Hoe je angst omzet

Hoe angst om te zetten?

Angst. Het lijkt ineens overal sinds Corona. Terecht, want er is daadwerkelijk wel iets om bang voor te zijn. Angst is een goed hulpmiddel om jezelf te beschermen, maar door de constante media consumptie zitten veel mensen constant in angst. Ik heb hier al een eerdere blog over geschreven, want een kleine media-detox met maximaal een aantal minuten per dag aan nieuws zou veel mensen goed doen. Het helpt mij wel om mij niet constant onder te dompelem met angst, want ik geloof oprecht niet dat lange termijn angst je ergens toe helpt. 

Hoe zat het ook alweer met angst? Angst helpt je om jezelf in veiligheid te brengen wanneer er gevaar dreigt. In het geval van de oertijd waarin we miljoenen jaren geleefd hebben – zoals we nu leven, leven we nog maar heel kort, dus onze hersenen zijn nog ingesteld op ‘toen’ – was het handig om angstig te zijn om in te schatten of je aangevallen kon worden door een tijger of een leeuw. Wel handig om dan geen ‘domme’ acties te ondernemen waardoor je opgegeten kon worden door de vijand: in de meeste gevallen een dier of een hoge klif. 

Deze angsten hebben we niet of nauwelijks nog. Nu zijn onze angsten veranderd voor aanslagen, virussen, en status? Ik weet het niet precies, omdat het voor iedereen anders is, maar de stress die we krijgen, krijgen we tegenwoordig al van emails of een telefoon. Ook Corona, en deze angst is wat mij betreft reëler en die voelen mensen dan ook meer, maar hoe leer je om met je angst om te gaan? 

Niet eigenlijk wanneer je erover nadenkt. Wat gebeurd er met een kind in angst? Een ouder troost het kind en zegt dat het allemaal niet echt is, maar Corona is echt, dus wat dan? Dingen die mij helpen zijn hoe ik tegen het leven aankijk, maar ook het besef dat ik een gevoel kan veranderen, want dat is angst, het is een gevoel en gevoelens kan je veranderen. 

Hoe verander je een gevoel? Dit begint door te accepteren dat het er is. Wanneer je niet wilt dat het er is, hou je het vast en dat helpt je zeker niet. Acceptatie van je eigen angst. Je eigen angst onder ogen komen, je angst omarmen, het er laten zijn is een. Dat lijkt heel eng en kan het ook zijn, maar wat is het ergste wat er kan gebeuren als je je eigen angst omarmt? Stel dat je nu bang bent voor Corona. Ik vraag je nu alleen om op te gaan zitten. Je ogen te sluiten en even te voelen hoe je angst nu voelt. Wat is er nu het ergste dat er kan gebeuren? Dat je meer angst voelt. Oké, maar wat gebeurd er dan? Je gaat misschien huilen of allerlei dingen bedenken die er kunnen gebeuren, maar die gebeuren op dat moment nog niet echt. Dus was is echt het ergste dat er op dat moment kan gebeuren? Je voelt het al aan: niets. Er gebeurd niets. Je kan je angst er gewoon laten zijn. Zelfs dankbaar zijn dat je lichaam aangeeft om op te passen, dat is een goed mechanisme. Je lichaam werkt. 

Weet je nu wat zo bijzonder is aan het er laten zijn? Dat het daarmee minder wordt en zelfs kan verdwijnen. Ik weet niet hoe het werkt, daarmee ben ik ook opgehouden om altijd maar te willen weten, maar ik heb dit al zo vaak gedaan, nooit met Corona, maar met allerlei relatief kleine angsten van mij. Om een bedrijf te beginnen. Om uit te spreken wat ik vind en dat anderen mensen daar iets van vinden. Om een blog te starten. Om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, kortom, allerlei dingen waar ik tegenop zag, maar toch deed omdat ik de angst omarmde. 

Sterker nog. Ik geloof dat de angsten die ik net noemde (niet zozeer Corona) mij heeft geholpen om dingen te doen die ik juist wilde. Ik geloof dat er ergens een diep verlangen zit in de angsten die je hebt en dan noem ik een podiumangst of een angst om te gaan schrijven. Dat zijn angsten omdat je ze diep van binnen wilt. 

Ik geloof ook nooit dat mensen niet weten wat ze willen of dat ze geen hobby hebben. Dat weet je wel, maar je laat je verlammen door de angst. De oplossing om te weten wat je wilt: schrijf op waarvoor je bang bent en ga daarmee aan de slag. Beginnend in je hoofd. Gewoon eens je angst om te gaan schrijven bijvoorbeeld erkennen en er laten zijn. Je ogen sluiten en daaraan denken. Voelen hoe het is om angstig te zijn. Eng? Ja, maar wat kan er gebeuren?

Byron Katie heeft vier vragen: Is het waar? Kun je absoluut zeker weten dat het waar is? Hoe reageer je op die gedachte? Wie zou je zijn zonder deze gedachte? Die min of meer hetzelfde zijn. Mocht je haar niet kennen dan zou ik het absoluut aanraden om haar op te zoeken op YouTube. Mensen geloven in hun eigen waarheden die ze tegenhouden is haar idee, maar die dingen zijn niet waar. Denk je dan eens in hoe je bent zonder die gedachte? 

Dat is dan ook mijn volgende stap, stel dat ik het wel zou doen waar ik bang voor ben? Stel dat ik wel deze blog schrijf? Stel dat ik wel op het podium ga staan? Wat zou er dan gebeuren? Dan komen er soms nog hele enge dingen boven die kunnen gebeuren, maar meestal was het oordeel van anderen het ergste wat ik kon bedenken. En weet je wat het is, ik voel daar vooral jaloezie of angsten bij hen.

Kritiek. Voor mijn online training bij Politieke Adem (mijn eigen bedrijf dat mindfulness leert aan politici) besteed ik er veel aandacht aan. Kritiek zegt iets over de ander. Tony Robbins (ook iemand die je moet googlen mocht je hem niet kennen, op Netflix is een serie over hem: I am not your Guru), hij zegt dat kritiek alleen kan komen uit angst of uit tekortkomingen van mensen. Denk je eens in. Laat je echt daardoor tegenhouden?

Mensen die dus kritiek op je hebben, zijn bang ergens voor, of willen het vaak zelf. Geloof je dit niet? Kijk dan eens naar de dingen waar jij kritiek op hebt. Wees eens heel eerlijk en dan meen ik oprecht: heel eerlijk. Je hoeft het niet met anderen te delen. Waarom heb je hier kritiek op? Waarom ben je boos? Zit hier iets in wat je zelf zou willen doen? Zit hier een angst van jezelf? Ik weet zeker dat het een van die twee is. 

Mag je een media-detox doen in Corona-tijd?

Mag je een media-detox doen in Corona-tijd?

In tijden van veel nieuws, veel nieuwe informatie die belangrijk voor je is, die je wilt en zou moeten weten, in hoeverre kan en mag je dan nog het Coronanieuws mijden?

Ben jij het nieuws over Corona soms niet zat? Wanneer ik heel eerlijk ben, ben ik al een tijdje het nieuws aan het mijden. Heel eerlijk, eigenlijk sinds mijn wereldreis, waar ik meer dan een jaar het nieuws niet heb gevolgd, vind ik ‘nieuws’ niet zo belangrijk meer.  

Zo’n twee jaar geleden was ik een nieuwsjunkie. Ik las alles wat los en vast zat en wilde het liefst zo veel mogelijk weten en op de hoogte zijn. Met name van de politiek. Het liefst natuurlijk inside informatie die nog niet zoveel mogelijk mensen wisten zodat ik nog eens de sier kan maken op verjaardagen en borrels. 

Wat is er gebeurd dat ik in twee jaar tijd dat allemaal niet meer wil? En twee, een vraag die ik vast niet alleen stel, maar die ik bijna niet durf te stellen: mag je het nieuws ook even niet volgen? Zo vrolijk word ik er namelijk niet van en schiet ik er echt iets mee op? 

Waarom ik geen nieuws meer volg(de)

Onlangs zag ik in een boekwinkel een boek liggen over de voordelen om het nieuws niet meer te volgen, de zogenaamde media-detox. Zou het dan toch geaccepteerd zijn, dacht ik?

Ik vind eigenlijk dat je als goed geïnformeerde burger het nieuws moet volgen. Je moet weten wat er speelt in de samenleving waarin je leeft, die gedachte, waarschijnlijk ook ingegeven door mijn ouders die nog steeds elke dag het zes- en achtuur journaal kijken. Meer uit verveling en gewoonte dan dat ze echt denken dat er vaak in twee uur tijd iets veranderd is. 

Eerder deed ik dat dan ook braaf, zoals je ongeveer alles eerst van je ouders over neemt om dan wanneer je erover nadenkt, sommige dingen anders te doen. Tot twee jaar geleden deed ik het zoals zij het deden, hetzij iets moderner: journaal ging via de app en Twitter en zeer fanatieke Whatsapp-groepen waar nieuws uit de hele wereld werd gedeeld hielden mij dag in dag uit op de hoogte van alles wat er speelde van lokaal tot wereldnieuws. Dit werkte perfect. Ik was altijd op de hoogte en elke aanslag hoorde ik binnen enkele minuten nadat het begonnen was. Uitstekend, betekent in dit geval: als een van de eerste op de hoogte, zodat je meteen met het maatschappelijke gesprek mee kan praten en weet wat er speelt.  

Ik kan mij een keer herinneren dat ik een aanslag in Brussel volledig had gemist. Ik kwam er om drie uur in de middag achter terwijl de aanslag in de ochtend was. Ik was geshockt. Hoe kon dat? Het feit wilde dat ik aan een stuk moest schrijven voor mijn werk en mij daarvoor min of meer had opgesloten om goed door te werken. Het werkte, maar ik was verbijsterd dat ik de aanslag zo laat pas hoorde. Dat kon toch niet, dacht ik toen. 

Nu denk ik, waarom kan dat niet? Realistisch gezien heb ik ongetwijfeld veel aanslagen ‘gemist’ – als in, ik heb niet gehoord dat ze zijn geweest. Dat kan simpelweg niet. Even voor de record: ik vind een aanslag daarmee niet minder erg, maar laten we eerlijk zijn, er gebeuren elke dag verschrikkelijke dingen en het meeste gaat (gelukkig) aan ons voorbij. Ik zeg gelukkig, omdat ik niet alles meer wil weten. Ik word misselijk van al het veelal negatieve nieuws en wat heb ik eraan?

Media-detox is gezond

Toen ik meer dan een jaar over de wereld reisde had ik geen zin en tijd om mij te verdiepen in het nieuws. Het lokale nieuws vond ik vaak nog wel leuk, maar op reis had ik niet zoveel zin om het Nederlandse nieuws te gaan volgen. Dan zit ik in het paradijs nog met mijn hoofd in Nederland (ik geloof sterk in het nu) en daarom heb ik bezworen dat ik ‘lekker’ geen nieuws ging volgen.

Het resultaat nieuwsloos door het leven gaan is verbluffend vond ik zelf, al durfde ik dat met bijna niemand te delen, je bent positiever, ik ging mijn wereld beoordelen op de mensen die ik ontmoette en die is heel positief: de meeste mensen zijn heel aardig. Het is niet geheel verwonderlijk dat het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman aanslaat waarin hij stelt dat de wereld eigenlijk heel goed is, de meeste mensen zijn heel erg oké. Ik kom zelden mensen tegen die kwaad in de zin hebben. En ik ging ook steeds meer blogs en artikelen lezen over hoe gezond het is om niet 24-7 met het nieuws bezig te zijn. 

Mijn wereld werd leuker zonder nieuws en dus besloot ik in Nederland ook het nieuws niet of nauwelijks te volgen. Dingen die ik écht wilde zien kon ik gewoon kijken en het allerbelangrijkste nieuws word altijd nog door mijn vrienden gedeeld. Dit werkt heel goed en zou ik iedereen willen aanraden: je leven word leuker.

Mag je het nieuws ook niet volgen (zeker in Corona-tijden)?

Sinds Corona, dat ik overigens meteen van begin af aan meekreeg, want dat vertellen vrienden je wel, zit ik in een dilemma: mag je het nieuws ook niet volgen in Corona tijd? 

Mijn eerste antwoord zou zijn: nee, omdat dit een opgave is voor ons allemaal. Je moet wel op de hoogte zijn van wat er speelt. Ik vind het belangrijk om te weten hoe het ervoor staat en hoe ik voor mijzelf kan zorgen en ook dat ik het niet verspreid. Ik ben mij ervan bewust dat ik onderdeel uit van een samenleving en zoals iedereen het de laatste tijd zo mooi zegt: we moeten voor elkaar zorgen door voor onszelf te zorgen. 

Alleen elke dag het nieuws volgen maakt me meteen weer gek, minder mindful, letterlijk kom ik veel moeilijker in mijn meditatie, door mijzelf en door de angst die in de lucht hangt. 

Daarom zoek ik een middenweg. Ik laat mij informeren over de hoog noodzakelijke maatregelen waar ik mee te maken krijgen en ik praat met mijn omgeving die mij het meeste aan informatie geeft (niet iedereen kan het nieuws ontlopen, maar de meeste willen dat ook niet, dus daar zie ik geen probleem). Vanuit mijn omgeving weet ik dan ook hoe het met ze gaat, wat ik uiteindelijk het belangrijkste vind.  

Ik merk dan grote verschillen tussen waar mensen wonen en hoe ze het ervaren. De mensen die in gebieden wonen waar het nauwelijks nog is, daarvan krijg ik het idee dat het leven minder veranderd is dan mijn leven in Amsterdam dat echt er heel anders uit ziet, omdat het leven in een stad ook socialer is en je sneller in contact staat met elkaar. Ik zie de boze Whapsapp van vrienden over dat mensen nog naar het strand gaan of het bos, tja, ik zie die beelden niet, ik zie mensen op straat zich vrij goed aan de 1,5 meter houden op een enkele tienergroep na, maar ja, hé, dat zijn tieners. Dat is altijd de laatste groep die zich aan de regels (wil) houden of dat nou verstandig is of niet. 

Heeft het zin om het nieuws te volgen?

Heeft het zin om het nieuws te volgen? Die vraag moet iedereen voor zichzelf beantwoorden. Het brengt mij heel veel mij meer te baseren op mijn omgeving dan alleen op het nieuws, want daar zie je toch ook heel veel de uitzonderingen en niet waar het allemaal goed gaat. Wanneer ik het nieuws volg dan is het allemaal he-le-maal fout gegaan op het strand. Ik ben vorige week op het strand geweest en toen liep iedereen 50 meter bij elkaar vandaan en was het niet druk. Het was dan ook geen weekend, maar het is vaak niet zo zwart-wit als het nieuws ons doet geloven. 

Een klein beetje media-detox zou voor velen van ons heel goed zijn. De meeste mensen lezen de meeste nieuwsberichten over en over. Waarom? Vaak staat er weinig nieuwe informatie in. In de praktijk kijk ik nu 1x per dag naar het nieuws en dat is het. Morgen weer een dag. 

Ik hoorde Witteman zeggen dat hij bang is, omdat hij ook veel het nieuws kijkt. Dat begrijp ik. Je word angstiger van het nieuws. Altijd al, maar nu extra met Corona. Een beetje angst is goed, want er is ook echt wat aan de hand, maar wanneer je gewoon een dag thuis bent hoef je wat mij betreft niet jezelf onder te dompelen in de angst. Ik zet liever een muziekje op en werk, schrijf een blog, yoga of ik lees, omdat ik mij dan beter voel en er dan ook beter voor andere mensen kan zijn. Net zoals ik beter voor mijzelf kan zorgen.  

Stel nou eens dat je een maar 10 minuten per dag leest wat je moet weten van het nieuws van die dag en de rest van de tijd besteed aan leuke dingen waardoor je lekkerder in je vel gaat zitten? Ik kan niet zeggen hoe lekker ik mij voel na een dag een boek lezen met een muziekje erbij. Stukken beter dan vijf minuten het nieuws lezen of een filmpje via Whatsapp over Corona kijken, hoe lief bedoeld ook dat mensen dit doorsturen. 

Terug naar de beginvraag: mag je een media-detox doen? Ja. Ook in Corona-tijd? Nou ja, misschien niet helemaal, maar een beetje minderen zou veel mensen heel veel goeds doen, dat weet ik zeker. 

Waarom willen politici niet veranderen?

Waarom willen politici niet veranderen?

Wat willen politici nu écht? Willen ze echt de wereld veranderen? Willen ze erkent worden voor wat ze doen? Willen ze aandacht? Willen de geschiedenis schrijven? Wat is het? Wat drijft de meesten? En wanneer ze zeggen dat ze het anders willen, willen ze dat wel écht? Want mijn ervaring is dat er vaak een groot verschil zit tussen woorden en daden van politici. 

In dit artikel geef ik eerst een analyse op authenticiteit, een hip mode woord. Dan ga ik in op hoe ik denk dat de politiek kan zijn en waarom ik Politieke Adem ben begonnen. Dan over veranderen, want man, wat is dat moeilijk en tot slot de mensen die wel willen veranderen, de pioniers en mijn geloof dat het absoluut anders kan en moet, want dat besef bij veel mensen wel doorgedrongen. 

Authentiek zijn

Iets wat mij opvalt is de hang naar authentiek of uniek zijn, want wanneer jij echt jezelf bent dan pas kun je het verschil maken. Nep zijn, niet jezelf zijn, dat werkt niet. We hebben allemaal een hele goede afgestemde bullshit-meter en die werkt heel goed. Mensen voelen – al weten ze niet precies hoe het werkt – dat er iets niet in de haak zit wanneer jij jezelf bent. 

Ik heb er al vaker over geschreven. Je kunt op twee manier naar authenticiteit kijken. Een, hoe wij naar onze (politieke) leiders kijken en hen beoordelen op hun authenticiteit. Zo vinden veel mensen Trump authentiek, omdat zij verwachten dat waar hij ook is, hij altijd dezelfde persoon is. Een tweede manier om er naar te kijken is hoe je jezelf ziet. In hoeverre ben jij authentiek op je werk? Of bij je schoonouders? Het is de mate waarin jij jezelf authentiek vindt in elke situatie. 

Doordat het een mening is van jezelf of van anderen is authenticiteit per definitie subjectief en daarmee niet meetbaar. Niemand kan jou dus vertellen dat je 100% authentiek bent.

Veranderen, het politieke spel

Oké, ik voel het contrast, ik begin over authenticiteit en vervolgens ga ik over veranderen praten. Om authentiek te zijn, moet je juist niet veranderen. Eens, maar wat als je nu niet jezelf bent? Wanneer je voelt dat je je teveel aanpast aan de omgeving? Dan wil je dat veranderen om authentiek te zijn. Om jezelf te durven zijn. 

Dat is ook precies wat ik wil veranderen: het politieke spel. Politiek is een spel, maar is democratie ook een spel? 

Wat bedoel ik met het politieke spel? Ik vind het bizar dat wanneer je de politiek in gaat dat je er (meestal) als een idealist in gaat om de wereld te veranderen, maar zodra je erin zit ineens 95% van de tijd bezig bent met het politieke spel dat over ego gaat. Ego. Ego. En ego. En wat schiet de rest van de mensen hiermee op? 

De media doet er volledig aan mee. Mensen winnen debatten. Politieke partijen winnen of verliezen verkiezingen, want daar waar een winnaar is, zijn er ook verliezers.

Veel politici willen aandacht en bevestiging – nog los van de vraag waar dat vandaan komt – rijst de vraag: hoe krijg je dat? Precies: door in de media te zijn – een goed politicus is dat veel en vaak in de media. Waarover het gaat is van secundair belang. Nog steeds is het achtuurjournaal (van de NOS – voor wie van een andere generatie is) nog een “ding” in Den Haag. Je bent de held wanneer het je lukt om de opening in het nieuws te zijn. 

Who cares?

 De politici geven erom, de partij geeft er om en de omgeving van de politicus, want die mensen (je moeder, je buurvrouw, je achterneef en oud-collega’s) vinden het maar wat leuk om je te volgen en wanneer ze je zien – als jij de politicus bent – zullen ze over je baan beginnen. Hoe gaaf is dat? De politicus loopt daardoor al snel naast zijn of haar schoenen en heeft het idee dat de hele wereld meekijkt, maar dat is niet zo. De omgeving van de politicus vind het gewoon cool en doet daarom een beetje extra zijn of haar best om hem of haar te volgen. Ook uit aardigheid. Hadden ze ook al die nieuwsberichten gelezen wanneer diegene niet in de politiek zit?

Politiek = uitbesteed

De meeste mensen hebben de politiek uitbesteed. Net zoals ik mijn bankzaken heb uitbesteed, iemand die mijn banden plakt (ik weet het, ik zou dit zelf moeten kunnen, maar ja hè) , of het maken van mijn vaatwasser. Ik noem maar wat, deze dingen kan je allemaal zelf, maar we vertrouwen dat aan mensen toe die dat kunnen.

Ik heb jarenlang gevonden dat de kennis van mensen over de politiek groter mag zijn, maar toen iemand mij vroeg wat mijn vrienden dan bij hun werk deden – weet ik dat? Eh, nee. Ja, ze werken op een universiteit, bij een bank, bij accountantskantoren of hebben hun eigen hoveniersbedrijf, maar behalve die laatste waarbij ik enigszins een idee heb wat hij doet, weet ik niet zo goed wat mijn andere vrienden precies doen.

Moeten we 100% weten hoe de politiek werkt?

Zo is het ook met de politiek. Weten mensen echt hoe de politiek werkt? Nee. Zouden ze het kunnen weten? Ja, want er zijn genoeg goede journalisten die uitleggen hoe het werkt. Wanneer je die volgt krijg je een aardig beeld hoe het in de zogenaamde “wandelgangen” aan toe gaat. Het is net als voetbal, je ziet het resultaat op het veld, wat er in de kleedkamer gebeurd? Ik heb geen idee en ik wil het ook niet weten.

Wel toen ik in de politiek werkte, maar nu ik een eigen bedrijf heb en gewoon druk ben met werk. Ik heb gewoonweg niet de tijd voor en ik zie en weet dat de politiek een beroep is. Ik wil en streef erna dat die mensen die daar zitten dat beroep serieus nemen. Net zo goed als ik de bankkier daar ook op aanspreek, die moet mijn bankzaken serieus nemen en weten wat hij of zij doet. 

Politieke Junkies

Er zijn altijd politieke junkies die alles willen weten. Prima. Zij zullen alles lezen wat vast en los zit om meer over de politieke wandelgangen te weten te komen.

Zouden Nederlanders in het algemeen meer moeten weten over de politiek? Ik neig naar “ja”, want er worden beslissingen voor en over hen genomen. Zouden Nederlanders meer willen weten? Ik zeg “nee”. Daarbij vind ik het pleidooi van Tom van der Meer in zijn boek De kiezer is niet gek heel mooi. Van der Meer bepleit dat Nederland een volwassen democratie is. Het vertrouwen in de democratie is groot, machthebbers worden met scepsis gemonitord en de kiezer is gaan kiezen. Het gaat helemaal niet slecht dus. Zo hoort het. 

Het word tijd dat de politicus zijn of haar beroep ook serieus gaat nemen en zelf de agenda bepaald. Bepaalt waarom hij of zij in de politiek zit en hoe je die doelen voor elkaar kunt krijgen en niet elke dag een stagiair het nieuws laat doorpluizen om te kijken waarop je nog in het nieuws kunt komen.

Veranderen

Ik wil een andere politicus. Ik wil dat de politiek veranderd. Het is hoog tijd. Hoe anders is de samenleving nu in vergelijking met 1848 toen we onze grondwet kregen? Internet, telefoons, de auto, you name it, maar de politiek? 

Wat de meeste huidige politici willen weet ik wel: erkenning. Hoewel de meeste dat nooit zullen toegeven. Dit is niet goed of fout, maar er zijn andere manieren om die erkenning te krijgen. En je kunt je afvragen of de politiek de beste manier is. 

Waar ik wil dat de politiek over gaat: over een ander. Over anderen. Doen de huidige politici dat dan helemaal niet? Jawel, een gedeelte, maar te veel tijd gaat uit naar het spel en scoren. Dat is echt zonde van iedereens tijd. Van ambtenaren die uren antwoorden schrijven op Kamervragen, omdat een Kamerlid zo nodig 0,10 seconden in het NOS-journaal wilde komen. Dat maakt me echt kwaad. Waarom je Kamerlid met een hoofdletter schrijft is mij ook een raadsel. 

Hoezeer is de politiek veranderd sinds 1848?

Kortom, tijd voor verandering van de mindset van de politicus, want weten hoe je in elkaar zit. Waar de drive van waardering vandaan komt en daar bovenuit stijgen is niet gemakkelijk, maar het kan wel. Dat proces maakt jezelf en andere zoveel rijker. Je leeft oprecht voor de ander en niet voor jezelf. 

Ik lees op dit moment het boek De tweede berg van David Brooks. Een absolute aanrader. Brooks praat over de eerste berg, dat is de berg waar de meeste vragen over gesteld worden: heb je al een baan, wat voor een baan heb je? Heb je een vriend? Vriendin? Kinderen? Een huis? Auto? De eerste berg is waar de meeste mensen mee bezig zijn en waar velen nooit de top van bereiken. 

Dan is er de tweede berg. Die zien de meeste mensen pas wanneer ze op berg een hebben gestaan in hun dure villa met hele mooie auto en dan beseffen: “Is dit het nou?” Dan vallen ze in het dal en dan pas zien velen de berg nummer een. Sommigen komen helaas ook het dal nooit meer uit, maar diegene die wel de tweede berg gaan beklimmen zien ineens dat het daar om gaat: de ander. Het gaat dan niet meer over de auto, de status, het Kamerlidmaatschap, minister zijn of welke functie je dan ook ambieert, maar het gaat om meer dan jezelf.  

Mindfulness

Ik ga niet beweren dat ik dit nu allemaal beheers of weet, maar ik weet wel dat toen ik op een vloer in India lag tijdens een tiendaagse stilte dat ik dit besefte. Ik wil niet te lang bezig houden met berg een. Dit lukt mij aardig, met name doordat ik zelf veel yoga doe en geef. En ik mediteer, maar misschien heb ik daardoor soms meer moeite met de ratrace die het “normale leven” heet. Niet eens zozeer de politiek dat nog weer een schouwspel binnen de “rat race” is. 

Het vraagt lef om te veranderen

Dit weekend kwam er een vraag bij mij op? Want, willen mensen wel veranderen? Willen mensen wel iets anders dan ze nu doen? Ja, ze willen het anders, maar het als het puntje bij het paaltje komt haken er weer zoveel mensen af.

In september vorig jaar ben ik met Politieke Adem begonnen en ik coach nu een aantal mensen die het anders willen, die daarin geloven, maar er zijn bijna twee keer zoveel mensen die mij benaderen, maar wanneer het puntje bij het paaltje komt dan toch afhaken. Waarom? Er komt een onwijze onzekerheid en angst bij mensen boven. Sommigen zeggen het eerlijk tegen mij – bij anderen staat het zo op hun gezicht te lezen. Ze durven niet.

Gek vind ik dat. Het zijn de mensen die in kranten, op de televisie en op Twitter verkondigen hoe de wereld in elkaar zit of zou moeten zitten, hoe het allemaal werkt, wie het allemaal fout of goed doet. Wanneer ik ze spreek dan geven ze aan het anders te willen, maar wanneer ik voorstel om dan echt aan de slag te gaan dan dringt het een soort van door: ja wanneer je het anders wilt, moet je er echt iets voor doen.

Zijn er andere redenen?

Ik hoor je denken, maar misschien is het te veel geld, en nee. Dat is het niet. Het zijn de niet politici die mij benaderen voor coaching en hulp die het vaak te veel geld vinden, maar de politici zeggen dat nooit tegen mij. Dat is het niet.

Ik vraag het ook gewoon, we zijn gewoon mensen en ik leer er net zo goed van als zij, maar op een andere manier, maar nee, de antwoorden die ik krijg zijn vaag en raar. Sommigen reageren helemaal niet meer. Uit angst, ontlopen me zelfs – terwijl ik doe echt niets en het laatste wat ik wil zijn is een stofzuiger-verkoper die mensen stalkt, maar wat het dan wel is?

Veranderen – I love it! 

Zelf heb ik totaal geen probleem om alles om te gooien. Ik geloof eerder dat ik aan het tegenovergestelde leidt; niets doen, stil staan vind ik doodeng.

Ik doe op dit moment vier opleidingen die mij op allerlei vlakken uitdagen en zorgen dat ik elke dag groei. Tijdens een opleiding dat ik dit weekend had ging het over verandering. We kregen het model van verandering van Kubler Ross met de uitleg dat iedereen door deze fase heen gaat voordat we veranderen. Eerst ga je door de fase heen van shock, dan ontkenning, boosheid, depression dat het best vertaald als ‘erbij neerleggen’ en dan door naar acceptatie, enthousiasme en uiteindelijk leg je erbij neer.

Is dit zo? Gaat iedereen door deze fases heen bij elke verandering?

De oefening was om een verandering in je leven te noemen en wat je daar dan van geleerd hebt. Ik begon te denken en ongetwijfeld ga ik allemaal ook door deze fases heen, hoewel ik daar stiekem nog niet helemaal van overtuigd ben. Ik weet het: ik ben niet anders dan anderen, maar echt, ik kon niets bedenken. Ik vind verandering heel leuk. Ik verander heel vaak en met groot plezier.

Dingen zijn zoals ze zijn 

Op het moment dat er iets op mijn pad komt dan onverwachts is dan denk ik “dit is vast met een reden” en dan ga ik vanuit daar weer door. Misschien naïef. Misschien handig, omdat ik niet ga mokken over dingen die nu eenmaal zo zijn zoals ze zijn. Ergens vind ik het zelfs wel leuk om te gaan met dingen die ik niet heb voorzien, want daar gaat het over in mijn optiek. Je verwacht iets, maar er komt een externe factor doorheen die je niet hebt voorzien en je moet je aanpak veranderen.  

Een gedachte die gisteren bij mij opkwam was: helpt het dat ik veel mediteer en probeer in het moment te leven? Ik verwacht niet heel veel, omdat ik veel in het moment probeer te leven en minder bezig ben met dingen van morgen of overmorgen. Dit heeft te maken met dat hoe ik nu ga bedenken hoe het morgen zal zijn er anders uit ziet in werkelijkheid, dus ik sta hier niet te lang bij stil.

Veranderen

“Ik vind veranderingen heel leuk,” zei ik, kijkend naar een van de deelnemers die net een paar minuten daarvoor had medegedeeld dat hij een hekel heeft aan mensen die van verandering houden. “En ik heb dus ook niet aan de opdracht voldaan.” zei ik waarmee ik het de trainer lastig maakte, maar hij reageerde goed en vroeg mij een vraag: “Kan je dit gegeven dat je het heel goed kunt niet gebruiken in je eigen trainingen?” Dit is voor mijn een moment dat ik niet weet of dit nou een hele slimme opmerking is of juist helemaal niet, maar ik besloot hier wel langer bij stil te staan en dat wil ik met deze blog doen, want heb ik daar iets aan?

Veranderen is leuk, vind ik. Veel mensen vinden veranderen moeilijk en ik vind het rete moeilijk om anderen helpen te veranderen, want dat is wel zeker ook wat ik leer en geleerd heb in mijn opleidingen tot coach, tot NLP-trainer en bij yoga, hoe stom dat ook mag klinken voor sommigen. Leren om anderen te leren veranderen. Dat is wat ik wil: ik wil politici trainen om anders te leren denken en kijken naar waar zij in zitten. En ik besef mij meer en meer dat het niet eenvoudig is. Veranderen.

En nu?

Wat ik zou willen is een wereld waarin politici minder gaan voor het nieuws. Minder gaan voor het scoren. Minder of niet meer voor het ego, maar voor dat waarvoor zij de politiek in zijn gegaan. En met de nieuwe media kunnen zij dat verhaal zelf verspreiden aan hun achterban – het idee dat heel Nederland je achterban is, lijkt me sowieso een rare gedachte. Ik geloof erg in de tribe van 1000 mensen die je volgen, die je fantastisch vinden en die je boodschap zullen verspreiden. Wees er voor die 1000 mensen, focus je daarop. Ik focus mij ook alleen op de politici die het anders willen. Is het een niche, ja, maar hoeveel mensen heb ik nodig?

Het begint met een JA

Alleen de voorlopers. De mensen die het anders durven. Die mij bellen en gewoon met mij in zee gaan.

De mensen die mij wel benaderen maar niet willen, ja, ik weet het niet. Ik kan je helpen, maar het begint met een “Ja” bij jezelf. Dit heb ik tijdens een hypnose seminar geleerd. Voordat je mensen in hypnose kan krijgen – iets wat iedereen kan leren overigens – heb je een “ja” nodig. Daarom vragen hypnotiseurs vaak of je even hier, of nee, hier wilt staan. Wat zeg je dan? Precies. Ja.

Ik zoek na de ja’s in de mensen. Diegene die willen veranderen en met mij ook willen uitzoeken hoe het anders en beter kan.

Ik heb namelijk niet het kant en klare antwoord. Ik weet inmiddels veel over spreken, luisteren, ego, over kritiek ontvangen, deep democracy, en een stuk mindset van de politici, maar ik ben anders dan jij. Iedereen die bij mij komt heeft een gemene deler, maar is ook uniek op zijn of haar manier.

Ik heb besloten dat ik mij richt op je mensen die willen. Die het lastig vinden maar wel willen, waar een wil is is een weg en samen komen we een heel eind. 

 

Hoe ik elke dag op Insta post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe ik elke dag op Insta post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe ik iedere dag op Instagram post en toch tijd voor mijzelf heb

Hoe doe ik dat? Zoveel berichten op Insta en ook op Facebook – met name Instagram. En hoe komt het dat het er zo gelikt uit ziet? Die vragen krijg ik steeds vaker van politici en als ik heel eerlijk ben krijg ik soms kromme tenen wanneer ik de Instagrams van de politici zien. Het lijkt dat iedere politicus de weg naar Instagram heeft gevonden, maar er is niemand – en dus ook geen medewerker – die écht werk maakt van het account. Daarom mijn tips voor Instagram, omdat ik daarin thuis ben.

Daarbij ben ik natuurlijk de verkondiger van mindfulness en probeer ik mijn tijd op mijn telefoon te minimaliseren, dus hoe doe ik dat dan, want ik post wel elke dag? 

Hier mijn strategie, en met als laatste een vraag voor jullie hulp, want hoe doe ik dat op Twitter? Daar zijn immers de politici – mijn doelgroep – maar hoe kan ik met zo min mogelijk tijd daar toch aanwezig zijn en er niet 24/7 mee bezig zijn? Tips zijn zeer welkom (stuur mijn een mail op info@politiekeadem.nl)!!

In ruil daarvoor mijn Insta-strategie. Goed om te weten: ik heb twee Insta accounts, MarleenWeener en PolitiekeAdem, die laatste is mijn eigen bedrijf.

Tip 1: Wat post je op Insta?

1. Laten we beginnen met het begin: ik heb besloten wat ik post. Het lijkt stom, maar wat wil je vertellen? Schrijf goede content. Dit is belangrijk. Denk niet dat mensen niet lezen. Dat doen ze wel. Hoe beter je content, hoe vaker mensen de post opslaan en ze je blijven volgen, wanneer jij niets te melden hebt of alleen reclame. Waarom zouden mensen je volgen? Wanneer je een duidelijk antwoord weet op die vraag kun je aan de slag.

Ik ga meestal een hele dag zitten om 30 posts te schrijven, maar dan heb ik ook echt goede content. Dan heeft het inhoud en vind ik zelf ook dat het goed is.

Tip 2: Hoe vaak post je op Insta?

2. En ik heb besloten hoe vaak ik post. Dit is belangrijk, mensen houden van ritme. Wanneer je nooit iets posts en dan ineens wel of heel veel is dat gek, dus als je eens per week post is dat prima, maar heel afwisselend vinden mensen gek. Tenzij je dat altijd doet, dan is het ook weer goed. Make sense?

Zo post ik voor PolitiekeAdem elke dag en voor mijn persoonlijke account wanneer ik iets te melden heb, maar zeker eens per week. Op vakantie spam ik iedereen, gewoon omdat ik dat leuk vind.

Tip 3: Plan je berichten

3. Ik plan mijn posts voor PolitiekeAdem. Hiervoor gebruik ik LATER. Met LATER kan je Insta posts inplannen. Je kan er 30 gratis plannen, dat is er een per dag en dat doe ik dan ook. Je kunt online heel simpel een account aanmaken en dan per dag inplannen. Ik ga meestal 1 dag per maand zitten om alle posts te schrijven voor die maand. Ja echt! Een dag en verder kijk ik er zo min mogelijk op. 

Met LATER kan je ook stories maken, maar dan moet je wel betalen. Deze heb ik niet, niet omdat ik niet wil betalen, maar omdat ik nog te weinig video’s maak – moet ik wel gaan doen, video is de toekomst.

Ik weet dat geadviseerd wordt om te reageren op posts van anderen en dat probeer ik te doen wanneer ik tijd heb, maar vaak vind ik mijn zen-modus en gewoon zijn waar ik ben belangrijker dan mijn Insta. En, heel eerlijk, dat vind ik ook echt, ik geloof echt dat er veel meer een sociale media detox gaat komen en ik ben graag de voorloper 😉

Tip 4: Highlights makes it shine 

  1. Ik heb mooie highlights op mijn Insta. Wat? Ja, precies, die rondjes bovenaan je profiel. Deze heb ik in Canva gemaakt. Dat maakt het allemaal zoveel professioneler. Ik zie bij politici zoveel houtje-touwtje highlights, tenenkrommend. Het is 5 minuten werk om een highlight te maken en het maakt het helemaal af.

Daarbij is het handig om na te denken over de tekst onder de highlights, liefst kort en ook weer niet te veel highlights. Tip is om ook een ‘start hier’ te hebben en daar een intro van jezelf – maar hé, dit heb ik zelf ook nog niet. Iets met bij de loodgieter lekt het thuis ook. Dat moet ik dus echt nog doen.

Tip 5: Mooie foto’s & posts 

5. Nou en dan de gelikte posts op mijn PolitiekeAdem profiel. Ik zou dit niet persé aan een individuele politicus aanraden. Ik gebruik het ook niet voor mijn persoonlijke account, maar wel zeker aan politieke partijen en fracties: Canva. Hiermee kan je hele mooie Instaposts maken. Er staan ook al heel veel voorbeelden in die je zo over kunt nemen. Ik betaal wel voor Canva en ik weet niet zo goed wat je gratis kan doen, maar wanneer je een fractie bent dan lijkt mij die paar euro per maand die investering meer dan waard.

En wanneer je foto’s plaats, tja, zorg dat er geen afgehakte benen, voeten, handen op staan. Foto’s worden mooi met 1/3, 2/3 regel. Dus 1/3 lucht, 2/3 ‘aarde’ (je begrijpt wat ik bedoel) of andersom. En gebruik een leuke filter. Ook hier geldt, gebruik het liefst hetzelfde, mensen houden van herkenbaarheid. 

Op mijn PolitiekeAdem Insta zijn alle foto’s in het zwart-wit bijvoorbeeld. 

 

Tip 6: Een goede profieltekst 

  1. Je profieltekst. O man, ik kan sommige niet eens lezen. Maak het simpel.

De ‘naam’ is vindbaar op Instagram. Het is slim om hier iets neer te zetten waarop mensen zoeken, dus vaak niet je naam, maar iets waar jij voor staat. Zo heb ik Politieke Goeroe hier neergezet. Hoe handig, want wanneer mensen nu op politiek zoeken in Instagram kom ik naar boven. Precies wat ik wil. 

Dan bij de tekst: daar staat dan mijn naam met wie ik ben, wat ik doe en waar ik in geloof. Hierin kan je jezelf laten zien. Denk erover na, want mensen lezen dit echt en bepalen aan de hand van deze tekst vaak of ze je gaan volgen.

Tip 7: Check je statistieken

7. Check je statistieken. Hoe handig. Wanneer je naar een business profiel van Insta gaat – gratis – kan je statistieken zien, volgens mij ook als je geen bedrijfsprofiel hebt, maar dat weet ik niet zeker.

In ieder geval is het nuttig om zo nu en dan eens te kijken wat het bereik is. Wat wel en niet goed loopt, wat opgeslagen wordt, wat gedeeld wordt en welke posts uitnodigde om je profiel te bezoeken.

Daarbij staat erbij of je doelgroep voornamelijk mannen of vrouwen zijn, leeftijd, en ga zo maar door. Handige informatie toch voor een politicus of politieke partij?

Tip 8: Reageer op je kiezer, doelgroep

8. Het advies is dus om zoveel mogelijk te reageren op posts voor je doelgroep. Dit zal ik zeker aanraden wanneer je voor een fractie werkt en dit je werk is. Voor een mindfull politicus? Hm, hoeveel tijd wil je eraan kwijt zijn?

Tip 9: Reageer op je PM’s

9. Reageer op elke PM en block de mensen die je rare berichten sturen. Duidelijk toch? Rare mensen heb je overal, niet te veel aandacht aan besteden en iedereen die de moeite en tijd neemt mij een bericht te sturen, stuur ik met liefde een bericht terug.

Tip 10: Have fun!

10. Verder, heb er een beetje lol in. Het zijn gewoon mensen. We zijn allemaal mensen die in de verloren tijd op Instagram kijken. Wanneer ik iets meemaak wat ik graag wil delen, dan deel ik dat en ik vind het heel leuk wanneer mensen daarop reageren. Ik sta er altijd weer van verbaasd hoeveel mensen het ook in mijn omgeving het gezien hebben. 

Hierbij mijn tips. Ik hoop dat je er iets aan hebt gehad en ik verwacht dat ook shiny Insta profielen vanaf nu 😉

Ps. Wanneer jullie mij zouden kunnen helpen voor mindfull en liefdevol aanwezig zijn (en daarbij kosten-baten zo optimaal mogelijk als het kan) op Twitter, heel graag! Daar ben ik nog op zoek naar de gouden tips hoe ik dat het beste kan aanpakken. Is er bijvoorbeeld een LATER-variant voor Twitter waarmee ik posts kan inplannen? Wie heeft hier ervaring mee en hoe werkt het? Uiteraard deel ik deze tips ook wanneer ik hier mijn weg in gevonden heb.

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Authentiek leiderschap is belangrijker dan ooit

Ga naar authentiek leiderschap

Van Trump tot Obama en Nelson Mandela, iedereen noemt ze wel eens als het onderwerp authenticiteit op tafel komt. Zij zouden het allemaal zijn op hun eigen manier. Misschien Boris Johnson ook wel, maar daarover verschillen de meningen. Het valt mij de laatste tijd op dat het steeds vaker over authenticiteit gaat. Zeker in de politiek. Wil je succesvol zijn in de politiek dan wordt je geacht authentiek te zijn, maar wat is dat eigenlijk? 

Een geschiedenis van authentiek leiderschap

Eerst een korte geschiedenis van authentiek leiderschap: in de jaren negentig werd er in de literatuur over gesproken in de vorm van transactual leadership. Waarmee men vooral doelde op de leider op de werkvloer die iedereen mee kreeg door ‘transacties’ aan te gaan. De leider die veel charisma had. 

Toen kwam de crisis rond 2001 en zette met name het faillissement van Enron (december 2001 waarbij 21.000 mensen ontslagen werden) iedereen aan het denken. Daar had immers een charismatische leider iedereen om de tuin geleid. Hoe goed kon met vertrouwen op een charismatische leider? Het blind vertrouwen in een leider kan ook verkeerde uitwerkingen hebben. De geschiedenis heeft dit ook bewezen. 

En toen kwam Trump, die stootte veel theorieën van leiderschap omver en in de literatuur werd het: authentiek leiderschap. Dat dit ook een lastig begrip blijft blijkt wel als we induiken wat authenticiteit feitelijk is. 

Wat is authentiek leiderschap?

Laat ik maar meteen uit de droom helpen: authenticiteit is subjectief en daarmee niet meetbaar. Niemand kan jou dus vertellen dat je 100% authentiek bent. Authenticiteit zegt iets over hoezeer jijzelf voelt dat wat jij doet in lijn is met wie jij echt bent. Dit is per definitie subjectief. Of is authenticiteit hoe authentiek anderen jouw vinden? En waar baseren ze dat dan op? Ik vind bijvoorbeeld Obama en Nelson Mandela authentiek, daarmee denk ik dat zij zowel in hun werk als wie zij thuis zijn een en dezelfde zijn. Zij zijn authentiek, want de rol als politicus valt samen met wie zij zijn. Ik vind Trump ook authentiek. Ik denk niet dat hij anders is in de oval office dan wanneer hij alleen is.

Twee manieren om naar authenticiteit te kijken 

Er zijn twee manieren om naar authenticiteit te kijken: hoe wij naar onze politieke leiders kijken en hen beoordelen op hun authenticiteit. Hierin verschil ik wellicht van jou. Jij hoeft Trump of Obama geen asthenische leider te vinden.

En hoe de politieke leiders zichzelf zien: vinden zij dat zij in hun rol als politicus anders zijn dan hoe zij thuis op de bank zijn? Deze kan ik niet beantwoorden voor de beide heren, maar hoe zij daar ook over denken, het zal niet het volledige beeld zijn.

Die hebben wij niet. En zij over zichzelf ook niet en daarmee is authenticiteit objectief en voor iedereen anders. Het beoordelen hoe authentiek politici zijn is dan ook heel lastig. Je kunt wel iets zeggen over hoe mensen oordelen over de authenticiteit van een politicus, maar er is geen exacte wetenschap die kan zeggen hoeveel procent authentiek een politicus is.

Authentiek worden 

Authentiek zijn begint met dat je weet wie je bent. Dit weten veel mensen niet. Vervolgens wat je wilt. Ook hier ‘zoeken’ veel mensen na of zeggen gewoonweg dat ze geen ‘hobbies’ hebben. En dan ook jezelf toelaten om jezelf te zijn. Dat je tegen jezelf durft te zeggen dat je gewoon jezelf kan zijn en mag zijn.

Echt zijn  

Maar ook dat anderen om jou heen voelen dat jij echt bent. Dat je geen toneelstuk speelt en oprecht bent. 

Intentie waarom je iets doet

Je intentie, waarom je iets doet, is hierbij de sleutel. Oprah is volgens mij de QUEEN in dit benadrukken. Zolang jij de goede en beste intentie hebt, dan kun je alles in de wereld bereiken. Mensen voelen welke intentie jij hebt. Wanneer jij vanuit je hart iets doet dan voelen mensen dat. Het is niets voor niets dat woorden zo weinig van onze communicatie uitmaken. De meeste informatie wisselen we onbewust uit. Wanneer jij een intentie zet bij alles wat je doet dan voelen mensen aan alles dat jij die intentie wilt bereiken en ben je in de ogen van anderen authentiek. 

De mening van anderen

Want nu komen anderen in beeld. Mensen zijn groepsdieren, dat is heel begrijpelijk toen we nog elkaar nodig hadden om te overleven. Tegenwoordig kunnen we onze eigen boontjes wel doppen, maar is er nog wel de impuls wanneer iemand iets van ons vindt. Dat gaat ook niet verdwijnen. Het was miljoenen jaren nodig voor onze overleving en dat raken we niet zomaar kwijt. Mensen die zeggen nooit iets van iemand aan te trekken liegen. Bewust of onbewust. Iedereen heeft een impuls om erbij te horen. Dit kan op hele verschillende manieren, dus het lijkt niet alsof iedereen zich van anderen iets aantrekt, toch doet iedereen dit op zijn eigen manier.

Omgaan met kritiek 

Met anderen omgaan heeft ook vooral te maken met hoe je tegen jezelf praat. Veel mensen hebben de hoogste eisen voor zichzelf, maar wanneer zij zelf bijvoorbeeld willen afvallen en iemand zegt daar iets over dan worden ze boos. Ze zijn eigenlijk niet boos op diegene, maar op zichzelf. Wanneer je aardiger tegen jezelf bent, zal je dat ook naar anderen zijn en is kritiek van anderen gemakkelijker om te horen.

Je hoeft het niet te accepteren, daarmee bedoel ik de kritiek serieus te nemen, dat bepaal jezelf. Is het iemand die dichtbij je staat en daadwerkelijk een opmerking maakt over jou uit liefde dan kun je het aannemen. Is het iemand die je nog nooit gezien hebt die een opmerking op Twitter maakt; moet je er dan iets mee?

Authentieke leiders 

Terug naar authenticiteit. Authenticiteit is jezelf toestaan om te zijn wie jij denkt dat jij bent. Dat dit niet volledig is, is geen probleem. Wanneer je denkt dat je handelingen en woorden overeenkomen met wie jij bent, dan ben je volgens je eigen definitie authentiek. Ga is bij jezelf na: hoe authentiek ben jij? Ben je hetzelfde op je werk als thuis? Er is hier geen goed of fout, maar wanneer jij een authentiek leider wilt zijn dan is het van belang om te weten waar je nu staat.