek voor mannen

Politiek is zo voor mannen, en vrouwen met bluf, gemaakt. Bluffen, beslissingen nemen op basis van weinig informatie, debatteren en conflict zoeken. Ideaal voor de meeste mannen – ja ik weet dat niet iedereen zo is, maar mijn ervaring leert dat de huidige politici al deze dingen over het algemeen geweldig vinden.

Desinteresse

Jarenlang hoorde ik argumenten over dat de politieke werktijden niet zouden uitkomen voor vrouwen, deze zijn vaak in de avond en rond de spitstijden van de kinderen. Vrouwen moesten meerdere keren gevraagd worden en wilden dan nog vaak niet in de politiek. En er zijn te weinig vrouwelijke voorbeelden. Allemaal redenen die werden aangedragen waarom er zo weinig vrouwen in de politiek zouden zitten, maar dat kon toch voor mij niet helemaal verklaren waarom überhaupt de desinteresse bij vrouwen voor de politiek zo laag is. Vrouwen die politiek interessant vinden zijn er wel, maar ze zijn zeer schaars. De meeste vrouwen lezen toch vaker de Linda. Hoewel ik liever niet aan die clichés doe, is het toch vaak waar.

Vrouw in debat
Vrouw in debat

Onderzoek van Atria

Ook onderzoeken naar redenen waarom er weinig vrouwen in de politiek zijn, zoals onderzoeken van ATRIA bijvoorbeeld, noemen nergens het feit dat vrouwen graag alles voor 100% willen weten voordat ze een uitspraak doen. Wel dat vrouwen meer langs de lijn van inhoud willen doen. Dat dit niet naar boven komt is wellicht, omdat vrouwen hier zelf niet van bewust zijn.

Ik vermoed, maar daar zou onderzoek naar gedaan moeten worden, dat het 100%-idee een grote invloed heeft op waarom vrouwen niet de politiek in gaan. Daar komt de ‘ik weet niets van politiek’ vandaan. Ik weet het zeker, daarom deze waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is-blog.

Samen, vrees ik, met het idee dat ze dan midden in een hanengevecht terecht komen. Haantjesgedrag is namelijk een ander aspect wat een grote weerslag heeft op vrouwen waarom ze niet de politiek in gaan denk ik. In onderzoeken van ATRIA blijkt wel dat het in ieder geval een reden is voor vrouwen om de politiek te verlaten. Zij voelen zich er simpelweg niet thuis.

Risico’s in de politiek

Daarbij komt nu nog iets bij mij op wat ik niet eerder had bedacht. Mannen en vrouwen denken heel anders. De hersenen werken anders. Uit hersenonderzoek blijkt dat mannen gemiddeld meer risico’s nemen dan vrouwen. Risico nemen hoort bij de politiek. Je moet het risico nemen om je verkiesbaar te stellen met als risico dat je het niet wordt. Mannen zijn genetisch gezien dus ook meer bereid om dit te doen dan vrouwen.

Het geklaag van mannen over het aantal keer dat ze aan vrouwen moeten vragen en smeken om de politiek in te gaan en het keer op keer afwijzen van vrouwen is waar, maar niet zonder reden. Vrouwen zijn meer risicomijdend en daarom hebben zij vaker dan de mannen die ze vroegen om de politiek in te gaan ‘nee’ gezegd. Dat de man dit niet begrijpt is logisch. Die denkt heel anders.

Aantal vrouwen in de politiek daalt

Er zijn vrouwen in de politiek, maar dit blijft al jaren steken en daalt zelfs een beetje. Nu is 30% in de Tweede Kamer vrouw (december 2019). Ik vind dit te weinig, in de samenleving is dit 50%. Feitelijk zijn er 120.000 vrouwen in Nederland meer dan mannen (december 2019).

Vrouwen kunnen het beste door vrouwen worden vertegenwoordigd. Julia Wouters noemt het voorbeeld van een staatssecretaris die voorstel als de pil niet meer verkrijgbaar is bij de apotheker: “zij dan maar een andere pil moeten nemen.” Elke vrouw weet dat het zomaar wisselen van je pil niet zomaar kan, maar hij niet. Gewoonweg omdat hij een man is.

Debat langs de inhoud

Een oplossing is het debat meer langs de inhoud houden. De feminist Joke Smit pleite in 1971 toen zij de gemeenteraad van Amsterdam verliet ook voor een grotere rol van de inhoudelijke commissies.

Ik ben voor, maar als politicologe moet ik wel erkennen dat het uiteindelijke besluit wel door de voltallige gemeenteraad of de Tweede Kamer moet, want daar zit de representatie van het volk. Die moet voor of tegen de voorstellen stemmen die daar worden ingediend. Ik zie niet voor mij hoe het systeem anders kan zodat inhoud een belangrijke rol speelt dan dat het nu zou doen.

Vrouw in gesprek
Vrouw in gesprek

Perfectionisme loslaten

Het loslaten van perfectionisme zou een grotere en meteen impact hebben. Dat is dus waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is.

Het is een illusie is om 100% geïnformeerd te zijn. Op basis van je ervaring en gedegen onderzoek kan je prima uitspraken doen en een standpunt innemen. Hoe doe je dat? Stel je voor hoe jij het in de ideale situatie wilt hebben en deel dat. Bijvoorbeeld: in de ideale wereld werkt iedereen en is de kinderopvang voor vijf dagen geregeld (dat is iets waar ik voor ben, jij misschien niet, maar dit is puur hypothetisch). Ik heb geen kinderen, heb geen kaas gegeten van kinderopvang of kinderopvangtoeslagen, maar ik kan prima zeggen dat ik dit zou willen, omdat ik zou willen dat we allemaal kunnen werken ongeacht of we de kinderopvang kunnen betalen.

Als zo’n discussie op een verjaardag is dan kan ik dit inbrengen in het gesprek. Je zult merken, door je uit te spreken krijg je tegenargumenten waar je ook weer van kunt leren of overnemen – dat laatste gebeurd zelden in de politiek en het zou verfrissend zijn als het meer zou gebeuren. Op de verjaardag erna heb jij beter je verhaal in elkaar en zo kun je gemakkelijk wel uitspraken doen over allerlei zaken. Ik waarschuw je wel; dit is wel verslavend. Dit is waarom zoveel mensen in de politiek de hele dag aan het discussiëren zijn.

Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is

Waarom ‘ik weet niets van politiek’ geen reden is. Aan alle perfectionisten – en met name vrouwen waar daar hebben we er meer van nodig in de politiek – zou ik dan ook een oproep willen doen: nee, je weet niet alles. Nee, je weet niet over elk onderwerp iets. Dat maakt niet uit. Wanneer er weer een discussie is waar je in beland. Op een verjaardag, op je werk of gewoon thuis op de bank. Doe eens mee. “Ik heb er geen verstand van,” is geen reden. Zolang je weet wat het is kun je er uitspraken over doen.

error: Content is protected !!