Hoe angst om te zetten?

Angst. Het lijkt ineens overal sinds Corona. Terecht, want er is daadwerkelijk wel iets om bang voor te zijn. Angst is een goed hulpmiddel om jezelf te beschermen, maar door de constante media consumptie zitten veel mensen constant in angst. Ik heb hier al een eerdere blog over geschreven, want een kleine media-detox met maximaal een aantal minuten per dag aan nieuws zou veel mensen goed doen. Het helpt mij wel om mij niet constant onder te dompelem met angst, want ik geloof oprecht niet dat lange termijn angst je ergens toe helpt. 

Hoe zat het ook alweer met angst? Angst helpt je om jezelf in veiligheid te brengen wanneer er gevaar dreigt. In het geval van de oertijd waarin we miljoenen jaren geleefd hebben – zoals we nu leven, leven we nog maar heel kort, dus onze hersenen zijn nog ingesteld op ‘toen’ – was het handig om angstig te zijn om in te schatten of je aangevallen kon worden door een tijger of een leeuw. Wel handig om dan geen ‘domme’ acties te ondernemen waardoor je opgegeten kon worden door de vijand: in de meeste gevallen een dier of een hoge klif. 

Deze angsten hebben we niet of nauwelijks nog. Nu zijn onze angsten veranderd voor aanslagen, virussen, en status? Ik weet het niet precies, omdat het voor iedereen anders is, maar de stress die we krijgen, krijgen we tegenwoordig al van emails of een telefoon. Ook Corona, en deze angst is wat mij betreft reëler en die voelen mensen dan ook meer, maar hoe leer je om met je angst om te gaan? 

Niet eigenlijk wanneer je erover nadenkt. Wat gebeurd er met een kind in angst? Een ouder troost het kind en zegt dat het allemaal niet echt is, maar Corona is echt, dus wat dan? Dingen die mij helpen zijn hoe ik tegen het leven aankijk, maar ook het besef dat ik een gevoel kan veranderen, want dat is angst, het is een gevoel en gevoelens kan je veranderen. 

Hoe verander je een gevoel? Dit begint door te accepteren dat het er is. Wanneer je niet wilt dat het er is, hou je het vast en dat helpt je zeker niet. Acceptatie van je eigen angst. Je eigen angst onder ogen komen, je angst omarmen, het er laten zijn is een. Dat lijkt heel eng en kan het ook zijn, maar wat is het ergste wat er kan gebeuren als je je eigen angst omarmt? Stel dat je nu bang bent voor Corona. Ik vraag je nu alleen om op te gaan zitten. Je ogen te sluiten en even te voelen hoe je angst nu voelt. Wat is er nu het ergste dat er kan gebeuren? Dat je meer angst voelt. Oké, maar wat gebeurd er dan? Je gaat misschien huilen of allerlei dingen bedenken die er kunnen gebeuren, maar die gebeuren op dat moment nog niet echt. Dus was is echt het ergste dat er op dat moment kan gebeuren? Je voelt het al aan: niets. Er gebeurd niets. Je kan je angst er gewoon laten zijn. Zelfs dankbaar zijn dat je lichaam aangeeft om op te passen, dat is een goed mechanisme. Je lichaam werkt. 

Weet je nu wat zo bijzonder is aan het er laten zijn? Dat het daarmee minder wordt en zelfs kan verdwijnen. Ik weet niet hoe het werkt, daarmee ben ik ook opgehouden om altijd maar te willen weten, maar ik heb dit al zo vaak gedaan, nooit met Corona, maar met allerlei relatief kleine angsten van mij. Om een bedrijf te beginnen. Om uit te spreken wat ik vind en dat anderen mensen daar iets van vinden. Om een blog te starten. Om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, kortom, allerlei dingen waar ik tegenop zag, maar toch deed omdat ik de angst omarmde. 

Sterker nog. Ik geloof dat de angsten die ik net noemde (niet zozeer Corona) mij heeft geholpen om dingen te doen die ik juist wilde. Ik geloof dat er ergens een diep verlangen zit in de angsten die je hebt en dan noem ik een podiumangst of een angst om te gaan schrijven. Dat zijn angsten omdat je ze diep van binnen wilt. 

Ik geloof ook nooit dat mensen niet weten wat ze willen of dat ze geen hobby hebben. Dat weet je wel, maar je laat je verlammen door de angst. De oplossing om te weten wat je wilt: schrijf op waarvoor je bang bent en ga daarmee aan de slag. Beginnend in je hoofd. Gewoon eens je angst om te gaan schrijven bijvoorbeeld erkennen en er laten zijn. Je ogen sluiten en daaraan denken. Voelen hoe het is om angstig te zijn. Eng? Ja, maar wat kan er gebeuren?

Byron Katie heeft vier vragen: Is het waar? Kun je absoluut zeker weten dat het waar is? Hoe reageer je op die gedachte? Wie zou je zijn zonder deze gedachte? Die min of meer hetzelfde zijn. Mocht je haar niet kennen dan zou ik het absoluut aanraden om haar op te zoeken op YouTube. Mensen geloven in hun eigen waarheden die ze tegenhouden is haar idee, maar die dingen zijn niet waar. Denk je dan eens in hoe je bent zonder die gedachte? 

Dat is dan ook mijn volgende stap, stel dat ik het wel zou doen waar ik bang voor ben? Stel dat ik wel deze blog schrijf? Stel dat ik wel op het podium ga staan? Wat zou er dan gebeuren? Dan komen er soms nog hele enge dingen boven die kunnen gebeuren, maar meestal was het oordeel van anderen het ergste wat ik kon bedenken. En weet je wat het is, ik voel daar vooral jaloezie of angsten bij hen.

Kritiek. Voor mijn online training bij Politieke Adem (mijn eigen bedrijf dat mindfulness leert aan politici) besteed ik er veel aandacht aan. Kritiek zegt iets over de ander. Tony Robbins (ook iemand die je moet googlen mocht je hem niet kennen, op Netflix is een serie over hem: I am not your Guru), hij zegt dat kritiek alleen kan komen uit angst of uit tekortkomingen van mensen. Denk je eens in. Laat je echt daardoor tegenhouden?

Mensen die dus kritiek op je hebben, zijn bang ergens voor, of willen het vaak zelf. Geloof je dit niet? Kijk dan eens naar de dingen waar jij kritiek op hebt. Wees eens heel eerlijk en dan meen ik oprecht: heel eerlijk. Je hoeft het niet met anderen te delen. Waarom heb je hier kritiek op? Waarom ben je boos? Zit hier iets in wat je zelf zou willen doen? Zit hier een angst van jezelf? Ik weet zeker dat het een van die twee is. 

error: Content is protected !!