Waarom “koffiedrinken” niet zorgt voor politiek succes

1 september 2020

Ik kan het eigenlijk niet meer horen. “Ik ga de komende tijd heel veel koffie drinken om te onderzoeken of ik een politieke stap moet maken. Of “Ik ben gevraagd, maar ik praat nu met heel veel mensen of ik écht voor een kandidatuur moet gaan.” Haha, begrijp me niet verkeerd, ik heb het ook veel gedaan in de politiek: “koffiedrinken”. Oftewel, draagvlak creëeren, en ja, het is ook nog gewoon leuk. En het helpt ook bij gedachtevorming, maar misschien wel daarom ben ik er nu tegen. 

Wat zou hieronder zitten dacht ik laatst? Is het dat je denkt dat je draagvlak nodig hebt van of bij anderen om (wederom) voor een kandidatuur te gaan? En wat heb je daar dan aan? Heb je echt altijd die anderen nodig? Hoeveel zinloze koffies zou je hebben gedaan die niets hebben opgeleverd? Heb je het idee dat hoe meer mensen jou kennen, hoe groter je kans op politiek succes is? En dat hoe meer belangrijke mensen jij kent, hoe belangrijker je dan ook zelf bent? Hoe meer mensen je kent met meer macht, hoe machtiger je dan zelf bent? En is dat zo? 

Of zouden (toekomstige) politici koffiedrinken (synoniem voor lobbyen voor jezelf) uit onzekerheid. Dit zouden ze zelf nooit toegeven uiteraard, of voor erkenning. Hoe fijn is het wanneer iemand zegt dat hij of zij het met je eens is. Lekker toch? En beter nog: dat ze je steunen. Wellicht in je politieke campagneteam gaan nu de verkiezingen weer in het vizier komen. Daarbij, hoe meer mensen mij kennen, hoe kleiner de kans dat ik fouten maak, want “weet wat er speelt?” Vraagteken, want weet je echt wat er speelt wanneer je met een handvol – totaal niet representatieve mensen spreekt die lid zijn van een politieke partij? Dit is een retorische vraag. 

En, laten we eerlijk zijn, hoe drink je koffie in Corona-tijden????

Mag ik nog even doorgaan over dingen die ik hoor? Dingen zoals “Ik wil het helemaal anders doen”, omdat ze het uit het bedrijfsleven komen en dus de politiek gaan veranderen. Aannemend dat de politiek hetzelfde is als een bedrijf (eh, nee), kijk alleen maar al naar alle ondernemers die hard onderuit gaan in de politiek. Er zijn er honderden die je voor gingen – sorry, ik zeg maar even waar het op staat. 

Wat hier niet aan klopt

Eerlijk, mijn mening is veranderd sinds ik ondernemer ben. Ik moet denken aan de Senseo (ik ben er geen fan van, maar het voorbeeld is tekenend). Ze hebben voordat de Senseo op de markt kwam onderzoek gedaan naar de vraag. Wat bleek? De vraag was nul, want niemand dacht dat je ze een koffiezetapparaat nodig hadden waarmee je maar 1 of 2 koppen koffie kon zetten. En toch hebben ze het toen op de markt gebracht. En het was meteen een hit. Mensen bleken het massaal te kopen (in de beginjaren). 

Nu naar de politiek. Waarom zou je vragen naar wat anderen vinden? Of ze het met je eens zijn? Mensen weten vaak niet wat ze willen totdat het op de markt is. Wanneer jij je idee of toekomstvisie deelt met overtuiging zullen mensen je volgen, maar wanneer je gaat peilen of het goed valt – hmm… ik heb er geen goed idee bij. Wanneer je het mensen gaat vragen dan zullen ze zeggen dat het niet nodig is of je naar de mond praten. Wat heb je daaraan?

Daarbij, wil je niet authentiek zijn? Je past je toch (on)bewust aan om de gunst van de ander te krijgen wanneer jij koffie gaat drinken. Authentieke mensen luisteren ook, ik heb niet het idee dat dat echt gebeurd. Je luistert namelijk niet echt naar mensen; je probeert alleen je eigen agenda te promoten. De ander voelt dat. Mensen kunnen je arrogant vinden omdat ze doorhebben dat jij (net als velen) je ego belangrijker vindt dan echt hun problemen op te lossen.

Feitelijk wordt je het pluche dat je niet wilt zijn; je wordt net zoals veel mensen in de politiek die er zitten om de macht en niet om veranderingen door te voeren (al zeggen ze van wel), want je hebt geen agenda. Je hebt de agenda die je denkt dat anderen willen horen. 

    Bovendien, je bent echt niet belangrijker wanneer je meer mensen kent of spreekt. Wie je kent zegt niets over jou. Je zoekt eigenlijk erkenning van andere mensen, maar dit geef je nooit toe aan jezelf. De rest heeft het echter he-le-maal door en denken dit ook. Je onderschat de kiezer en mede-politicus die slimmer is dan je denkt.

      Wanneer jij weet wie je bent en waarom je het doet dan is alles gemakkelijker. Een fout maken bijvoorbeeld is niet erg wanneer je het uit kan leggen. Mensen begrijpen echt wel dat je een mens bent. Wanneer jij dicht bij jezelf blijft zal je zien dat mensen je vergeven, want je doet het voor hen. Veel politici denken dat ze het middelpunt van het universum zijn, want iedereen die ze tegenkomen weet wat ze doen. Alleen vergeten dat mensen om hen heen aardig willen zijn en dus verdiepen zij zich in jou, maar de rest van de wereld geeft hier niets om. Je bent niet belangrijker dan de AH boodschappen die zij moeten doen.

      Consequenties van “koffiedrinken”

      Maar “koffiedrinken” kan toch nooit kwaad? Hm. Eerlijk. Jawel.

      Mensen zijn niet dom. Kiezers zijn niet dom. Je concurrenten ook niet. En je partijgenoten ook niet. Mensen stemmen niet voor je want ze voelen dat je het voor de macht doet en niet voor hen. Je moet zoeken naar onderwerpen om iets te doen in de politiek, dit maakt je heel zwak. Mensen vinden je niet authentiek. Je bent zoals veel van de huidige politici die hun assistent door de krant laten bladeren om Kamervragen te stellen. Wil je dit echt?

      Echte leiders leiden en laten zich niet leiden door anderen. Wanneer jij je positie ontleent aan anderen dan leiden zij jouw i.p.v. andersom. Je hebt kans opdat mensen ook iets gaan vragen voor hun steun. Rutte heeft veel van zijn mensen ‘beloond’ met een ministersbaan. Daarbij, je hebt weinig voldoening, want je weet niet waar je het voor doet. Je hebt dus nooit een moment van succes. Hierdoor blijf je diep van binnen onzeker, want je ontleent je politieke carrière aan anderen. Dankzij hen zit je er. Uiteindelijk ben je een trekpop van andere mensen.

      Aan het eind van de dag ben je een nobody in de politiek, heb je geen politiek succes of word je op een zijspoor gezet wanneer je er al in zit. Je hebt geen invloed en macht wat je zo graag wilt. Iets met “wanneer twee vechten om een been dan gaat de derde ermee heen”. Wanneer je te graag de macht wilt en koffie gaat drinken om het zogenaamd niet te zeggen dat je dit wilt, maar alleen hun mening wilt horen (zucht) dan krijg je het niet of minder dan je eigenlijk wilt. Dat geloof ik echt. 

      Wat dan wel?

      Het klinkt kinderlijk eenvoudig, maar wat dacht je van eigen agenda zetten. Dat begint met bepalen wie jij bent. Wat je motiveert om de politiek in te gaan en dit uit te dragen. Dan weet je waarvoor je staat. Dit is dan dicht bij jezelf. Waardoor je de motivatie uit jezelf kan halen. Waardoor je op elke politieke vraag een antwoord hebt, want dit is wie jij bent, want je weet waarvoor je het doet. 

      Je wordt niet als de anderen, want je hebt een doel en je weet voor wie je het doet. Je ziet niet heel Nederland als je kiezersdoelgroep. Je weet hoe je een campagneteam bouwt. Je weet hoe je online ook opvalt en je bent authentiek; want er is maar één jij.

      Gevolg: anderen komen naar jou toe i.p.v. jij naar hen. Koffiedrinken is sowieso lastig in corona tijd, dus dat hoeft ook niet. Nu ben je consistent, je bent geen trekpop en je bent interessant voor een partij want je hebt je eigen volgers/kiezers.

        En het beste: je voelt je beter in je vel, want je kan echt jezelf zijn en dit kan je verder uitdiepen – dit is heel spannend, maar wanneer je dit echt durft ook heel mooi en zal je zeker politiek succes opleveren, en dus invloed en macht. Wanneer je loslaat wat je wilt krijg je het. Zo werkt het. Kijk maar naar Rutte, hij wil nu echt het goed doen, Nederland helpen (dit zien mensen en levert hem meer macht op dan ooit). 

          Daarom start ik met een training Personal Mindful Branding op 3 juni 2020 – volg mij om op de hoogte te blijven.  

            error: Content is protected !!