Jezelf zijn in de politiek kan dat?

6 oktober 2020

Deze week kwam het nieuws naar buiten dat Tweede Kamerlid Carla Dik Faber (CU) niet terugkomt in de Tweede Kamer. Waarom? “Omdat ze weer zichzelf wil zijn”, zei ze tegen de NOS. En “ik wil mijn leven terug”, zei ze tegen de NRC.

Is het echt zo erg? Heeft ze in de Tweede Kamer dan geen eigen leven? Wordt ze geleefd? En is of kan ze dan niet zichzelf zijn?

Voorbeeldfunctie

Ik begrijp dit heel goed. Het is heel moeilijk om jezelf te zijn in de politiek. Wanneer je werk altijd door gaat. Wanneer je altijd aan moet staan. Pieter Hilhorst, de gefaald wethouder van de PvdA, schreef in zijn boek op dat er maar twee mensen bij het verkeerslicht blijven staan: bankiers en politici. Omdat zij het moraal hoog moeten houden.

Alleen wil ik geen moraalridders die mij vertegenwoordigen. Ik wil echte mensen. Wie zichzelf durven zijn. Wie fouten maken – net als ik. Soms emotioneel is en soms optreedt waar dat moet. Maar niet altijd en met redelijkheid.

Dat geldt voor mij, maar voor heel veel mensen. Wij willen mensen in de politiek, maar dan moet dat wel kunnen. Want Carla Dik Faber is natuurlijk ook mens, maar kon dat niet zijn.

Politiek Klimaat

Inmiddels weet ik dat het komt door een politiek klimaat waarin politici permanent verblijven. Het is een wedstrijd wat nooit stopt. Waardoor je altijd op je hoede moet zijn en iedereen is je vijand. Dat doet iets met je. Je staat daardoor permanent in vechtstand.

Wanneer er gevaar dreigt kunnen we drie dingen doen: vechten, vluchten en bevriezen. In de politiek gebeurd alle drie. Er zijn veel Kamerleden die niets doen – bevriezen. Een derde van de Kamerleden vlucht. Met name de laatste jaren zijn er veel Kamerleden eerder vertrokken. En de laatste is wat de meeste zittende Kamerleden doen: vechten.

Mijn droom

Sigrid Kaag wil een andere politiek, maar alleen kan zij dat niet bereiken. Er zijn er meer. Jesse Klaver wil al heel lang geen scorebord politiek zei hij een jaar geleden, maar kan niet ontkennen dat hij dat hij daar zelf toch ook aan mee heeft gedaan het afgelopen jaar. De voornemens zijn er.

Wat ervoor moet veranderen is het inzien dat er een angstcultuur is in de politiek en dat het invloed op iedereen heeft. Behalve op de paar mensen die aan de knoppen zitten, want die zijn vooral bezig met iedereen in het hok houden. Zij zouden in plaats daarvan het hek moeten opbreken om iedereen te betrekken. Iedereen aan moedigen om zichzelf te zijn en de fractiediscipline-teugels iets te laten varen. Laat iedereen eerst mens zijn, dan politicus.

Dan blijven politici langer zitten. Kunnen zij ons belang beter dienen en mogen zij gewoon zichzelf zijn.

error: Content is protected !!